...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
|11 Δεκεμβρίου 2025 |
Είναι η 345η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Υπολείπονται 20 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 07:31 – Δύση ήλιου: 17:05 – Διάρκεια ημέρας: 9 ώρες 35 λεπτά
🌗 Σελήνη 21.7 ημερών
| Χρόνια πολλά στους: Ααρών, Αβραάμ, Αβραμία, Αδάμ, Αδαμάντιο, Αδάμο, Αδάμα, Διαμαντή, Αδαμαντία, Αμάντα, Άντα, Διαμάντω, Ρουμπίνη, Εύα, Δαβίδ, Δανάη, Δεβόρα, Δεβώρα, Ντέμπορα, Ντέπυ, Εσθήρ, Μελχισεδέχ, Μελχή, Νώε, Ραχήλ, Ρεβέκκα, Μπέκυ, Ρούμπεν, Ρουμπίνη, Ρουμπίνι, Ρουμπίνα, Σάρα, Σάρρα, Ισαάκ, Ιώβ, Ιωβία και Ιώβη.|
Γεγονότα
1990 – Καθιερώνεται για πρώτη φορά στη Βουλή η Ώρα του Πρωθυπουργού, με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να απαντά στον Χαρίλαο Φλωράκη σχετικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις, ένα ζήτημα που παραμένει ανοιχτό ήδη από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Γερμανία, ως ηττημένη δύναμη, όφειλε να καταβάλει επανορθώσεις στους συμμάχους, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Ωστόσο, η Διάσκεψη των Επανορθώσεων του Παρισιού (1945) περιορίστηκε στη διανομή γερμανικών βιομηχανιών και περιουσιακών στοιχείων εκτός Γερμανίας. Η Ελλάδα έλαβε ποσοστό 7,05%, που αντιστοιχούσε σε μόλις 25 εκατ. δολάρια, καταβληθέντα κυρίως σε μηχανολογικό εξοπλισμό ακατάλληλο για τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας. Οι πόροι αυτοί προορίζονταν για την κρατική ανασυγκρότηση, όχι για αποζημίωση των θυμάτων της Κατοχής.
Ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες είχαν ήδη θεσπίσει συστήματα στήριξης για τους πληγέντες –συντάξεις, επιδόματα, κοινωνικές ενισχύσεις, ακόμη και προγράμματα αναψυχής– η Ελλάδα δεν παρείχε ουσιαστική μέριμνα. Το υπουργείο Οικονομικών επικαλούνταν την αδυναμία του κράτους να ανταποκριθεί «λόγω της σοβαράς οικονομικής επιβαρύνσεως του δημοσίου». Έτσι, τα θύματα σφαγών, εκτελέσεων και αντιποίνων έμεναν χωρίς καμία κρατική φροντίδα, αναγκάζοντας κοινότητες όπως τα Καλάβρυτα και η Κλεισούρα να απευθύνονται απευθείας στη Γερμανία, χωρίς αποτέλεσμα.
Η γερμανική στάση δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα· όλες σχεδόν οι ευρωπαϊκές χώρες λάμβαναν αρνητικές απαντήσεις. Η Βόννη φοβόταν πως η αποδοχή αιτήσεων αποζημίωσης θα δημιουργούσε ανεξέλεγκτο προηγούμενο, ενώ προστάτευε με κάθε τρόπο το άρθρο 5 του Συμφώνου του Λονδίνου (1953), που ανέβαλε την οριστική ρύθμιση των πολεμικών οφειλών έως την επανένωση της Γερμανίας και την υπογραφή συνθήκης ειρήνης.
1997 – Στη διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα στο Κιότο της Ιαπωνίας, το 1997, υπογράφεται μια ιστορική διεθνής συνθήκη που δεσμεύει τις ανεπτυγμένες χώρες να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά μέσο όρο 5,2% σε σχέση με τα επίπεδα του 1990, για την περίοδο 2008–2012. Το Πρωτόκολλο του Κιότο, όπως ονομάστηκε, αποτέλεσε τον πρώτο παγκόσμιο, νομικά δεσμευτικό μηχανισμό για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, θέτοντας τις βάσεις για μια μακροπρόθεσμη στρατηγική περιορισμού των ανθρωπογενών εκπομπών.
Η φιλοσοφία του Πρωτοκόλλου στηρίζεται στην ανάγκη συνδυασμού περιβαλλοντικής προστασίας και οικονομικής αποδοτικότητας. Τα κράτη-μέλη δεσμεύτηκαν να πετύχουν τους στόχους με τρόπους που δεν επιβαρύνουν υπέρμετρα τις οικονομίες τους. Για τον σκοπό αυτό θεσπίστηκαν τρεις ευέλικτοι μηχανισμοί. Ο πρώτος, η εμπορία δικαιωμάτων εκπομπών, επιτρέπει την αγοραπωλησία ποσοτήτων εκπομπής μεταξύ κρατών ή υπόχρεων εγκαταστάσεων, ακολουθώντας τη λογική της αγοράς περιβαλλοντικών «δικαιωμάτων ιδιοκτησίας». Ο μηχανισμός αυτός επιβραβεύει όσους μειώνουν αποτελεσματικά τις εκπομπές τους και επιτρέπει σε άλλους να συμμορφωθούν με χαμηλότερο κόστος.
Οι δύο άλλοι μηχανισμοί βασίζονται σε προγράμματα υλοποίησης έργων: η Κοινή Εφαρμογή (Joint Implementation) αφορά συνεργασία μεταξύ χωρών του Παραρτήματος Ι, ενώ ο Μηχανισμός Καθαρής Ανάπτυξης (Clean Development Mechanism) επιτρέπει σε ανεπτυγμένες χώρες να επενδύουν σε έργα μείωσης εκπομπών σε αναπτυσσόμενες χώρες. Οι μειώσεις που επιτυγχάνονται πιστώνονται στους χρηματοδότες, συμβάλλοντας στην επίτευξη των κλιματικών τους στόχων.
Το Πρωτόκολλο του Κιότο άνοιξε τον δρόμο για τη διεθνή κλιματική διακυβέρνηση, θέτοντας το πλαίσιο πάνω στο οποίο χτίστηκαν οι επόμενες παγκόσμιες συμφωνίες.
Γεννήσεις
1922 – Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του ελληνικού τραγουδιού, γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1922 στο Περιστέρι, ο μικρότερος γιος μιας πολυμελούς και φτωχής οικογένειας που δοκιμαζόταν στα δύσκολα χρόνια του Μεσοπολέμου. Τα αδέλφια του βρέθηκαν στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940, ενώ εκείνος έμεινε πίσω, εργαζόμενος ως υδραυλικός. Παράλληλα μάθαινε κιθάρα και έκανε τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι σε ταβερνάκι της γειτονιάς. Καθοριστική υπήρξε για τον ίδιο μια κρύα νύχτα του 1937, όταν άκουσε τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Μανώλη Χιώτη και τον Στράτο Παγιουμτζή σε ένα μικρό κουτούκι· η συνάντησή του με τον Βαμβακάρη, όπως έλεγε, διαμόρφωσε για πάντα τη σχέση του με τη μουσική: «Υπεράνω όλων ο Μάρκος Βαμβακάρης».
Η φωνή του Μπιθικώτση σημάδεψε τις μεγάλες συνθέσεις του Μίκη Θεοδωράκη. Οι ερμηνείες του στον «Επιτάφιο» («Πού πέταξε τ’ αγόρι μου», «Μέρα Μαγιού μου Μίσεψες»), στη «Ρωμιοσύνη» («Θα Σημάνουν οι Καμπάνες») και στο «Άξιον Εστί» («Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ», «Ένα το χελιδόνι») θεωρούνται αξεπέραστες και καθόρισαν τη φυσιογνωμία του έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού. Παράλληλα, υπήρξε και σημαντικός δημιουργός, με επιτυχίες όπως «Επίσημη Αγαπημένη», «Ένα αμάξι με δυο άλογα», «Του Βοτανικού ο μάγκας», «Στου Μπελαμή το ουζερί» και πολλές άλλες.
Για δεκαετίες εμφανιζόταν στα κορυφαία αθηναϊκά κέντρα, συμβάλλοντας και στην ανάδειξη νέων φωνών, ανάμεσά τους η Βίκυ Μοσχολιού και η Πόλυ Πάνου. Ο Μπιθικώτσης έφυγε από τη ζωή στις 7 Απριλίου 2005, στα 82 του χρόνια, μετά από πολύμηνη νοσηλεία. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τρία παιδιά, ενώ ο γιος του, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, συνέχισε την οικογενειακή πορεία στο τραγούδι.
Θάνατοι
2012 – Ραβί Σανκάρ (Ravi Shankar). Ο άνθρωπος που έκανε τη Δύση να ανακαλύψει τη μαγεία της ινδικής λόγιας μουσικής, γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1920 στο ιερό Μπεναρές, στις όχθες του Γάγγη. Η καλλιτεχνική του πορεία ξεκίνησε σε ηλικία μόλις δέκα ετών, όταν ταξίδευε ανά τον κόσμο με τον θίασο του αδελφού του Ουντάι Σανκάρ, ο οποίος είχε συστήσει τον ινδικό κλασικό χορό στη Δύση. Θα μπορούσε να είχε γίνει χορευτής, αν δεν επενέβαινε η καθοριστική παρουσία του μεγάλου δεξιοτέχνη του σιτάρ Ουστάντ Αλαουντίν Χαν. Μετά τη διακοπή των περιοδειών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Σανκάρ αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη μελέτη του σιτάρ υπό τη διδασκαλία του Χαν, απομονωμένος επί επτά χρόνια σε χωριό της βόρειας Ινδίας.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 αναδείχθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς της Ινδίας. Η διεθνής του καταξίωση ήρθε το 1965, όταν δίδαξε σιτάρ στον Τζορτζ Χάρισον. Ο ήχος του οργάνου ενσωματώθηκε στη μουσική των Beatles, επηρεάζοντας βαθιά τη ροκ κουλτούρα και συνδεόμενος με το κίνημα των χίπις. Η περιοδεία του στις ΗΠΑ το 1967 σημείωσε θριαμβευτική επιτυχία και οδήγησε στη δημιουργία πανεπιστημιακών τμημάτων ινδικής μουσικής.
Ο Σανκάρ έπαιξε στα ιστορικά φεστιβάλ του Μόντερεϊ (1967) και του Γούντστοκ (1969). Ο Τζον Κολτρέιν τον θαύμαζε βαθιά και είχε κανονίσει να μελετήσει κοντά του, πριν πεθάνει το 1967. Παράλληλα, ο Σανκάρ γνώρισε θερμή υποδοχή στην Ευρώπη, ιδιαίτερα σε Γαλλία και Βρετανία. Το 1969 εξέδωσε την πρώτη αυτοβιογραφία του, ενώ η δεύτερη, «Raga Mala» (1996), επιμελήθηκε από τον Χάρισον.
Παρέμεινε ενεργός έως το 2011, παρότι αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Ο Ραβί Σανκάρ πέθανε στο Σαν Ντιέγκο στις 11 Δεκεμβρίου 2012, αφήνοντας πίσω του μια ανυπέρβλητη μουσική κληρονομιά.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε την 11η Δεκεμβρίου
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
