...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 14 Δεκεμβρίου 2025 |
Είναι η 348η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 17 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 07:33 – Δύση ήλιου: 17:06 – Διάρκεια ημέρας: 9 ώρες 33 λεπτά
🌘 Σελήνη 24.5 ημερών.
| Χρόνια πολλά στους: Αριανό, Αριάνα, Λευκή, Λεύκια, Λευκάδα και Λευκό. |
Γεγονότα
1914 – Ιδρύεται στην Αθήνα η Ένωση Συντακτών, με πρόεδρο τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Ιωάννη Κονδυλάκη. Το 1947 θα μετονομασθεί σε ΕΣΗΕΑ. Η Ένωσις Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) είναι επαγγελματικό σωματείο των συντακτών των ημερησίων εφημερίδων και των ραδιοτηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης που έχουν έδρα την Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1914 στην Αθήνα.
Αρχικά ήταν γνωστή σαν «Ένωσις Συντακτών», πήρε όμως τη σημερινή της ονομασία το 1947. Σήμερα είναι η σημαντικότερη ελληνική ένωση συντακτών με πάνω από 3.000 μέλη. Ακόμη είναι τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων.
Ο Ιωάννης Κονδυλάκης (1861−1920) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, διηγηματογράφος, δημοσιογράφος και χρονογράφος. Από τα γνωστότερα έργα του είναι ο Πατούχας και “Όταν ήμουν δάσκαλος”. Ως λογοτέχνης, θεωρείται από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού νατουραλισμού και “πατέρας του χρονογραφήματος”, όπως τον ονόμασε πρώτος ο Παύλος Νιρβάνας. Από το 1885 υπηρέτησε ως δάσκαλος στην Κρήτη (Μώδι Χανίων), θέση την οποία γρήγορα εγκατέλειψε για να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία. Συνεργαζόταν με την εφημερίδα «Άμυνα» των Χανίων, ενώ το 1889 για σύντομο χρονικό διάστημα εξέδιδε και δική του εφημερίδα, την «Νέα Εβδομάδα». Αλλά η αρθρογραφία του ενόχλησε τις τουρκικές αρχές που τον εκτόπισαν.
Εγκαταστάθηκε τότε (1889) οριστικά στην Αθήνα, όπου και πάλι ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Άστυ, Σκριπ και Εστία. Αρχικά χρησιμοποιούσε πολλά ψευδώνυμα (όπως Κονδυλοφόρος, Δον Κανάγιας καί Jean Sans Terre ή στα ελληνικά Ιωάννης Ακτήμων, αλλά στη πορεία κράτησε το «Διαβάτης» ενώ τα δύο τελευταία τα έκανε για να υποδηλώσει την φτώχεια του από την οποία πάντα υπέφερε. Τα ψευδώνυμα του είναι χαρακτηριστικά για τον αυτοσαρκασμό και για το χιούμορ τους. Για είκοσι χρόνια έγραφε το καθημερινό χρονογράφημα της εφημερίδας Εμπρός, της οποίας ήταν και αρχισυντάκτης. Τα χρονογραφήματα του (έγραψε συνολικά περισσότερα από 6.000) διακρίνονται για το κομψό προσωπικό ύφος τους, το χιούμορ και την οξύτητα της παρατήρησης.
1995 – Υπογράφεται στο Παρίσι η Συμφωνία του Ντέιτον για τον τερματισμό του πολέμου στην Γιουγκοσλαβία. Αποτελεί την ειρηνευτική συμφωνία που έθεσε τυπικά τέλος στον Πόλεμο της Βοσνίας. Επιτεύχθηκε στη στρατιωτική βάση Ράιτ-Πάτερσον στο Ντέιτον του Οχάιο την 1η Νοεμβρίου 1995 και υπογράφηκε επίσημα στο Παρίσι στις 14 Δεκεμβρίου 1995. Με τη συμφωνία αυτή σταμάτησαν οι εχθροπραξίες και τέθηκαν οι βάσεις για τη μεταπολεμική πολιτική οργάνωση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, η οποία διαιρέθηκε σε δύο οντότητες: τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και την Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Ο πόλεμος, που διήρκεσε από το 1992 έως το 1995, υπήρξε μία από τις πιο αιματηρές συγκρούσεις στην Ευρώπη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1995, οι μεγάλες δυνάμεις της Ομάδας Επαφής, με πρωταγωνιστικό ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, άσκησαν έντονες πιέσεις στους ηγέτες των τριών εμπλεκόμενων πλευρών να προσέλθουν σε διαπραγματεύσεις.
Η ειρηνευτική διάσκεψη πραγματοποιήθηκε από 1 έως 21 Νοεμβρίου 1995, με βασικούς συμμετέχοντες τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, τον Φράνιο Τούτζμαν και τον Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς. Τον συντονισμό είχαν ο Αμερικανός διαπραγματευτής Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Γουόρεν Κρίστοφερ, καθώς και εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ρωσίας.
Η επιλογή της βάσης Ράιτ-Πάτερσον έγινε για λόγους αυστηρής ασφάλειας και απομόνωσης από εξωτερικές πιέσεις. Οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν επιτυχώς στις 21 Νοεμβρίου 1995, ενώ η επίσημη υπογραφή στο Παρίσι, παρουσία κορυφαίων διεθνών ηγετών, επικύρωσε το τέλος ενός καταστροφικού πολέμου και την έναρξη μιας εύθραυστης ειρήνης στα Βαλκάνια.
Γεννήσεις
1883 – Μανώλης Καλομοίρης. Υπήρξε μία από τις κορυφαίες μορφές της ελληνικής μουσικής δημιουργίας και ο βασικός θεμελιωτής της λεγόμενης Εθνικής Σχολής. Χαρακτηρίστηκε «μουσικός γλωσσοπλάστης της νεότερης Ελλάδας», καθώς το έργο του συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση μιας εθνικής μουσικής ταυτότητας. Αν και η συνθετική του γλώσσα επηρεάστηκε από το βαγκνερικό μουσικό δράμα και τη ρωσική εθνική σχολή των «Πέντε», η δημιουργία του υπήρξε βαθύτατα προσωπική και θεμελιωμένη κυρίως στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι.
Το έργο του είναι εκτενές και πολυδιάστατο: συνέθεσε πέντε όπερες, τρεις συμφωνίες, κοντσέρτο για πιάνο, κύκλους τραγουδιών για φωνή και ορχήστρα ή πιάνο, έργα για πιάνο, μουσική δωματίου, χορωδιακά και παιδικά έργα. Παράλληλα, ασχολήθηκε συστηματικά με τη συγγραφή παιδαγωγικών εγχειριδίων μουσικής θεωρίας.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήταν γιος του φιλολόγου και φαρμακοποιού Γιάννη Καλομοίρη από τη Σάμο. Σπούδασε πιάνο και θεωρητικά στην Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη και τη Βιέννη, ενώ από το 1906 έως το 1910 δίδαξε στο Χάρκοβο της Ρωσίας. Το 1910 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα και διορίστηκε καθηγητής στο Ωδείο Αθηνών, με στόχο τη δημιουργία μιας ελληνικής εθνικής σχολής που θα συνέδεε τον γερμανικό ρομαντισμό με ελληνικά μουσικά μοτίβα.
Το 1919 ίδρυσε το Ελληνικό Ωδείο και αργότερα το Εθνικό Ωδείο, ασκώντας τεράστια παιδαγωγική επιρροή. Εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1945 και τιμήθηκε με σημαντικά βραβεία και διακρίσεις. Πέθανε στην Αθήνα το 1962 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη, ως μία μορφή που σφράγισε την πολιτιστική φυσιογνωμία της Ελλάδας του 20ού αιώνα.
Θάνατοι
2013 – Πίτερ Ο’ Τουλ. Γεννήθηκε το 1932, αν και ο ακριβής τόπος γέννησής του παραμένει ασαφής. Ορισμένες πηγές αναφέρουν την Κονεμάρα της Ιρλανδίας, ενώ άλλες το Λιντς της Αγγλίας, όπου και μεγάλωσε. Ο ίδιος ο Ο’ Τουλ δεν ήταν απολύτως βέβαιος ούτε για τον τόπο ούτε για την ημερομηνία γέννησής του. Στην αυτοβιογραφία του σημειώνει ότι αποδέχεται ως ημερομηνία την 2α Αυγούστου, αν και κατείχε πιστοποιητικά γέννησης και από τις δύο χώρες, με το ιρλανδικό να αναφέρει ως μήνα γέννησης τον Ιούνιο του 1932.
Μητέρα του ήταν η Κόνστανς Τζέιν, το γένος Φέργκιουσον, νοσοκόμα σκωτικής καταγωγής, και πατέρας του ο Πάτρικ Τζόζεφ Ο’ Τουλ, Ιρλανδός μεταλλουργός, ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής και πράκτορας στοιχημάτων ιπποδρομιών. Όταν ο Πήτερ ήταν μόλις ενός έτους, η οικογένεια ξεκίνησε μια πενταετή περιπλάνηση στις μεγάλες πόλεις της Βόρειας Αγγλίας, ακολουθώντας τα ιπποδρομιακά γεγονότα. Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου απομακρύνθηκε από το Λιντς για λόγους ασφαλείας και φοίτησε επί επτά ή οκτώ χρόνια σε καθολικό σχολείο, όπου υποχρεώθηκε να αλλάξει τη φυσική του αριστεροχειρία.
Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως μαθητευόμενος δημοσιογράφος και φωτογράφος στην εφημερίδα Yorkshire Evening Post, μέχρι την κατάταξή του στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό, όπου υπηρέτησε ως σηματωρός. Όπως δήλωσε αργότερα, το όνειρό του ήταν να γίνει ποιητής ή ηθοποιός. Με υποτροφία σπούδασε υποκριτική στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (1952–1954), έχοντας προηγουμένως απορριφθεί από το Θέατρο Abbey του Δουβλίνου, επειδή δεν μιλούσε ιρλανδικά. Ανάμεσα στους συμφοιτητές του ήταν οι Άλμπερτ Φίνεϊ, Άλαν Μπέιτς και Μπράιαν Μπέντφορντ.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε την 14η Δεκεμβρίου
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
