…
| Λευτέρης Τηλιγάδας |
Ψηφιακή κάλπη, αναλογική απογοήτευση
| Όταν η τεχνολογία υπόσχεται να νικήσει την αποχή,
αλλά η Αυτοδιοίκηση παραμένει στο ίδιο έργο θεατής |
Ο υπουργός Εσωτερικών Θοδωρής Λιβάνιος ανακοίνωσε την πιλοτική εφαρμογή της ψηφιακής ψήφου στις δημοτικές εκλογές του 2028, κατά τη διάρκεια ημερίδας για τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που πραγματοποιήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ «Γεώργιος Καράτζας». Σύμφωνα με όσα παρουσίασε ο υπουργός, προβλέπεται η δημιουργία 500 ψηφιακών καταστημάτων ψηφοφορίας για πολίτες που ψηφίζουν σε διαφορετικό δήμο από εκείνον της μόνιμης κατοικίας τους. Η ταυτοπροσωπία των ψηφοφόρων θα πραγματοποιείται με τον ίδιο τρόπο που ισχύει στα φυσικά εκλογικά τμήματα, υπό την ευθύνη δικαστικού αντιπροσώπου, ενώ η ηλεκτρονική κάλπη θα βρίσκεται μέσα στο παραβάν, με τη μορφή ειδικής συσκευής ή tablet.
Η ψηφιακή ψήφος θα επιτρέπει, για παράδειγμα, σε δημότες της επαρχίας που ζουν μόνιμα στην Αθήνα να ψηφίζουν για τον δήμο τους, και αντίστροφα. Όσοι επιλέξουν την ψηφιακή διαδικασία, λέει, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν θα υπάρχει δυνατότητα αλλαγής της ψήφου μετά την καταχώρισή της, ότι τα ψηφιακά εκλογικά τμήματα θα έχουν γεωγραφική κατανομή αντίστοιχη με εκείνη των ετεροδημοτών στις βουλευτικές εκλογές, ότι θα υπάρξουν εγγυήσεις για το απόρρητο της ψηφοφορίας και ότι το μέτρο θα αφορά μόνο κατοίκους εντός της ελληνικής επικράτειας. Κεντρικός στόχος της κυβέρνησης είναι η ενίσχυση της συμμετοχής στις εκλογές της Αυτοδιοίκησης, ώστε οι αρχές που θα εκλεγούν το 2028 να διαθέτουν ισχυρότερη δημοκρατική νομιμοποίηση.
Επιτέλους σκέφτηκα· η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπαίνει στον 21ο αιώνα, έστω και καθυστερημένα, σαν τον μπάρμπα μου ένα πράμα, που ανακάλυψε το smartphone αλλά το χρησιμοποιεί μόνο για κλήσεις. Η ιδέα και μόνο, ότι ο ετεροδημότης θα μπορεί να ψηφίζει τον μπατζανάκη του στο δήμο καταγωγής του από ένα tablet, χωρίς να χρειάζεται να πάρει ΚΤΕΛ, άδεια και ψυχολογική υποστήριξη μετακίνησης, ακούγεται δελεαστική, σχεδόν επαναστατική για τα ελληνικά δεδομένα.
Βέβαια, δεν μπορώ να μη θαυμάσω την πίστη των επιτελείων ότι η αποχή θα νικηθεί με την τεχνολογία. Είναι σαν να επιχειρείς να βάλεις Wi-Fi στο καφενείο, για να γεμίσει αυτόματα με πολιτικά ενεργούς πολίτες. Ας μην κοροϊδευόμαστε όμως, οι περισσότεροι ετεροδημότες στις εκλογές δεν απέχουν επειδή είναι αντίθετοι στο τυπωμένο ψηφοδέλτιο για λόγους περιβαλλοντικούς. Είναι γιατί νοιώθουν πως ψηφίζουν για έναν δήμο που αποφασίζει αν θα αλλάξει λάμπες και πού θα μπει η επόμενη λακκούβα, την ώρα που τα σοβαρά παίζονται αλλού.
Η εικόνα πάντως είναι γοητευτική: δικαστικός αντιπρόσωπος, παραβάν και μέσα ένα tablet, στο οποίο θα ψηφίζεις και ταυτόχρονα θα τσεκάρεις και το αν έχεις ειδοποιήσεις. Πατάς «οριστική καταχώριση» και τελείωσε, χωρίς επιστροφή, όπως ακριβώς και με τις περισσότερες πολιτικές μας επιλογές. Δημοκρατία one-click, με την ευχή να μην κολλήσει το σύστημα.
Είμαι βέβαιος ότι το ωραίο αυτό ψηφιακό σκηνικό, μια high-tech κάλπη, κανένα από τα παλιά προβλήματα που ενδυναμώνουν την αποχή δεν πρόκειται να λύσει. Αν η Αυτοδιοίκηση δεν αποκτήσει πραγματικό βάρος, αρμοδιότητες και λόγο στη ζωή μας, φοβάμαι πως απλώς θα δίνει τη δυνατότητα στον πολίτη να απέχει πιο άνετα, πιο γρήγορα και, κυρίως, πιο μοντέρνα.
——————————————————————————–
Στο μεροκάματο της σπουδής των τεχνικών της εξουσίας
