...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν» |
26 Ιουνίου 2025 |
Είναι η 177η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 188 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 06:04 – Δύση ήλιου: 20:51 – Διάρκεια ημέρας: 14 ώρες 47 λεπτά
🌑 Σελήνη 1 ημερών
Χρόνια πολλά στους: Μακάριο, Μακάρη, Μακαρά και Μακαρία|
Γεγονότα
1483 – Ο Ριχάρδος Γ΄ γίνεται βασιλιάς της Αγγλίας. Ο Ριχάρδος ήταν ο μικρότερος γιος και το δωδέκατο από τα δεκατρία παιδιά του Ριχάρδου της Υόρκης και της συζύγου του, Σεσίλ Νέβιλ. Ο Ριχάρδος Γ΄ ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του κλάδου της Υόρκης και ο τελευταίος βασιλιάς του Οίκου των Πλανταγενετών, ο δε θάνατός του στη μάχη του Μπόσγουορθ, την τελευταία μάχη του Πολέμου των Ρόδων, σηματοδότησε το τέλος της εποχής του Μεσαίωνα στην Αγγλία. Ο Ριχάρδος Γ΄ είναι πρωταγωνιστής σε έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας απεβίωσε τον Απρίλιο του 1483 και ο Ριχάρδος ορίστηκε κηδεμόνας και προστάτης του διαδόχου Εδουάρδου Ε΄ της Αγγλίας. Οι διαδικασίες για τη στέψη τού νέου βασιλιά ξεκίνησαν στις 22 Ιουνίου 1483, αλλά πριν ολοκληρωθούν, ο γάμος των γονέων του Εδουάρδου Ε΄ κρίθηκε άκυρος, συνεπώς τα παιδιά τού Εδουάρδου Δ΄ δεν κληρονομούσαν το θρόνο. Την επόμενη ημέρα ξεκίνησε η διακυβέρνηση του Ριχάρδου Γ΄, η στέψη τού οποίου έγινε στις 6 Ιουλίου 1483. Ο Εδουάρδος Ε΄ και ο μικρότερος αδελφός του Ριχάρδος του Σριούσμπερυ, δούκας της Υόρκης, εξαφανίστηκαν μετά τον Αύγουστο και διαδόθηκαν φήμες ότι δολοφονήθηκαν από τον θείο τους.
Την εποχή τού Ριχάρδου Γ΄ έγιναν δυο σοβαρές επαναστάσεις. Η πρώτη έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1483 από φανατικούς πρώην συμμάχους του Εδουάρδου Δ΄, ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο πρώην σύμμαχος του Ριχάρδου Γ΄, Ερρίκος Στάφφορντ 2ος δούκας του Μπάκινγκχαμ, αλλά συνετρίβη. Η δεύτερη επανάσταση έγινε από τον Ερρίκο Τυδώρ και τον θείο του Τζάσπερ Τυδώρ τον Αύγουστο του 1485, οπότε ο Ερρίκος Τυδώρ αποβιβάστηκε στη νότια Ουαλία με μια μικρή γαλλική δύναμη και βάδισε μέσω της γενέτειράς του Πέμπροουκσαϊρ στρατολογώντας πολεμιστές.
Ο Ερρίκος Τυδώρ συνέτριψε το στρατό του Ριχάρδου Γ΄ στη μάχη του Μπόσγουορθ στο Λέστερσαϊρ, στην οποία ο Ριχάρδος Γ΄ σκοτώθηκε και έμεινε στην ιστορία ως ο τελευταίος Άγγλος βασιλιάς που έπεσε σε μάχη. Ακολούθως, ο Ερρίκος Τυδώρ ανέβηκε στον αγγλικό θρόνο ως Ερρίκος Ζ΄. Η σορός του Ριχάρδου Γ΄ μεταφέρθηκε στο Λέστερ και τάφηκε χωρίς πομπή. Η θέση της ταφής του καταστράφηκε στη Μεταρρύθμιση, τα οστά του χάθηκαν για περισσότερους από πέντε αιώνες και πολλοί πίστευαν ότι ρίχτηκαν στον ποταμό Σόαρ. Το 2012 μια αρχαιολογική αποστολή ερεύνησε την περιοχή γύρω από την εκκλησία των Γκρεϊφράιαρς.
Το Πανεπιστήμιο του Λέστερ ανακάλυψε έναν σκελετό και τα αποτελέσματα της ραδιοχρονολόγησης συγκρίθηκαν με μιτοχονδριακό DNA απογόνων από τη μεγαλύτερη αδελφή του Άννα της Υόρκης, δούκισσα του Έξετερ και ο σκελετός αυτός ταυτοποιήθηκε από το πανεπιστήμιο με τον Ριχάρδο Γ΄. Τα οστά του Ριχάρδου Γ΄ τάφηκαν ξανά στον καθεδρικό ναό του Λέστερ στις 26 Μαρτίου 2015.
1963 – Ψήφο εμπιστοσύνης λαμβάνει η κυβέρνηση Πιπινέλη, η οποία υποστηρίζεται τελικά μόνο από την Ε.Ρ.Ε. Η Κυβέρνηση Παναγιώτη Πιπινέλη σχηματίστηκε τον Ιούνιο του 1963, μετά από τη ρήξη μεταξύ του βασιλιά Παύλου και του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, σχετικά με το προγραμματισμένο βασιλικό ταξίδι στο Λονδίνο. Η κρίση οδήγησε στην παραίτηση της κυβέρνησης Καραμανλή στις 17 Ιουνίου, με τον ίδιο να αποχωρεί για την Ελβετία και να αφήνει την ηγεσία της ΕΡΕ σε τριμελή επιτροπή.
Ο Παναγιώτης Πιπινέλης, εξωκοινοβουλευτικός υπουργός της προηγούμενης κυβέρνησης και άνθρωπος του παλατιού, επελέγη από τον βασιλιά να σχηματίσει μια μεταβατική «ημι-πολιτική» κυβέρνηση. Η επιλογή αυτή προκάλεσε γενικευμένη πολιτική δυσαρέσκεια. Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης μίλησε για ανάγκη καθαρά πολιτικής λύσης, ενώ η ΕΔΑ κατήγγειλε την κυβέρνηση ως ξένη προς το λαϊκό αίσθημα. Η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου χαρακτήρισε τη σύνθεσή της «εξαμβλωματική».
Η κυβέρνηση Πιπινέλη είχε προσωρινό χαρακτήρα και βασικός της στόχος ήταν η διενέργεια εκλογών, οι οποίες προκηρύχθηκαν για τις 3 Νοεμβρίου 1963 με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής. Ωστόσο, οι εντεινόμενες πιέσεις από την αντιπολίτευση και την κοινή γνώμη ανάγκασαν τον βασιλιά να την αντικαταστήσει, στις 27 Σεπτεμβρίου 1963, με την καθαρά υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη. Η σύντομη θητεία της κυβέρνησης Πιπινέλη ανέδειξε την πολιτική αστάθεια της περιόδου και την αυξημένη επιρροή του παλατιού στις κυβερνητικές εξελίξεις.
Γεννήσεις
1928 – Ηλίας Πετρόπουλος. Ήταν Έλληνας ερευνητής, μελετητής του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας, δημοσιογράφος, σκιτσογράφος, φωτογράφος και συλλέκτης.
Ήταν ο πρώτος (ερασιτέχνης) λαογράφος στην Ελλάδα που ασχολήθηκε συστηματικά με το θεωρούμενο ως κοινωνικό περιθώριο, στο πλαίσιο του ευρύτατου γνωστικού αντικειμένου που ο ίδιος αποκαλούσε «λαογραφία του άστεως».
Κατέγραψε, ανέλυσε και διέσωσε τεκμήρια για πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την κυρίαρχη ιστορική αφήγηση και από τα συντηρητικά ελληνικά πανεπιστήμια του καιρού του.
Έζησε από κοντά ρεμπέτες, αλήτες, μάγκες, πόρνες και ομοφυλόφιλους, φυλακισμένους, συμμορίτες και καταδιωκόμενους, αλλά και ποιητές, πεζογράφους, ζωγράφους και καλλιτέχνες που συχνά στάθηκαν αφορμή για άρθρα και βιβλία του. Τα βιβλία του έχουν συχνά τη μορφή της μελέτης ή της μονογραφίας ενώ πολλά αποτελούν συλλογές άρθρων παρεμφερούς θεματικής, είτε αδημοσίευτων, είτε δημοσιευμένων σε περιοδικά και εφημερίδες της εποχής. Έγραφε ακατάπαυστα μέχρι το 2003 όταν πέθανε από καρκίνο.
Θάνατοι
1943 – Καρλ Λαντστάινερ Γεννήθηκε στη Βιέννη στις 14 Ιουνίου 1868. Ο πατέρας του, Λέοπολντ, ήταν νομικός και πολύ γνωστός δημοσιογράφος και εκδότης εφημερίδων, ο οποίος όμως απεβίωσε όταν ο Καρλ ήταν μόνον έξι ετών. Έτσι, ο μικρός Καρλ ανατράφηκε από τη μητέρα του, Φάννυ Ες (Fanny Hess), στην οποία ο Καρλ ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένος.
Ολοκλήρωσε τη φοίτησή του στο δημοτικό και στο γυμνάσιο και, τελειώνοντας, εγγράφηκε στο Staatsgymnasium του Λιντς το 1880, όπου και καλλιέργησε την αγάπη του για τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες. Τελειώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του, εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης, από όπου απεφοίτησε το 1891.
Ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια είχε αρχίσει να κάνει βιοχημικές έρευνες και το έτος της αποφοίτησής του δημοσίευσε μια εργασία σχετικά με την επίδραση των διαιτών στη σύσταση του αίματος. Θέλοντας να αποκτήσει επιπλέον γνώσεις στη χημεία, πέρασε την επόμενη πενταετία στα εργαστήρια Hantzsch στη Ζυρίχη, του καθηγητή Εμίλ Φίσερ στο Βίρτσμπουργκ και του καθηγητή Μπαμπέργκερ στο Μόναχο.
Το 1896 ο Λαντστάινερ επέστρεψε στη Βιέννη και ξανάρχισε τις μελέτες του στο Γενικό Νοσοκομείο της πόλης, ως βοηθός του δρα. Μαξ φον Γκρούμπερ (Max von Gruber) στο Ίδρυμα Υγιεινής της Βιέννης. Ο Γκρούμπερ ήταν ευρέως γνωστός για τη δημιουργία της ορολογικής δοκιμασίας (τεστ) για τη διάγνωση του τυφοειδούς πυρετού. Ο Λαντστάινερ γοητεύτηκε από την αντίδραση Gruber-Widal, χάρη στην οποία διαπιστώνονται οι ορολογικές διαφορές που προκαλούν οι βάκιλοι του τυφοειδούς και οι μη-τυφοειδείς βάκιλοι. Πίστευε ότι οι διαφοροποιήσεις αυτές προκαλούνταν από ειδικότερες χημικές διαφορές μεταξύ των βακίλων που αναγνώριζαν τα αντισώματα. Υπό την καθοδήγηση του Γκρούμπερ, το ενδιαφέρον του Λαντστάινερ για τους ανοσοποιητικούς μηχανισμούς και τη φύση των αντισωμάτων έγινε ακόμα περισσότερο έντονο και σύντομα δημοσίευσε τα πρώτα του άρθρα σχετικά με την ανοσία και την οροσυγκόλληση.
Περί τα τέλη του 1897 ο Λαντστάινερ έγινε βοηθός του Πανεπιστημιακού τμήματος Παθολογοανατομίας της Βιέννης, υπό τον καθηγητή Άντον Βάιχσελμπαουμ (Anton Weichselbaum). Στο τμήμα αυτό παρέμεινε ως το 1908 και διενήργησε περισσότερες από 3.600 νεκροψίες, δημοσιεύοντας 75 εργασίες. Οι περισσότερες από αυτές (52) αφορούσαν θέματα σχετικά με τον ορό του αίματος, 23 ήταν σχετικές με τη μικροβιολογία και 11 ήταν σχετικές με την ανατομία. Το 1908 έλαβε τη θέση του Παθολογοανατόμου στο Wilhelminaspital της Βιέννης και το 1911 έγινε καθηγητής Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης χωρίς, εντούτοις, να λαμβάνει τον ανάλογο μισθό.
Το 1916 νυμφεύτηκε την Έλεν Βλάστο (Helen Wlasto) και το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον Έρνεστ Καρλ Λαντστάινερ (Ernest Karl Landsteiner, 8 Απριλίου 1917), ο οποίος αργότερα έγινε διακεκριμένος χειρουργός στο Πρόβιντενς του Ροντ Άιλαντ.
Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και καθώς οι συνθήκες στην Αυστρία είχαν γίνει ιδιαίτερα δύσκολες για την ιατρική έρευνα, ο Λαντστάινερ, το 1919, αποδέχθηκε τη θέση του Παθολογοανατόμου στο Ρωμαιοκαθολικό Νοσοκομείο (Roman Catholic Hospital) της Χάγης στην Ολλανδία. Από αυτή τη θέση δημοσίευσε 12 εργασίες σχετικά με τις πρωτεΐνες που αναστέλλουν την αναφυλαξία και την ορολογική ειδίκευση στην αιμοσφαιρίνη διαφόρων ειδών ζώων. Το 1922 ο Λαντστάινερ εγκατέλειψε τη θέση του στην Ολλανδία και μετοίκησε οικογενειακώς στη Νέα Υόρκη, όπου ανέλαβε θέση στο Ίδρυμα ιατρικών ερευνών Ροκφέλερ, θέση στην οποία παρέμεινε για όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1930 ο Λαντστάινερ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής για την προσφορά του στην αναγνώριση των ομάδων αίματος, εργασία την οποία είχε δημοσιεύσει το 1901. Το 1939 του δόθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Καθηγητή στο Ίδρυμα Ροκφέλλερ και, την ίδια περίοδο, έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα.
Ο Λαντστάινερ απεβίωσε στις 26 Ιουνίου 1943: Έπαθε καρδιακή προσβολή ενώ εργαζόταν στο εργαστήριό του στο Ίδρυμα Ροκφέλερ, κρατώντας στα χέρια του μια πιπέτα.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε την 26η Ιουνίου
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
.
