...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 25 Οκτωβρίου 2025 |
Είναι η 298η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Υπολείπονται 67 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 07:43 – Δύση ήλιου: 18:34 – Διάρκεια ημέρας: 10 ώρες 51 λεπτά
🌒 Σελήνη 3.5 ημερών
| Χρόνια πολλά στους: Χρυσάνθη, Χρυσάφιο, Χρυσάφη, Χρυσαφένια |
Γεγονότα
1962 – Ο αμερικανός συγγραφέας Τζον Στάινμπεκ βραβεύεται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο κορυφαίος αμερικανός συγγραφέας Τζον Ερνστ Στάινμπεκ (John Ernst Steinbeck) γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 1902, στο Σαλίνας της Καλιφόρνια. Τα πρώιμα έργα του είναι τοποθετημένα εκεί, στην Κοιλάδα του Σαλίνας, την εύφορη αγροτική περιοχή κοντά στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ κατά διαδοχικά διαστήματα από το 1920 ως το 1926, αλλά δεν πήρε πτυχίο.
Λόγω οικονομικών δυσχερειών της οικογένειάς του υποχρεώθηκε να εξασκήσει διάφορα επαγγέλματα. Έτσι, δούλεψε ως εργάτης, ξυλουργός, ελαιοχρωματιστής, δημοσιογράφος. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε ανταποκριτής στην Ευρώπη της εφημερίδας Herald Tribune, ενώ κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.
Οι πρώτες του λογοτεχνικές απόπειρες υπήρξαν τα μυθιστορήματα: «Το χρυσό Κύπελλο», «Οι ουράνιες βοσκές», «Σε έναν άγνωστο Θεό», «Η κοιλάδα της Τορτίλα». Ακολούθησαν τα πραγματικά αριστουργήματά του: «Άνθρωποι και ποντίκια» (1937) και «Τα σταφύλια της οργής» (1938), που γνώρισαν τεράστια επιτυχία και καθιέρωσαν τον συγγραφέα ως ένα από τους σημαντικότερους αμερικανούς λογοτέχνες. Από τα τελευταία μυθιστορήματά του, το πιο γνωστό είναι το «Ανατολικά της Εδέμ» (1952), το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ελία Καζάν με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Ντιν.
Ο Στάινμπεκ υπήρξε πολυγραφότατος. Έγραψε 17 μυθιστορήματα και πάρα πολλά διηγήματα. Βραβευθεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1962, με το βραβείο Πούλιτζερ το 1940 για «Τα σταφύλια της οργής» και ήταν μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας από το 1948. Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου του 1968, στη Νέα Υόρκη.
1983 – 1.800 αμερικανοί πεζοναύτες, υποστηριζόμενοι από 300 στρατιώτες αγγλόφωνων νήσων της Καραϊβικής, εισβάλουν στο νησί της Γρενάδας.
Οι Αμερικανοί κατηγορούν την κυβέρνηση του μικροσκοπικού αυτού κράτους ότι επηρεάζεται από τους Κουβανούς και τους Σοβιετικούς. Η Γρενάδα είναι ένα μικρό νησιωτικό κράτος της Ανατολικής Καραϊβικής, με έκταση 348 τετραγωνικά χιλιόμετρα (λίγο μικρότερη από τη Ζάκυνθο) και πληθυσμό 103.000 κατοίκων. Γνωστό παλαιότερα ως νησί των μπαχαρικών, κέρδισε την ανεξαρτησία του από τη Μεγάλη Βρετανία στις 7 Φεβρουαρίου 1974.
Πέντε χρόνια αργότερα, το αριστερό κίνημα Νιου Τζούελ (New Jewel Movement), που έχαιρε λαϊκής υποστήριξης, οργάνωσε αναίμακτο πραξικόπημα και εγκαθίδρυσε επαναστατική κυβέρνηση, με επικεφαλής τον χαρισματικό μαρξιστή ηγέτη Μόρις Μπίσοπ. Οι σχέσεις της Γρενάδας με τις γειτονικές λατινοαμερικάνικες χώρες γνώρισαν ένταση, καθώς το νέο καθεστώς προσανατολίστηκε προς την Κούβα και το σοβιετικό μπλοκ.
Γρήγορα, όμως, εκδηλώθηκαν αντιθέσεις στους κόλπους της επαναστατικής κυβέρνησης, ιδιαίτερα όταν ο Μπίσοπ επιδίωξε στενότερες σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις 12 Οκτωβρίου 1983 εκδηλώθηκε πραξικόπημα, κουβανικής εμπνεύσεως, με αρχηγό τον στρατηγό Χάντσον Όστιν. Ο Μπίσοπ συνελήφθη και επτά ημέρες αργότερα εκτελέστηκε.
Οι Αμερικανοί, τότε, αποφάσισαν να αναλάβουν δράση συνεπικουρούμενοι από τον «Οργανισμό των Κρατών της Ανατολικής Καραϊβικής» (OECS). Ήταν μία ευκαιρία για τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρίγκαν να αποδείξει την αποφασιστικότητα της χώρας του και την ισχύ των αμερικανικών όπλων μετά το στραπάτσο του Βιετνάμ (1975) και της διάσωσης των αμερικανών ομήρων στο Ιράν (1979).
Στις 25 Οκτωβρίου 1983 – δύο ημέρες μετά τη βομβιστική επίθεση στην Βηρυτό που στοίχισε τη ζωή σε 243 αμερικανούς πεζοναύτες – στρατεύματα των ΗΠΑ, μαζί με μία μικρή δύναμη στρατού και αστυνομίας από τον OECS, συνολικής δύναμης 8.000 ανδρών, εισέβαλαν στη Γρενάδα. Οι δυνάμεις εισβολής βρήκαν ισχυρή αντίσταση από τον στρατό της Γρενάδας (1.200 άνδρες) και τους κουβανούς στρατιώτες και εργαζόμενους στο νησί, περί τους 700 άνδρες.
Μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου, η αντίσταση εξασθένησε και οι αμερικανοί εισβολείς επικράτησαν ολοσχερώς. Ο γενικός κυβερνήτης της Γρενάδας σερ Πολ Σκουν ανακοίνωσε ότι τη διακυβέρνηση της χώρας αναλαμβάνει ένα συμβουλευτικό όργανο μέχρι τ διεξαγωγή γενικών εκλογών, οι οποίες έγιναν τον επόμενο χρόνο κι έφεραν στην εξουσία την κυβέρνηση του κεντροαριστερού Χέρμπερτ Μπλέιζ.
Έως τις 15 Δεκεμβρίου 1983, όλες οι μάχιμες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών αποσύρθηκαν από τη Γρενάδα, ενώ οι Κουβανοί επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Οι απώλειες για τους Αμερικανούς ήταν 19 νεκροί και 116 τραυματίες και για τους Γρεναδίνους 45 νεκροί και 345 τραυματίες. Οι Κουβανοί έχασαν 25 άνδρες, ενώ οι τραυματίες ανήλθαν σε 60.
Η εισβολή στη Γρενάδα επιδοκιμάστηκε από την αμερικανική κοινή γνώμη, ενώ ξεσήκωσε πλήθος διαμαρτυριών σε όλο τον κόσμο και από συμμάχους των ΗΠΑ, όπως η Μεγάλη Βρετανία και ο Καναδάς. Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν κατηγορηματικά αντίθετη με την εισβολή στην πρώην αποικία του Στέμματος, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση του Ρίγκαν, ο οποίος της υπενθύμισε την αμερικανική συμπαράσταση στον πόλεμο των Φόκλαντς, ένα χρόνο νωρίτερα. Απόπειρα να εκδοθεί καταδικαστικό ψήφισμα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 28 Οκτωβρίου προσέκρουσε στο βέτο των ΗΠΑ.
Γεννήσεις
1881 – Πάμπλο Πικάσο (25 Οκτωβρίου 1881 – 8 Απριλίου 1973). Υπήρξε Ισπανός ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης, σκηνογράφος, ποιητής και δραματουργός, ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα και συνιδρυτής του κυβισμού μαζί με τον Ζωρζ Μπρακ. Η συμβολή του στη διαμόρφωση της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης υπήρξε καθοριστική, καθώς το έργο του επηρέασε όλα σχεδόν τα ρεύματα που ακολούθησαν. Πολιτικά, υπήρξε αντιφρανκικός και μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1944.
Γεννήθηκε στη Μάλαγα από τον ζωγράφο και καθηγητή Χοσέ Ρουίθ ι Μπλάσκο και τη Μαρία Πικάσο ι Λόπεθ. Από παιδί έδειξε εξαιρετικό ταλέντο στη ζωγραφική, με τα πρώτα του μαθήματα να προέρχονται από τον πατέρα του. Σπούδασε στη Λα Κορούνια και στη συνέχεια στη Βαρκελώνη, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών La Llotja, όπου εργάστηκε και ο πατέρας του. Το 1897 έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία του Σαν Φερνάντο στη Μαδρίτη, όμως βρήκε τη διδασκαλία άκαμπτη και προτίμησε να μελετήσει μόνος του την τέχνη, εμπνεόμενος από τους μεγάλους Ισπανούς ζωγράφους όπως ο Βελάσκεθ, ο Ελ Γκρέκο και ο Γκόγια.
Την άνοιξη του 1898, ασθένησε από οστρακιά και αναρρώνει στο χωριό Όρτα ντε Εμπρο, εμπειρία που τον άλλαξε βαθιά. Όταν επέστρεψε στη Βαρκελώνη, αποφάσισε να απορρίψει την ακαδημαϊκή εκπαίδευση και να ακολουθήσει δικό του καλλιτεχνικό δρόμο. Από το 1901 υπέγραφε τα έργα του ως Πικάσο. Το 1900 μετακόμισε στη Μονμάρτρη του Παρισιού, το επίκεντρο της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας, όπου άρχισε η μεγάλη του πορεία προς τη διεθνή αναγνώριση.
Το έργο του Πάμπλο Πικάσο χωρίζεται σε διακριτές περιόδους, καθεμία με δικό της ύφος και θεματολογία. Η Μπλε Περίοδος (1901–1904) χαρακτηρίζεται από μελαγχολία και μονόχρωμες αποχρώσεις του μπλε, αποτυπώνοντας περιθωριακές φιγούρες και συναισθηματική ένταση. Ακολουθεί η Ροζ Περίοδος (1905–1907), πιο θερμή και αισιόδοξη, όπου κυριαρχούν αρλεκίνοι και τσίρκα, επηρεασμένη από τη γαλλική ζωγραφική. Με τον Ζωρζ Μπρακ, ο Πικάσο ανέπτυξε τον Αναλυτικό Κυβισμό (1907–1912) — διάσπαση της μορφής σε γεωμετρικά επίπεδα — και τον Συνθετικό Κυβισμό (1912–1915), που εισήγαγε το κολάζ. Στη συνέχεια, στράφηκε σε κλασικές φόρμες, στον υπερρεαλισμό και στη γλυπτική.
Ανάμεσα στα αριστουργήματά του ξεχωρίζει η Γκερνίκα (1937), συγκλονιστική απεικόνιση της φρίκης του πολέμου, εμπνευσμένη από τον βομβαρδισμό της ομώνυμης ισπανικής πόλης. Εξίσου εμβληματικές είναι Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν (1907), που προανήγγειλαν τον κυβισμό. Πέρα από ζωγράφος, ο Πικάσο υπήρξε ποιητής και γλύπτης, δηλώνοντας «Je suis aussi un poète». Το 1966 τιμήθηκε με μεγάλη αναδρομική έκθεση στο Παρίσι, που ανέδειξε τη μοναδική του δημιουργική πορεία. Πέθανε το 1973, σε ηλικία 92 ετών, αφήνοντας πίσω του ανεκτίμητη κληρονομιά — έργα που σήμερα ανήκουν στα πιο ακριβά και σημαντικά της παγκόσμιας τέχνης.
Διαβάστε περισσότερα στο link που ακολουθεί:
Πάμπλο Πικάσο | Διέλυσε τη μορφή για να τη φτιάξει ξανά
Θάνατοι
1893 – Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι. Ήταν Ρώσος συνθέτης της ρομαντικής περιόδου. Όσο το ύφος του διευρυνόταν, ο Τσαϊκόφσκι έγραψε μουσική σε ένα μεγάλο φάσμα ειδών, συμπεριλαμβανομένων συμφωνίας, όπερας, μπαλέτου, οργανικής μουσικής, μουσικής δωματίου και τραγουδιού.
Συνέθεσε μερικά από τα πιο δημοφιλή ορχηστρικά και θεατρικά μουσικά έργα στο σύγχρονο κλασικό ρεπερτόριο, όπως τα μπαλέτα Η Λίμνη Των Κύκνων, Η Ωραία Κοιμωμένη, Ο Καρυοθραύστης, Η Ουβερτούρα 1812, το Πρώτο Κοντσέρτο για Πιάνο, επτά συμφωνίες και η όπερα Ευγένιος Ονέγκιν.
Ο Τσαϊκόφσκι γεννήθηκε σε μια μεσοαστική οικογένεια. Η εκπαίδευση που έλαβε τον προετοίμασε για δημόσιο υπάλληλο, παρά την πρώιμη μουσική ανάπτυξη που είχε επιδείξει. Ενάντια στις επιθυμίες της οικογένειάς του αποφάσισε να ακολουθήσει σταδιοδρομία στη μουσική και το 1862 μπήκε στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης, από όπου αποφοίτησε το 1865. Αυτή η τυπική εκπαίδευση, με πολλές επιρροές από τη Δύση, τον ξεχώρισε από τη σύγχρονή του εθνικιστική κίνηση, υλοποιημένη από μια ομάδα νεαρών Ρώσων συνθετών γνωστοί ως Η Ομάδα των Πέντε, με τους οποίους ο Τσαϊκόφσκι είχε μια ανάμικτη επαγγελματική σχέση καθ’ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε την 25η Οκτωβρίου
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
