...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1941 – Οι Ιάπωνες με 200 αεροσκάφη καταστρέφουν την αμερικανική ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ στη Χαβάη.
Η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, που στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, ξεκίνησε με τη διαταγή του αρχιναυάρχου Ισορούκου Γιαμαμότο προς τον επικεφαλής της επιχείρησης ναύαρχο Τσουίτσι Ναγκούμο την 1η Δεκεμβρίου 1941. Στη ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ, στο νησί Ουάχου της Χαβάης, βρίσκονταν 104 πλοία και 390 αεροσκάφη. Τη διοίκηση των αμερικανικών δυνάμεων είχαν ο ναύαρχος Χάσμπαντ Κίμελ και ο στρατηγός Γουόλτερ Σορτ. Η ιαπωνική αρμάδα, με έξι αεροπλανοφόρα, έπλευσε απαρατήρητη και έφθασε 275 ναυτικά μίλια βόρεια της Χαβάης, από όπου θα εξαπέλυε διαδοχικές αεροπορικές επιθέσεις.
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 7ης Δεκεμβρίου, το αμερικανικό ναρκαλιευτικό Condor εντόπισε ένα ιαπωνικό υποβρύχιο τσέπης, το οποίο βυθίστηκε λίγο αργότερα από το αντιτορπιλικό Ward, στα πρώτα αμερικανικά πυρά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ένα από τα πέντε μικρά υποβρύχια που θα επιχειρούσαν παράλληλα με την αεροπορική επίθεση.
Στις 7:48 π.μ. εκδηλώθηκε το πρώτο κύμα υπό τον πλοίαρχο Μιτσούο Φουτσίντα. Η Κυριακάτικη χαλάρωση και η εσφαλμένη εκτίμηση των ραντάρ —που ταύτισαν τα ιαπωνικά αεροσκάφη με αναμενόμενα αμερικανικά Β-17— άφησαν το Περλ Χάρμπορ ουσιαστικά απροστάτευτο. Ακολούθησε δεύτερο κύμα υπό τον πλωτάρχη Σιγκεκάζου Σιμαζάκι, το οποίο όμως συνάντησε περιορισμένη αμερικανική αντίδραση.
Σε 90 λεπτά καταστράφηκαν 188 αμερικανικά αεροπλάνα, πέντε πλοία βυθίστηκαν και 13 τέθηκαν εκτός μάχης. Οι απώλειες έφθασαν τους 2.386 νεκρούς και 1.139 τραυματίες. Οι Ιάπωνες έχασαν 64 άνδρες, 29 αεροπλάνα και τα πέντε υποβρύχια τσέπης. Ωστόσο, οι κρίσιμες εγκαταστάσεις επιμελητείας των Αμερικανών έμειναν άθικτες.
1965 – Με ταυτόχρονες λειτουργίες στην Κωνσταντινούπολη και στη Ρώμη από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα και τον Πάπα Παύλο ΣΤ’ γίνεται αμοιβαία άρση του αλληλοαφορισμού. Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας υπήρξε πρωταγωνιστική μορφή της οικουμενικής κίνησης, επιδιώκοντας την καλλιέργεια καλύτερων σχέσεων μεταξύ των Χριστιανών. Ενίσχυσε τη συνεργασία με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, ιδρύοντας Μόνιμη Αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Γενεύη με επικεφαλής τον επίσκοπο Μελίτης Ιάκωβο.
Η πρόθεσή του για προσέγγιση με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εκδηλώθηκε ήδη κατά την περίοδο του Πάπα Πίου ΙΒ΄, χωρίς άμεσα αποτελέσματα· όμως ο Ιωάννης ΚΓ΄, πιο θετικός, κάλεσε την Ορθόδοξη Εκκλησία να συμμετάσχει ως παρατηρητής στη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού. Η πραγματική επιτάχυνση ήρθε με τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄. Το αποφασιστικό βήμα υπήρξε η ιστορική συνάντησή τους στα Ιεροσόλυμα στις 5–6 Ιανουαρίου 1964, αρχικά υπό αυστηρό πρωτόκολλο και έπειτα σε πιο χαλαρή ατμόσφαιρα. Οι δύο άνδρες αναγνώρισαν τις δυσκολίες της πορείας προς την ένωση, συμφώνησαν όμως στη σύσταση κοινής επιτροπής διαλόγου και είχαν και τρίτη ανεπίσημη συνάντηση στους δρόμους της πόλης.
Η συνάντηση άνοιξε τον δρόμο ενός αυθεντικού διαλόγου μεταξύ Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για πρώτη φορά μετά το Σχίσμα του 1054. Στις 7 Δεκεμβρίου 1965 πραγματοποιήθηκε η ταυτόχρονη άρση των αναθεμάτων σε Ρώμη και Φανάρι, με ανάγνωση της σχετικής πράξης από τον Αθηναγόρα και του παπικού ιδιόβουλου από τον Παύλο ΣΤ΄. Η κίνηση προκάλεσε αντιδράσεις σε ορθόδοξους κύκλους, ακόμη και στο Άγιο Όρος, λόγω φόβων για προώθηση του Οικουμενισμού.
Η προσέγγιση συνεχίστηκε: στις 25 Ιουλίου 1967 ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ επισκέφθηκε το Φανάρι, ενώ ο Αθηναγόρας ανταπέδωσε τον Οκτώβριο, ταξιδεύοντας στο Βατικανό. Στη συνέχεια εγκαινίασε το Ορθόδοξο Κέντρο στο Σαμπεζί Γενεύης και επισκέφθηκε το Λονδίνο, όπου συναντήθηκε με τον πριμάτο της Αγγλικανικής Εκκλησίας.
1972 – Οι ΗΠΑ εκτοξεύουν το διαστημόπλοιο Apollo 17, στην τελευταία αποστολή του προγράμματος Apollo στη Σελήνη. Η εκτόξευση του «Απόλλων 17» έγινε με τον πύραυλο «Κρόνος 5» μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 7ης Δεκεμβρίου από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλώριδας και ήταν μία ακόμη πρωτιά για τη διαστημική αυτή αποστολή, καθώς ήταν η πρώτη νυχτερινή εκτόξευση του προγράμματος «Απόλλων».
Παρά το προχωρημένο της ώρας, 500.000 άνθρωποι βρέθηκαν στο Διαστημικό Κέντρο «Τζον Κένεντι» για να παρακολουθήσουν την εκτόξευση. Όλα κύλησαν ομαλά μέχρι το μεσημέρι της 10ης Δεκεμβρίου, οπότε το διαστημόπλοιο τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη. Αμέσως ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την αποκόλληση της σεληνακάτου και την προσελήνωσή της, η οποία επιτεύχθηκε στις 14:55 της 11ης Δεκεμβρίου. Στη σεληνάκατο επέβαιναν ο Σέρναν και ο Σμιτ, οι οποίοι τέσσερεις ώρες αργότερα έκαναν τον πρώτο τους σεληνιακό τους περίπατο και μάλιστα είχαν και το πρώτης τους μικροατυχία. Το φτερό μιας από τις ρόδες του διαστημικού οχήματος αποκολλήθηκε και χρειάστηκε η εφευρετικότητα του Σέρναν να το επανασυναρμολογήσει με κολλητική ταινία.
Κατά τη διάρκεια της τριήμερης παραμονής τους στη Σελήνη, που κύλησε χωρίς άλλα σημαντικά απρόοπτα, οι Σέρναν και Σμιτ εκτέλεσαν σειρά πειραμάτων και μάζεψαν 110 κιλά σεληνιακών πετρωμάτων, τα οποία έφεραν πίσω στη Γη. Συνολικά εργάστηκαν γύρω στις 22 ώρες στο ύπαιθρο της Σελήνης, δηλαδή κάτι παραπάνω από επτά ώρες ημερησίως.
Η διαδικασία της αποσελήνωσής τους ξεκίνησε το απόγευμα της 14ης Δεκεμβρίου και μετά την προσκόλλησή τους στο διαστημόπλοιο τις πρώτες πρωινές ώρες της 15ης Δεκεμβρίου ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής στην Γη, που συνοδεύτηκε και από τον διαστημικό περίπατο του Έβανς, που διάρκεσε 67 λεπτά (17 Δεκεμβρίου). Στις 14:25 της 19ης Δεκεμβρίου του 1972, ο θαλαμίσκος του «Απόλλων 17» με το τριμελές πλήρωμά του προσθαλασσώθηκε με επιτυχία στον Ειρηνικό Ωκεανό και οι Σέρναν, Έβανς και Σμιτ περισυνελέγησαν σώοι και αβλαβείς από ελικόπτερο του αμερικανικού πολεμικού πλοίου «USS Ticonderoga». Η τελευταία προς ώρας επανδρωμένη αποστολή του ανθρώπου στη Σελήνη είχε λάβει τέλος.
1994 – Ο υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας πραγματοποιεί την πρώτη επίσκεψη έλληνα υπουργού στο χωριό «Μπελογιάννης», στη Βουδαπέστη, όπου οι κάτοικοι είναι κυρίως ελληνικής καταγωγής, πολιτικοί πρόσφυγες.
Το χωριό «Μπελογιάννης (Beloiannisz)» ιδρύθηκε από Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες το 1949. Πιο συγκεκριμένα, τον Νοέμβριο του 1949 κατέφθασαν από την Ελλάδα στην Ουγγαρία οι πρώτοι ηλικιωμένοι και όχι μόνο, μιας και ακολούθησαν ολόκληρες οικογένειες με περίπου 2000 παιδιά. Προέκυψε συνεπώς το ζήτημα πού θα εγκατασταθούν οι Έλληνες αυτοί.
Οι ίδιοι έλαβαν την απόφαση να οικοδομήσουν ως εθελοντές ένα ελληνικό χωριό, το οποίο θα λειτουργούσε προσωρινά. Οι εργασίες των κατοίκων ξεκίνησαν στις 15 Μαΐου 1950 και περατώθηκαν την άνοιξη του επόμενου χρόνου. Ήδη μόλις τον Οκτώβριο του 1950 το χωριό αριθμούσε περίπου 420 κατοικίες, στις οποίες έμελλε να «στεγαστεί» ο Ελληνισμός. Με τον καιρό πέρα από τις κατοικίες, οικοδομήθηκαν και άλλα κτίρια, όπως το παντοπωλείο, το ιατρείο και το οκτατάξιο σχολείο.
Το «προσωρινό» αυτό χωριό έγινε τελικά η μόνιμη κατοικία των ιδρυτών του, καθώς δεν κατάφεραν τελικά να τους απονεμηθεί αμνηστία, αλλά ούτε και να λάβουν ελληνικά διαβατήρια. Κατ’ αποτέλεσμα, οι Έλληνες αυτοί δεν είχαν την ευκαιρία να επιστρέψουν στη μαμά-πατρίδα.
Γεννήσεις
924 – Μάριο Σοάρες. Ο Μάριου Αλμπέρτου Νόμπρε Λόπες Σουάρις, γνωστός διεθνώς ως Μάριο Σοάρες, υπήρξε μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες της πορτογαλικής και ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1924 στη Λισαβώνα, γιος του φιλελεύθερου πολιτικού Ζοάο Λόπες Σοάρες, ο οποίος διώχθηκε επανειλημμένα από το καθεστώς Σαλαζάρ. Σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία στη Λισαβώνα και νομικά στη Σορβόνη. Από νωρίς εντάχθηκε στο αντιδικτατορικό κίνημα, υπερασπίστηκε πολιτικούς κρατουμένους ως δικηγόρος και καταδικάστηκε 12 φορές, ενώ έζησε εξόριστος στο Σάο Τομέ και αργότερα στο Παρίσι.
Το 1964 συμμετείχε στην ίδρυση της παράνομης Πορτογαλικής Σοσιαλιστικής Δράσης, που αποτέλεσε τον πυρήνα του μετέπειτα Σοσιαλιστικού Κόμματος της Πορτογαλίας. Μετά την Επανάσταση των Γαρυφάλλων το 1974 διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών και χειρίστηκε τις διαπραγματεύσεις για την ανεξαρτησία των πορτογαλικών αποικιών. Υπήρξε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός μετά τη μεταπολίτευση και άσκησε την πρωθυπουργία δύο φορές (1976-1978, 1983-1985), με σημαντικότερο έργο την προετοιμασία της ένταξης της Πορτογαλίας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Το 1986 εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας και επανεξελέγη το 1991. Από το 1999 έως το 2004 υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής, ενώ το 2006 ήταν εκ νέου υποψήφιος για την προεδρία. Τιμήθηκε με πλήθος διακρίσεων, μεταξύ των οποίων ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος (1987) και το Μέγα Περιδέραιο του Τάγματος Μακαρίου Γ΄ (1990). Υπήρξε συγγραφέας έργων φιλοσοφίας και πολιτικής, καθώς και του ημιαυτοβιογραφικού βιβλίου Η φιμωμένη Πορτογαλία. Από το 1949 ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Μπαρόζο, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 2017, σε ηλικία 92 ετών.
1949 – Τομ Γουέιτς. Είναι ένας από τους πιο ιδιότυπους και επιδραστικούς Αμερικανούς τραγουδοποιούς, γνωστός για τη βαριά, τραχιά φωνή του και το σκοτεινό, θεατρικό ύφος του. Γεννημένος το 1949 στην Καλιφόρνια, ξεκίνησε την καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του 1960 παίζοντας σε μικρά κλαμπ, αντλώντας έμπνευση από τη τζαζ, το μπλουζ, το μιούζικ χολ και την beat λογοτεχνία. Το πρώτο του άλμπουμ, Closing Time (1973), τον καθιέρωσε ως ιδιαίτερη φωνή της αμερικανικής τραγουδοποιίας, ενώ με τα επόμενα έργα του διαμόρφωσε έναν περισσότερο «νυχτερινό» και ποιητικό χαρακτήρα, γεμάτο ιστορίες περιθωριακών και χαμένων ανθρώπων.
Σημαντική στροφή στην καριέρα του αποτελεί η συνεργασία του με την Κάθλιν Μπρέναν, τη σύζυγο και μόνιμη δημιουργική του συνοδοιπόρο από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Μαζί διαμόρφωσαν έναν πιο πειραματικό ήχο, με ανορθόδοξα όργανα, βιομηχανικούς ρυθμούς και επιρροές από το θέατρο του παραλόγου. Άλμπουμ όπως Swordfishtrombones (1983), Rain Dogs (1985) και Bone Machine (1992) θεωρούνται κορυφαία στην καριέρα του και έχουν επηρεάσει πλήθος καλλιτεχνών.
Παράλληλα με τη μουσική, ο Γουέιτς έχει διακριθεί ως ηθοποιός σε ταινίες του Φράνσις Φορντ Κόπολα, του Τζιμ Τζάρμους και άλλων σκηνοθετών, καλλιεργώντας μια μυθική περσόνα που συνδυάζει τον μπάρντ των μπαρ με τον πειραματικό περφόρμερ. Η γραφή του χαρακτηρίζεται από σουρεαλισμό, μαύρο χιούμορ και μια τρυφερή ματιά για τους ανθρώπους του περιθωρίου.
Ο Τομ Γουέιτς παραμένει σήμερα μια καλλιτεχνική μορφή-θρύλος, γνωστή για την ανεξαρτησία της, την εφευρετικότητα και την αδιαπραγμάτευτη καλλιτεχνική της ταυτότητα.
Θάνατοι
1784 – Καισάριος Δαπόντες. Γεννήθηκε στη Σκόπελο, όπου και πήρε τη βασική μόρφωση. Το 1731 ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη όπου έμεινε για λίγους μήνες, αργότερα ταξίδεψε στο Βουκουρέστι, όπου σπούδασε, και αργότερα στο Ιάσιο, όπου και εγκαταστάθηκε για τα επόμενα 4 χρόνια, εργαζόμενος ως γραμματέας του ηγεμόνα Κωνσταντίνου Μαυροκορδάτου.
Μέχρι το 1743 υπηρετούσε ως γραμματικός β΄ τάξης τον ηγεμόνα. Εκείνη τη χρονιά παραιτήθηκε μετά την άρνηση του Μαυροκορδάτου να τον προβιβάσει σε γραμματικό α΄ τάξης. Την ίδια χρονιά διορίστηκε ως γραμματικός α΄ τάξης στην υπηρεσία του νέου ηγεμόνα της Μολδαβίας, Ιωάννη Μαυροκορδάτου και εγκαταστάθηκε ξανά στο Ιάσιο. Απέκτησε πλούτη και προβιβάστηκε στο αξίωμα του καμινάρη, αλλά το 1747 φυλακίστηκε για 20 μήνες περίπου, ίσως από δικές του ατασθαλίες ή μηχανορραφίες εχθρών του στην ηγεμονική αυλή. Μετά την αποφυλάκισή του πήγε στη Χάλκη και μέσα σε λίγο διάστημα (1749-1751) παντρεύτηκε, απέκτησε μια κόρη που πέθανε πρόωρα και αμέσως κατόπιν χήρεψε.
Το 1753, απογοητευμένος από τα εγκόσμια αποφάσισε να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Πήρε το όνομα Καισάριος και, αφού έζησε για τρία χρόνια στη νήσο Πιπέρι, απέναντι από τη Σκόπελο, και στη μονή Ευαγγελίστριας της Σκοπέλου, το 1757 ταξίδεψε στο Άγιο Όρος και προσεχώρησε στη Μονή Ξηροποτάμου.
Τα επόμενα χρόνια περιόδευσε σε περιοχές της Ελλάδας και στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες για να συγκεντρώσει χρήματα για τη Μονή. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος το 1765 και έμεινε στις Μονές Ξηροποτάμου και Κουτλουμουσίου μέχρι το 1757, όταν επέστρεψε στην Μονή Ευαγγελίστριας στη Σκόπελο μέχρι το 1784. Εκείνη τη χρονιά επέστρεψε στη Μονή Ξηροποτάμου και λίγους μήνες μετά πέθανε. Χειρόγραφά του φυλάσσονται στη Βιβλιοθήκη της Μονής.
Η ζωή του εξιστορήθηκε από τον ίδιο στο έμμετρο αφήγημα Κήπος Χαρίτων που γράφτηκε το 1768 και απευθύνεται στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο τον Φιραρή.
Πηγές: Σαν σήμερα, el.wikipedia
————————————————————————
