...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 20 Οκτωβρίου 2025 |
Είναι η 293η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 72 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 07:38 – Δύση ήλιου: 18:41 – Διάρκεια ημέρας: 11 ώρες 2 λεπτά
🌑 Σελήνη 28.5 ημερών
| Χρόνια πολλά στους: Αρτέμιο, Αρτέμη, Αρτέμιδα, Άρτεμη, Αρτεμία, Αρτεμισία, Διάνα, Ντιάνα,
Γεράσιμο, Μάκη, Μικέ, Μίκη, Γερασιμούλα, Ενόη Ματρώνα και Κερασιάα |
Γεγονότα
1888 – Εγκαινιάζεται το Ζάππειο Μέγαρο στην Αθήνα. Το 1869 η Ελληνική κυβέρνηση οριοθέτησε 80,000 μ² δημόσιας γης για το κτήριο, στο χώρο μεταξύ των κήπων του Παλατιού και του αρχαίου Ναού του Ολυμπίου Διός. Η Βουλή των Ελλήνων πέρασε επίσης νόμο στις 30 Νοεμβρίου του 1869 ειδικά για τις κατασκευές των κτηρίων των Ολυμπιακών αγώνων του 1896, αφού το Ζάππειο ήταν το πρώτο κτήριο παγκοσμίως που κτίστηκε αποκλειστικά για τους Ολυμπιακούς αγώνες.
Το πρώτο σχέδιο του κτηρίου εκπονήθηκε από τον αρχιτέκτονα Φρανσουά Μπουλανζέ, το οποίο στη συνέχεια τροποποιήθηκε από τον Αναστάσιο Θεοφιλά και τελικά εγκαταλείφθηκε. Ο Κωνσταντίνος Ζάππας ανέθεσε τελικά τον σχεδιασμό του κτηρίου στον Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν. Μετά από πολλές καθυστερήσεις το κτήριο θεμελιώθηκε τη 20η Νοεμβρίου του 1874. Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν με πανηγυρικό τρόπο την 20η Οκτωβρίου του 1888.
Η αρχιτεκτονική του κτηρίου ακολουθεί τον νεοκλασικό ρυθμό, με πρόπυλο κορινθιακού ρυθμού. Το κτήριο σε συνδυασμό με την τριτοξωτή λίθινη γέφυρα του Ιλισσού, η οποία είχε κατασκευασθεί, επίσης, με χορηγία του Ευάγγελου Ζάππα, και τους γύρω κήπους, αποτέλεσαν την εικόνα της Αθήνας στις αρχές του 20ού αιώνα. Δυστυχώς ο Ευάγγελος Ζάππας, δεν έζησε αρκετά για να δει το κτήριο στην τελική του μορφή. Στη διαθήκη του άφησε τον ξάδερφό του Κωνσταντίνο Ζάππα υπεύθυνο για την εκτέλεση και συνέχιση του φιλανθρωπικού του έργου. Στις 22 Μαρτίου του 1961, μετά τη ριζική ανακαίνισή του επί τη ευκαιρία των εκατό χρόνων από της υπογραφής της διαθήκης του Ευάγγελου Ζάππα, το ανακαινισμένο πλέον Ζάππειο εγκαινιάστηκε από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή.
1921 – Μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο γάλλος πρεσβευτής Φρανκλέν Μπουγιόν υπογράφει με τον Κεμάλ Ατατούρκ τη Συμφωνία της Άγκυρας, η οποία προβλέπει αναγνώριση του Κεμαλικού καθεστώτος, εμπορικές συναλλαγές, αποχώρηση των γαλλικών στρατευμάτων από τις κατεχόμενες περιοχές και χορήγηση όπλων.
Την συνθήκη αυτή συνομολόγησε εκ μέρους της Γαλλίας, ο βουλευτής και πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής επί των Εξωτερικών (υποθέσεων) Φραγκλίνος ή Φραγκλέν Μπουϊγιόν απ΄ ευθείας μετά του επαναστάτη Κεμάλ Ατατούρκ, παρακάμπτοντας την νόμιμη ακόμα κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Κωνσταντινούπολη, και όχι μόνο, αλλά παραβιάζοντας τις διεθνείς συνθήκες που είχαν συνομολογήσει μεταξύ τους οι χώρες μέλη της Αντάντ.
Με τη συνθήκη της Άγκυρας η Γαλλία ουσιαστικά τάχθηκε υπέρ των Κεμαλικών προδίδοντας τον Ελληνικό Στρατό (αφού μέρος της συμφωνίας περιλάμβανε τη παράδοση πολεμικού υλικού στους Κεμαλικούς), ο οποίος τον Αύγουστο του ίδιου έτους κατά την αποτυχημένη εκστρατεία Σαγγαρίου-Αγκύρας είχε προσχωρήσει μέχρι το Πολατλί, στα περίχωρα της Άγκυρας. Μετά από τη σύναψη της συνθήκης υπάρχουν και μαρτυρίες σχετικά με Γάλλους στρατιωτικούς οι οποίοι βρέθηκαν να πολεμούν μαζί με τους Κεμαλικούς εναντίον του Ελληνικού Στρατού.
Η συνθήκη της Άγκυρας, αν και όχι ιδιαιτέρως γνωστή, επικύρωσε την κυριαρχία των Κεμαλικών στην έκβαση όλης της Μικρασιατικής Εκστρατείας.
Γεννήσεις
1940 – Σπύρος Ευαγγελάτος. Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του συνθέτη και αρχιμουσικού της Λυρικής Σκηνής Αντίοχου Ευαγγελάτου και της αρπίστριας Ξένης Μπουρεξάκη. Η καλλιτεχνική παράδοση της οικογένειας τον οδήγησε προς το θέατρο. Σπούδασε αρχικά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1961.
Την περίοδο 1966-1970 συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Αυστρία, τη Γερμανία, τη Γαλλία κ.ά. Σπούδαζε μάλιστα με υποτροφία θέατρο και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Απο το 1962 είχε ιδρύσει τη «Νεοελληνική Σκηνή» ενώ το διάστημα 1971-1977 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο σκηνοθετώντας παραστάσεις στην Επίδαυρο και αλλού.
Την περίοδο 1977-1980 διετέλεσε γενικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, την περίοδο 1984-1987 διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Το 1975 ίδρυσε το “Αμφι-θέατρο” με το οποίο διοργάνωνε παραστάσεις σε όλο τον κόσμο. Τον Φεβρουάριο του 2011 ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αναστείλει τη λειτουργία του “Αμφι-θεάτρου” λόγω οικονομικών προβλημάτων, κατηγορώντας τον υπουργό Πολιτισμού Παύλο Γερουλάνο για αδιαφορία.
Έχει τιμηθεί με το βραβείο «Κάρολος Κουν» (1988), το βραβείο της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (1994), το βραβείο Σκηνοθεσίας της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (1996), με το παράσημο του «Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος» απο τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ενώ το 2005 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Το 1970 έγινε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής της Αθήνας και το 1989 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της ίδιας Σχολής. Το 1991 ανέλαβε την έδρα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, που μόλις είχε δημιουργηθεί. Επίσης το διάστημα 1997-1999 έγινε πρόεδρος του ίδιου τμήματος. Στις 12 Ιανουαρίου 2012 ανακηρύχθηκε αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και πρόεδρος το 2013. Ήταν νυμφευμένος με την ηθοποιό Λήδα Τασοπούλου (1953-2005), με την οποία απέκτησαν τον Αντίοχο (1986-2010) και την Κατερίνα (1979-).
Θάνατοι
2011 – Μουαμάρ Μοχάμαντ Άμπου Μινιάρ αλ-Καντάφι. Ήταν Λίβυος πολιτικός, στρατιωτικός (συνταγματάρχης), επαναστάτης, πολιτικός θεωρητικός και οραματιστής.
Ο Μουαμάρ αλ Καντάφι, γιος Βεδουίνων νομάδων, γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1942 στη Σύρτη της Λιβύης. Από νωρίς ανέπτυξε πολιτική δράση, γεγονός που το 1961 οδήγησε στην αποβολή του από τη Σεμπχά. Σπούδασε νομικά και ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στη Βεγγάζη. Στις 1 Σεπτεμβρίου 1969 ηγήθηκε αναίμακτου πραξικοπήματος που ανέτρεψε τον βασιλιά Ίντρις, ενώ ο ίδιος προήχθη σε συνταγματάρχη και ανέλαβε την εξουσία ως επικεφαλής του «Επαναστατικού Συμβουλίου».
Υπό τον Καντάφι, η μέχρι τότε φιλοδυτική Λιβύη μετατράπηκε σε ριζοσπαστικό αραβικό κράτος: εκδιώχθηκαν οι αμερικανικές και βρετανικές βάσεις, το πετρέλαιο εθνικοποιήθηκε και το καθεστώς κήρυξε ιερό πόλεμο κατά του Ισραήλ. Από το 1977 ως το 2011 κυβέρνησε ως «Αδελφικός Ηγέτης» της Μεγάλης Σοσιαλιστικής Λαϊκής Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίας, εγκαθιδρύοντας ένα αυταρχικό, στρατιωτικοποιημένο καθεστώς.
Η δεκαετία του ’70 σημαδεύτηκε από σκληρές διώξεις. Τον Απρίλιο του 1976, φοιτητές που διαδήλωσαν στη Βεγγάζη εκτελέστηκαν δημόσια, σκηνές που μεταδόθηκαν από την κρατική τηλεόραση για εκφοβισμό. Οι μαζικές εκτελέσεις επαναλαμβάνονταν κάθε Απρίλιο στα χρόνια που ακολούθησαν.
Το 2011, στο κύμα της Αραβικής Άνοιξης, οι εξεγέρσεις κατά του καθεστώτος Καντάφι προκάλεσαν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Ο ΟΗΕ επέβαλε ζώνη εναέριου αποκλεισμού και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε ένταλμα σύλληψής του για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Στις 20 Οκτωβρίου 2011, ο Καντάφι σκοτώθηκε κοντά στη Σύρτη. Ο ίδιος και ο γιος του Μοτασίμ θάφτηκαν μυστικά στην έρημο· η ακριβής τοποθεσία της ταφής τους παραμένει άγνωστη.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε την 20η Οκτωβρίου
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
