...
| Αντρέας Τσαπάρας | Σουίτα ερωτική |
Ο αγώνας συνεχίζεται | Ο μεγάλος διωγμός
| Ο Κωστάκης Αυγούλης, κυνηγημένος για την πατριωτική του δράση
στο διάστημα της Κατοχής, πιάστηκε αργότερα και με μια σκηνοθετημένη,
σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής, κατηγορία, καταδικάστηκε σε θάνατο.
Εκτελέστηκε το Γενάρη του 1949 |
Ύστερα από τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας ο απελευθερωτικός αγώνας συνεχίστηκε και στη Δυτική Στερεά πιο μαζικός, καλύτερα οργανωμένος, περισσότερο αποφασιστικός. Είναι η Περιφέρεια που έδωσε στον ΕΛΑΣ μια ολόκληρη Μεραρχία. Όμως, όσο η αντιφασιστική απελευθερωτική πάλη προχωρούσε προς το νικηφόρο της τέρμα, τόσο μεγάλωναν οι δυσκολίες και μαζί μ’ αυτές πολλαπλασιάζονταν και οι θυσίες. Ο εχθρός, με τη βοήθεια των εθνοπροδοτών συνεργατών του, έδειξε στην
προσπάθειά του ν’ αποφεύγει την τελική ήττα, την πιο σκληρή κι απάνθρωπη όψη της φασιστικής θηριωδίας. Οι θυσίες αμέτρητες κι η προσφορά του λαού ανυπολόγιστη.
Ας θυμηθούμε άλλη μια φορά τους νεκρούς της γιγάντιας αυτής πάλης, τους νεκρούς που είναι οι δοξασμένοι μας ήρωες. Και μέσα στις εκατόμβες των θυμάτων, η ομαδική εκτέλεση των 120 πατριωτών, που, άντρες αυτοί και γενναίοι αγωνιστές, εκτελέστηκαν άναντρα στις 14 Απρίλη 1944 από τον εχθρό και τα ταπεινά και ισάξια σε φασιστική θηριωδία όργανά του, αποτελεί το κορύφωμα της θυσίας. Κορύφωμα, που χρέος έχουμε όλοι να το κρατήσουμε στη μνήμη μας σαν πένθιμο, μα κι ολόφωτο ορόσημο στους απελευθερωτικούς αγώνες του λαού.
Όταν, ύστερα από την απελευθέρωση, σε μιαν ανάστροφη κίνηση της Ιστορίας, οι πατριώτες αγωνιστές, αντί να τιμηθούν και να στεφανωθούν με δάφνες για τη μεγάλη τους εθνική προσφορά, αντιμετώπισαν τον αδυσώπητο διωγμό της δοσίλογης εθνικοφροσύνης, τότε συντελέστηκε το πιο μεγάλο έγκλημα και τα θύματα πολλαπλασιάστηκαν. Θύματα του μεταπελευθερωτικού αυτού διωγμού ήταν και τα δυο αδέλφια Αυγούλη.
Ο Κωστάκης Αυγούλης, κυνηγημένος για την πατριωτική του δράση στο διάστημα της Κατοχής, πιάστηκε αργότερα και με μια σκηνοθετημένη, σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής, κατηγορία καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε το Γενάρη του 1949. Ο σεμνός αγωνιστής, που πρόσφερε αφειδώλευτα όλες του τις δυνάμεις για τη λευτεριά της πατρίδας, δε δέχτηκε να εξαγοράσει τη ζωή του με τη δήλωση. Κι η μάνα του, η κυρά Ευθυμία, που τόσο τον αγαπούσε κι έκανε το παν για να τον σώσει, ούτε κι αυτή δέχτηκε να του συστήσει την επαίσχυντη συνθηκολόγηση, που είχαν καθιερώσει για να εξευτελίσουν και τον άνθρωπο και την υψηλή πανανθρώπινη ιδεολογία του.
Ο Κωστάκης, είπε σ’ αυτούς, που της έκαναν την πρόταση να επέμβει, ξέρει και γιατί αγωνίστηκε και γιατί αν χρειαστεί θα πεθάνει. Ρωτάω, ό-
μως, εσάς, αν ξέρετε για τι ζείτε. Τίποτε άλλο.
Ο Δήμος Αυγούλης, που κι αυτός έπεσε στο θανάσιμο αμάρτημα ν’ αγωνιστεί ενάντια στους φασίστες καταχτητές, διώχτηκε σκληρά από την αρχή. Καταδικάστηκε ισόβια κι αφού σύρθηκε σε πολλές φυλακές, ύστερα από μετριασμό της ποινής του και πολλά χρόνια κράτησης, αποφυλακίστηκε με κατεστραμμένη την υγεία του. Πέθανε το 1972.
Ο επίλογος
Ο Μάριο Σολίνα κι η Χρυσούλα, όταν σε λίγο, ύστερα από την «απαγωγή», το Σεπτέμβρη του 1943 έφτασαν στην Ιταλία, παντρεύτηκαν. Αυτός ανέβηκε σε ανώτατα αξιώματα κι όπως ήταν πλούσιος και προερχόταν από αρχοντική οικογένεια, εξασφάλισε στην αγαπημένη του ζωή άνετη και καλή.
Εγκαταστάθηκαν τελικά στη Ρώμη απ’ όπου επικοινωνούσαν ταχτικά με την Ελλάδα και περισσότερο με την Περιφέρεια της Δυτικής Στερεάς. Τη χώρα μας, όμως, δεν την επισκέφτηκε ποτέ πια ξανά ο Σολίνα ύστερα από την απελευθέρωση. Κι όταν ένας από τους γνωστούς του, δικηγόρος κι άμαχος δεξιός της εθνικοφροσύνης, περνώντας κάποτε από τη Ρώμη, τον κάλεσε να πάνε μαζί, για να τον φιλοξενήσει στο Αγρίνιο, αυτός απάντησε: «Θα’θελα να ιδώ άλλη μια φορά τον τόπο σας. Όταν ήμουν εκεί σαν «εχθρός» προσπάθησα πολύ να κάνω -κι έκανα- πολλούς φίλους. Όμως στη σημερινή Ελλάδα, όπως την πλαστογραφούν με τα εγκλήματά τους οι δοσίλογοι κι οι άμαχοι εθνικόφρονες, δεν έχω πια θέση εγώ. Εσείς φερθήκατε στον ελληνικό λαό πιο άγρια από τους Ιταλούς φασίστες και τους Γερμανούς ναζί. Όλοι οι πραγματικοί φίλοι μου στην Ελλάδα είναι σήμερα κυνηγημένοι. Έναν αδελφό είχα, τον Κωστάκη, και τον σκοτώσατε. Και το Δήμο τον εξοντώνετε στη φυλακή. Τι να ζητήσω εγώ, λοιπόν από τη σημερινή Ελλάδα και πώς ν’ αντικρίσω το καλό μας Αγρίνιο; Όχι δεν έρχομαι. Ο Μάριο Σολίνα πέθανε το 1958.
Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις της ενότητας
στο link που ακολουθεί: Σουίτα Ερωτική
————————————————————————————————————————————–
Πηγή: Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στην Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979. Είναι το δεύτερο μέρος ενός κειμένου που δημοσιεύτηκε στο τεύχος του «αΑ», τεύχος 12 | Δεκέμβρης 2018, με τίτλο «Νυχτερινή περιπέτεια».
Φωτογραφία:
——————————————————————————————————-
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν
