...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1971 – Ο καρδιοχειρουργός Γεώργιος Τόλης πραγματοποιεί την πρώτη εγχείριση «bypass» στην Ελλάδα στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Ως καρδιοχειρουργός, ο Τόλης πραγματοποίησε χιλιάδες επεμβάσεις.
Μεταξύ άλλων και την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς (Διαγνωστικό και Θεραπευτικό Κέντρο «Υγεία», 3 Απριλίου 1990). Γεννήθηκε στο Μαλακάτσι Καλαμπάκας το 1935. Έκανε τις Γυμνασιακές του σπουδές στα Τρίκαλα (1948-1954) και τις Ιατρικές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1954-1960). Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία (1961-1963) και το 1964 πήγε στην Αμερική, όπου έμεινε 7 1/2 χρόνια. Εκεί εκπαιδεύτηκε στην Γενική Χειρουργική και στην Καρδιοχειρουργική (Northwestern University, Chicago).
Επέστρεψε στην Αθήνα το Νοέμβριο 1971. Επί 13 χρόνια (1971-1984) εργάσθηκε ως καρδιοχειρουργός στο θεραπευτήριο “Ο Ευαγγελισμός”, όπου την 8-12-1971 έκανε την πρώτη εγχείρηση μπαϊ-πας στην Ελλάδα. Τα επόμενα 10 χρόνια (1985-1995) άσκησε την Καρδιοχειρουργική στο νοσοκομείο “Υγεία”, όπου στις 3-4-1990 έκανε την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στην Ελλάδα.
Τερμάτισε την ιατρική του σταδιοδρομία στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, στο τέλος του 1997. Η ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών τον έχει αναγορεύσει Διδάκτορα (1971) και Επίκουρο Καθηγητή (Υφηγητή) της Χειρουργικής (1986).
1991 – Υπογράφεται η «ληξιαρχική πράξη θανάτου» της Σοβιετικής Ένωσης, με την δημιουργία της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Χωρών (Συμφωνία της Μπελαβέζα). Όταν οι ηγέτες των τριών σλαβικών δημοκρατιών της Σοβιετικής Ένωσης συναντήθηκαν σε ένα απομακρυσμένο κυνηγετικό καταφύγιο στις 8 Δεκεμβρίου 1991, διακυβευόταν η μοίρα μιας υπερδύναμης- και με τις υπογραφές τους έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα στην ΕΣΣΔ, προκαλώντας «απόνερα» που συνεχίζουν να επηρεάζουν τις εξελίξεις ακόμα και σήμερα, στις εντάσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Η συμφωνία που υπεγράφη στη «ντάτσα» στο Βισκούλι, στο δάσος Μπελαβέζα κοντά στα σύνορα με την Πολωνία, έλεγε πως η ΕΣΣΔ «παύει να υφίσταται ως υποκείμενο διεθνούς δικαίου και ως γεωπολιτική πραγματικότητα». Επίσης, δημιούργησε την Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών, μια χαλαρή συμμαχία πρώην σοβιετικών δημοκρατιών που συνεχίζει να υφίσταται.
Δύο εβδομάδες αργότερα οκτώ άλλες σοβιετικές δημοκρατίες εντάχθηκαν στη συμμαχία αυτή, πρακτικά δίνοντας τέλος στην εξουσία του Σοβιετικού προέδρου Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος αποσύρθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1991, με τη σημαία με το σφυροδρέπανο να κατεβαίνει από το Κρεμλίνο.
2020 – Η Μάργκαρετ Κίναν, μια 90χρονη γιαγιά από τη Βρετανία.
Έγινε ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο που έκανε το εμβόλιο της Pfizer κατά της Covid-19 εκτός του πλαισίου των δοκιμών, μετά την κλινική έγκρισή του.
Η Κίναν είπε ότι ο εμβολιασμός της με το σκεύασμα της Pfizer-BioNTech κατά της COVID-19, στις 8 Δεκεμβρίου του 2020, ήταν «ό, τι καλύτερο έχει συμβεί».
«Ήταν υπέροχο. Δεν μπορώ να το πιστέψω τώρα, αυτό που συνέβη τότε… χαίρομαι τόσο πολύ που εμβολιάστηκα», είπε η Κίναν – Μάγκι για τους φίλους της- σε μια μετάδοση με αφορμή την επέτειο.
«Ενθαρρύνω τους πάντες να το κάνουν», πρόσθεσε.
Γεννήσεις
1940 – Θύμιος Καρακατσάνης. Υπήρξε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές του ελληνικού θεάτρου και ιδιαίτερα του πολιτικού και σατιρικού έργου. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Από τα πρώτα του βήματα έδειξε κλίση στην κωμωδία, με εκφραστική δύναμη, άψογο ρυθμό και χαρακτηριστική σκηνική παρουσία.
Η καλλιτεχνική του πορεία ταυτίστηκε στενά με το Ελεύθερο Θέατρο και αργότερα με το Ελεύθερο Μικρό Θέατρο, όπου πρωταγωνίστησε σε έργα που άφησαν εποχή, όπως τα «Μια ζωή Γκόλφω», «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» και «Μαύρο Κουτί». Ιδιαίτερη ήταν η συμβολή του στη σάτιρα της μεταπολιτευτικής περιόδου, καθώς οι ερμηνείες του έφεραν στη σκηνή τον λαϊκό παλμό, το σχόλιο για την εξουσία και τον καυστικό κοινωνικό προβληματισμό.
Παράλληλα συνεργάστηκε με κρατικούς και ιδιωτικούς θιάσους, ενώ από τη δεκαετία του ’80 έγινε ευρύτερα γνωστός στο κοινό μέσα από τη συμμετοχή του σε τηλεοπτικές σειρές και εκπομπές. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του το αφιέρωσε στο αρχαίο δράμα. Η παράδοσή του στον ρόλο του Δικαιόπολη στους «Αχαρνείς» του Αριστοφάνη* —έναν ρόλο που ερμήνευσε επανειλημμένα από τη δεκαετία του ’70 έως και το τέλος της ζωής του— θεωρείται υποδειγματική για την πρόσληψη της αρχαίας κωμωδίας στη σύγχρονη σκηνή.
Ο Καρακατσάνης τιμήθηκε για το έργο του και υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός σε κοινό και συναδέλφους, χάρη στο ήθος και τη σεμνότητά του. Πέθανε στις 30 Ιουνίου 2012, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία του ελληνικού πολιτικού θεάτρου και την πρόσληψη του Αριστοφανικού λόγου στη νεότερη Ελλάδα.
1943 – Τζιμ Μόρισον. Υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της ροκ μουσικής και της αμερικανικής αντικουλτούρας του ’60. Γεννήθηκε στη Φλόριντα και μεγάλωσε σε οικογένεια στρατιωτικού, γεγονός που τον ανάγκαζε να μετακινείται συχνά, τροφοδοτώντας όμως και την ανήσυχη, εξερευνητική του φύση. Από νεαρή ηλικία έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία, την ποίηση, τον κινηματογράφο και την φιλοσοφία, επηρεασμένος από τους Μπωντλαίρ, Ρεμπώ και τους beat ποιητές.
Το 1965 ίδρυσε στο Λος Άντζελες τους The Doors μαζί με τους Ρέι Μάνζαρек, Ρόμπι Κρίγκερ και Τζον Ντένσμορ. Με την επιβλητική, θεατρική του παρουσία και τη χαρακτηριστική, σκοτεινή φωνή του, ο Μόρισον έγινε το κεντρικό πρόσωπο του συγκροτήματος. Τραγούδια όπως «Light My Fire», «Break On Through», «The End» και «Riders on the Storm» σημάδεψαν τη ροκ σκηνή, συνδυάζοντας ψυχεδέλεια, μπλουζ και ποιητικό λόγο. Οι συναυλίες του ήταν συχνά εκρηκτικές, αγγίζοντας τα όρια της περφόρμανς και προκαλώντας αντιδράσεις για την αντισυμβατικότητά τους.
Παράλληλα με τη μουσική, ο Μόρισον έγραφε ποίηση και επιδίωκε να την εκδώσει, αντιμετωπίζοντας τον εαυτό του περισσότερο ως ποιητή παρά ως ροκ σταρ. Η ζωή του στιγματίστηκε από υπερβολές, αλκοόλ και ναρκωτικά, ενώ η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά του τον οδήγησε αρκετές φορές σε προβλήματα με τον νόμο.
Το 1971 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να αφοσιωθεί στη γραφή, όμως πέθανε αιφνίδια στις 3 Ιουλίου 1971, σε ηλικία μόλις 27 ετών. Η αιτία θανάτου δεν διαπιστώθηκε επίσημα με νεκροψία, γεγονός που τροφοδότησε μύθους και θεωρίες. Ο Μόρισον παραμένει έως σήμερα σύμβολο καλλιτεχνικής ελευθερίας, αντίστασης και ποιητικής εξέγερσης.
Θάνατοι
1741 – Βίτους Μπέρινγκ. Ήταν εξερευνητής, θαλασσοπόρος αξιωματικός του ρωσικού ναυτικού, δανικής καταγωγής.
Στα 1725-30 υπό την ιδιότητα του αρχηγού της 1ης ρωσικής αποστολής, που ονομάσθηκε «1η αποστολή Καμτσάτκας» και με βοηθό το Ρώσο θαλασσοπόρο Αλεξέι Τσίρικωφ, περιέπλευσε τις ανατολικές ακτές της Καμτσάτκας, τη νότια και ανατολική ακτή της χερσονήσου Τσουχόσκι και μπήκε στον πορθμό που χωρίζει την Ασία από την Αμερική (Βερίγγειος Πορθμός) και στη συνέχεια ανακάλυψε το νησί Άγιος Λαυρέντιος κ.ά.
Στη 2η αποστολή Καμτσάτκας (1733-1743) είχε και πάλι την αρχηγία της αποστολής. Αυτή τη φορά έφτασε από τον ίδιο δρόμο στις ακτές της Βόρειας Αμερικής και στη συνέχεια ανακάλυψε μερικά νησιά, από τη συστάδα των Αλεουτίων. Το 1741 ανακάλυψε τα νησιά που προς τιμήν του ονομάστηκαν «Νήσοι του Κυβερνήτη». Πέθανε στο ένα από τα δύο νησιά που μαζί με μερικά μικρότερα αποτελούν την ομάδα αυτή των «νησιών του Κυβερνήτη», όπου είχε μείνει να ξεχειμωνιάσει (χειμώνας 1741). Στο νησί που πέθανε δόθηκε το όνομα του.
Το όνομα του φέρει επίσης και η ομώνυμη θάλασσα του ΒΑ τμήματος του Ειρηνικού ωκεανού (Βερίγγειος θάλασσα).
1917 – Βασίλης Μιχαηλίδης ήταν Κύπριος ποιητής. Θεωρείται ο κορυφαίος ποιητής της κυπριακής λογοτεχνίας και ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της κυπριακής διαλέκτου στη γραμματεία του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Λευκόνοικο, γιος του Χατζή Μιχαήλ Χαραλάμπους και της Αννέττας Κονόμου, ενώ το επώνυμο Μιχαηλίδης το υιοθέτησε αργότερα. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στο Δάλι, από τον θείο του Χρύσανθο Παπακονόμου. Το ενδιαφέρον του για τη ζωγραφική τον οδήγησε στη Λευκωσία για μαθήματα αγιογραφίας, όμως οι σπουδές του δεν ολοκληρώθηκαν, όπως και οι φιλοδοξίες του στη ζωγραφική. Κατά την παραμονή του στην Αρχιεπισκοπή ενδέχεται να γνώρισε τον Γεώργιο Βιζυηνό.
Με τον διορισμό του θείου του ως μητροπολίτη Κιτίου (1868), ο Μιχαηλίδης μετακόμισε στη Λάρνακα, όπου ο κοσμοπολίτικος χαρακτήρας της πόλης και οι πνευματικές ζυμώσεις τού άνοιξαν τον δρόμο για την ποίηση. Τα πρώτα του έμμετρα δημοσιεύτηκαν το 1873 στον Πυθαγόρα της Σμύρνης. Ακολούθησε παραμονή στην Ιταλία (1875–77) και κατόπιν ένταξη ως εθελοντή στον ελληνικό στρατό, πολεμώντας στην απελευθέρωση της Θεσσαλίας. Το 1878 επέστρεψε στην Κύπρο, εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό και, αντιμετωπίζοντας ανέχεια, εργάστηκε στο Δημοτικό Νοσοκομείο. Παράλληλα εντατικοποίησε την ποιητική του παραγωγή: η Ασθενής Λύρα εκδόθηκε το 1882, ενώ ακολούθησαν δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και σατιρικά έντυπα.
Τα τελευταία χρόνια σημαδεύτηκαν από επιδείνωση της υγείας του και αλκοολισμό, χωρίς όμως να σταματήσει να γράφει. Το 1911 εξέδωσε τα Ποιήματα. Πέθανε στο Πτωχοκομείο Λεμεσού στις 8 Δεκεμβρίου 1917, αφήνοντας πίσω έργα όπως ο Χιώτης, η 9η Ιουλίου 1821 και η Ανεράδα, που καθιέρωσαν την κυπριακή διάλεκτο σε υψηλή ποίηση.
Πηγές: Σαν σήμερα, el.wikipedia
———————————————————————
