...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1824 – Στις 29 Αυγούστου 1824, στ’ ανοιχτά του ακρωτηρίου Γέροντα της Μικράς Ασίας, γράφτηκε μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της Ελληνικής Επανάστασης. Ο ελληνικός στόλος, υπό τον Ανδρέα Μιαούλη, με περίπου 70 πλοία, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον πολυάριθμο και καλύτερα εξοπλισμένο τουρκοαιγυπτιακό στόλο των Χοσρέφ και Ιμπραήμ Πασά, που ξεπερνούσε τα 250 πλοία. Η σύγκρουση ερχόταν σε μια κρίσιμη στιγμή: μετά την καταστροφή της Κάσου και των Ψαρών, το ηθικό είχε καταρρεύσει, ενώ η αποστολή του Μοχάμετ Άλι ήταν σαφής — να συντρίψει το ελληνικό ναυτικό, ώστε ο Ιμπραήμ να αποβιβαστεί με ασφάλεια στην Πελοπόννησο.
Αρχές Αυγούστου, οι Οθωμανοί προσπάθησαν να καταλάβουν τη Σάμο, όμως ο ελληνικός στόλος τους απέκρουσε. Στις 19 Αυγούστου κατέφθασε ο στόλος του Ιμπραήμ και οι αψιμαχίες συνεχίστηκαν μέχρι την αποφασιστική σύγκρουση της 29ης Αυγούστου. Τα εχθρικά πλοία επιχείρησαν να κυκλώσουν τους Έλληνες, αλλά ο Μιαούλης, με τολμηρή κίνηση, διέσπασε τον σχηματισμό τους. Η μάχη μετατράπηκε σε σκληρή αναμέτρηση σώμα με σώμα στη θάλασσα, όπου οι Έλληνες βρήκαν την ευκαιρία να ρίξουν στη φωτιά το μυστικό τους όπλο: τα πυρπολικά.
Ο Λάζαρος Μουσούς κατάφερε να πυρπολήσει αιγυπτιακό μπρίκι, ενώ τα πυρπολικά των Παπαντώνη και Βατικιώτη έκαψαν μια μεγάλη φρεγάτα με 44 κανόνια, βυθίζοντας περισσότερους από 1.000 άνδρες. Πανικόβλητος, ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος υποχώρησε προς την Κω. Η νίκη των Ελλήνων αναπτέρωσε το ηθικό, έσωσε τη Σάμο και καθυστέρησε τα σχέδια του Ιμπραήμ.
Η ναυμαχία του Γέροντα θεωρείται από τους ιστορικούς ένα από τα σημαντικότερα ναυτικά κατορθώματα της Επανάστασης. Όπως σημείωσε αργότερα ο Γάλλος ναύαρχος Εντμόν Ζιριέν ντε λα Γκραβιέρ, «η ναυτική ιστορία ίσως να μην έχει σελίδα πιο ενδιαφέρουσα για έναν ναυτικό».
1842 – Υπογράφεται η Συνθήκη του Νανκίνγκ. Λαμβάνοντας υπόψη την ήττα της Κίνας στον πόλεμο του οπίου, εκπρόσωποι της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και του Κινγκ διαπραγματεύτηκαν μια ειρηνευτική συνθήκη στο βρετανικό πολεμικό πλοίο HMS Cornwallis στο Ναντζίνγκ. Στις 29 Αυγούστου 1842, ο Βρετανός εκπρόσωπος Sir Henry Pöttinger και οι εκπρόσωποι του Qing, κ.κ. Qiying, Ilibu και Niujian, υπέγραψαν το Συνθήκη του Νανκίνγκ. Η συνθήκη αποτελείται από δεκατρία άρθρα και επικυρώθηκε από τη βασίλισσα Βικτώρια και τον αυτοκράτορα Νταογκάνγκ δέκα μήνες αργότερα.
Ο κύριος σκοπός της συνθήκης ήταν να αλλάξει το καθεστώς με το οποίο διέπεται το εξωτερικό εμπόριο από το 1760. Η συνθήκη κατάργησε το μονοπώλιο των δεκατριών χωρών σχετικά με το εξωτερικό εμπόριο στο Καντόνι και σε αντάλλαγμα επέτρεψε σε πέντε λιμάνια να εμπορεύονται, Καντόνι, Αμογι, Φουχόου, Νίνγκο και τη Σαγκάη, όπου οι Βρετανοί μπορούσαν να κάνουν εμπόριο χωρίς περιορισμούς.
Η Βρετανία απέκτησε επίσης το δικαίωμα να ορίσει προξενεία στους λιμένες που αναφέρονται στη συνθήκη, στα οποία δόθηκε το δικαίωμα να επικοινωνούν απευθείας με τις τοπικές κινεζικές αρχές. Η συνθήκη ήταν η πρώτη σε μια σειρά συνθηκών, που συχνά ονομάζονταν «άνισες συνθήκες», που υπέγραψε η Κίνα με δυτικά έθνη τον XNUMXο αιώνα. Η συνθήκη όριζε ότι το εμπόριο στους αναφερόμενους λιμένες θα υπόκειται σε σταθερούς συντελεστές, οι οποίοι θα καθιερώνονταν μεταξύ του Βρετανικές και Κινγκ κυβερνήσεις.
1912 – Η Ελληνική Αεροπορία θρηνεί τον πρώτο νεκρό, τον Αλέξανδρο Καραμανλάκη, το αεροπλάνο του οποίου συντρίβεται στον Κορινθιακό κόλπο.
Ο Αλέξανδρος Καραμανλάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Ιανουαρίου 1888. Πρωτότοκος γιος του εμπόρου Θεμιστοκλή Καραμανλάκη και της Ευρυδίκης Καραμανλάκη, σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Το 1908, λίγο μετά το ξέσπασμα του κινήματος των Νεότουρκών, εκείνος και η οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα.
Τέσσερις ημέρες μετά την ιστορική πτήση του Εμμανουήλ Αργυρόπουλου, στις 12 Φεβρουαρίου 1912, ο Καραμανλάκης φτάνει στην Πάτρα, με ένα αεροπλάνο Μπλεριό 11 (Bleriot XI) στις αποσκευές του. Στις 26 Μαρτίου 1912 επιχειρεί να πετάξει από το Ρίο στην Αθήνα, ένα εγχείρημα επικών διαστάσεων για εκείνη την εποχή, δεδομένης και της πτητικής απειρίας του. Το αεροπλάνο του σηκώνεται και πέφτει σχεδόν αμέσως. Οι ζημιές δεν είναι μεγάλες και ο ίδιος δεν τραυματίζεται.
Ο Καραμανλάκης μεταφέρει τις αεροπορικές του δραστηριότητες στην Αττική, όπου ο ουρανός της θα αποδειχθεί πιο φιλόξενος. Στις 17 Ιουλίου 1912 πετάει σε ύψος 2.200 μέτρων και στις 19 Αυγούστου υψώνεται στα 3.050 μέτρα, μία αξιοσημείωτη επίδοση για την εποχή του. Τώρα νοιώθει απόλυτα έτοιμος για την πραγματοποίηση του ονείρου του, την πτήση από την Αθήνα στην Πάτρα.
Την Τετάρτη 29 Αυγούστου 1912, στις 6:10 το πρωί, απογειώνεται από το Παλαιό Φάληρο. Περίπου δύο ώρες αργότερα επιχειρεί αναγκαστική προσθαλάσσωση στον Κορινθιακό Κόλπο (ανάμεσα στα χωριά Στόμι και Λυγιά και σε μικρή απόσταση από την ακτή), λόγω μηχανικής βλάβης. Το αεροπλάνο αρχίζει να χάνει ύψος και καταπέφτει στη θάλασσα. Ο Καραμανλάκης, μπλεγμένος στα σχοινιά του αεροπλάνου, προσπαθεί να απεμπλακεί, αλλά δεν τα καταφέρνει. Αφήσει την τελευταία του πνοή στο βυθιζόμενο αεροπλάνο του, σε ηλικία 24 ετών, και γίνεται ο πρώτος μάρτυρας της ελληνικής αεροπορίας.
1962 – Εγκαινιάζεται η νέα μεγάλη οδική αρτηρία της χώρας, η εθνική Αθηνών – Λαμίας, από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Η Εθνική Οδός 1 (ΕΟ1), γνωστή και ως Παλαιά Εθνική Οδός Αθηνών – Θεσσαλονίκης, είναι οδός ταχείας κυκλοφορίας της Ελλάδας. Έλαβε την αρίθμησή της το 1963. Είχε μήκος 605 χλμ. Αντικαταταστάθηκε σε μεγάλο ποσοστό από τον Αυτοκινητόδρομο 1, μιας και ήταν ο κυριότερος οδικός άξονας της Ελλάδας μέχρι την δημιουργία του, οπότε και πολλά τμήματα αντικαταστάθηκαν ή παρακάμφθηκαν. Τμήματά της χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα, για την εξυπηρέτηση της τοπικής κυκλοφορίας.
Η αρχική διαδρομή, σύμφωνα με την υπουργική απόφαση του 1963 Περί αριθμήσεως των Εθνικών Οδών, ήταν η εξής: Αθήνα, Δεκέλεια (Τατόι), Σφενδάλη (Μαλακάσα), Μαρτίνο, Αταλάντη, Καμένα Βούρλα, Θερμοπύλες, Λαμία, Στυλίδα, Αλμυρός, Βελεστίνο, Λάρισα, Κατερίνη, Αλεξάνδρεια, Χαλκηδόνα, Γέφυρα και Πολύκαστρο, καταλήγοντας στους Ευζώνους και τα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία.
Το 1963, η Εθνική Οδός Αθηνών-Ευζώνων, έλαβε την αρίθμηση “Εθνική Οδός 1” (ΕΟ1). Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 άρχισαν εργασίες βελτίωσης του δρόμου (διαπλατύνσεις, νέα χάραξη), οι οποίες ολοκληρώθηκαν το 1973, ενώ στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε η μετατροπή σε αυτοκινητόδρομο. Το τμήμα Αθήνα – Λαμία Εγκαινιάσθηκε στις 29/8/1963
Γεννήσεις
1632 – Τζον Λοκ. Ήταν Άγγλος φιλόσοφος και ιατρός, ο οποίος θεωρείται ένας από τους πλέον σημαίνοντες στοχαστές του Διαφωτισμού και είναι ευρύτερα γνωστός ως ο Πατέρας του Κλασικού Φιλελευθερισμού.
Ο Λοκ αποτελεί τον κύριο αντιπρόσωπο του αγγλικού κινήματος του εμπειρισμού. Μαζί με τον Ντέιβιντ Χιουμ (1711-1776) και τον Τζωρτζ Μπέρκλεϋ (1684-1753) σχηματίζει το τρίπτυχο των φιλοσόφων του αγγλικού Διαφωτισμού και του επερχόμενου εμπειρισμού.
Η πολιτική του φιλοσοφία ότι ο λαός έχει το δικαίωμα της αντίστασης επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την Αμερικανική Επανάσταση, το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, την Γαλλική Επανάσταση καθώς και το πρώτο Σύνταγμα της Γαλλίας, και με αυτόν τον τρόπο τα Συντάγματα των περισσοτέρων φιλελευθέρων κρατών. Αυτή η πολιτική του φιλοσοφία είχε επιφανειακά τον χαρακτήρα μίας επιφανειακής επίδοσης. Είχε περιληφθεί σε δύο δοκίμια, που δημοσιεύθηκαν το 1690 με το συγκεκριμένο σκοπό να υπεραμυνθούν της επανάστασης. Από τα δοκίμια αυτά, το πρώτο όπου αντέκρουσε τον Filmer, είχε παραδοσιακό χαρακτήρα.
Η δεύτερη διατριβή του όμως είχε τόση σημασία που δεν περιοριζόταν στα πράγματα του καιρού του. Ξεκινούσε από το παρελθόν, περνούσε όλη την περίοδο των εμφυλίων πολέμων, και διασταυρωνόταν με το έργο του Hooker, Ecclesiastical Polity, που συνόψιζε την πολιτική σκέψη της Αγγλίας ως την εποχή της παλινόρθωσης, και πριν από τη ρήξη μεταξύ κοινοβουλίου και βασιλιά.
Χάρη στον Hooker, ο Locke γνώρισε όλη την μακρά παράδοση της μεσαιωνικής πολιτικής σκέψης, ως τον Θωμά Ακινάτη, όπου οι ηθικοί περιορισμοί της εξουσίας, η ευθύνη των ηγετών προς τις κοινότητες που κυβερνούν και η υποταγή της κυβέρνησης στους νόμους αποτελούσαν αξιώματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Locke ήταν στραμμένος προς το παρελθόν. Το κύριο χαρακτηριστικό της ιδιοφυΐας του δεν ήταν ούτε η ευρυθμία ούτε η λογική, αλλά ένας ασύγκριτος κοινός νους που μπόρεσε να περισυλλέξει τις σημαντικότερες πεποιθήσεις στη φιλοσοφία, την πολιτική, την ηθική και την παιδεία, όσες είχε κληροδοτήσει το παρελθόν στα φωτεινότερα πνεύματα της γενεάς του
1926 – Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1926 από Μικρασιάτες γονείς. Πατέρας της ήταν ο Νίκος Γλύκατζης, Μικρασιάτης έμπορος και επιστάτης των κτημάτων της οικογενείας της μητέρας της Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, η οποία προερχόταν από πλούσια οικογένεια της Προύσας της Μικράς Ασίας.
Αποφοίτησε από το Δ’ Γυμνάσιο Αθηνών και σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην Κατοχή εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και ήταν η υπεύθυνη μαθητριών του Παγκρατίου υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Πασαλάρη.
Κατά τα Δεκεμβριανά ακολούθησε τον ΕΛΑΣ Αθηνών στην υποχώρηση του από την Αττική, και επέστρεψε στον Βύρωνα μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας.
Την περίοδο του 1950, ενώ ήταν φοιτήτρια του πανεπιστημίου εργάστηκε ως γνώστρια της γαλλικής γλώσσας στον κύκλο της βασίλισσας Φρειδερίκης. Μετά την αποφοίτησή της από την Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών.
Θάνατοι
1533 – Αταχουάλπα. O Αταουάλπα ήταν ο 13ος και τελευταίος Αυτοκράτορας των Ίνκα, πριν από την κατάκτηση της αυτοκρατορίας από τους Ισπανούς κατακτητές (κονκισταδόρες) κατά τον 16ο αιώνα.
Γεννήθηκε το 1502 στο Κούσκο ή στο Καράνκουϊ.
Ήταν γιος του Ουάινα Κάπακ ο οποίος υπήρξε Αυτοκράτορας των Ίνκα την περίοδο 1493-1525. Άνηκε στην Δυναστεία Άναν.
Ο Αταουάλπα ανήλθε στην εξουσία διαδεχόμενος τον αδερφό του Ουάσκαρ, έπειτα από πολεμική σύγκρουση των δύο στην οποία τελικά επικράτησε.
Έγινε αυτοκράτορας τον Μάιο του 1532 και παρέμεινε στην θέση αυτή για έναν περίπου χρόνο, μέχρι δηλαδή και όταν τον σκότωσαν, αφού πρώτα τον είχαν φυλακίσει, οι Ισπανοί κονκισταδόρες υπό την ηγεσία του Φρανσίσκο Πισάρο, στις 26 Ιουλίου του 1533 στην πόλη Καχαμάρκα και σε ηλικία 31 ετών.
1922 – Ζορζ Σορέλ. Ο Ζορζ Σορέλ Γάλλος πολιτικός, συγγραφέας και θεωρητικός του επαναστατικού συνδικαλισμού. Αφού αποφοίτησε από την Πολυτεχνική Σχολή του Παρισιού, εργάστηκε ως μηχανικός είκοσι χρόνια αλλά από νέος είχε επιδοθεί σε πολιτικές και κοινωνικές μελέτες.
Έπειτα από μια μελέτη επί των εφαρμογών της ψυχοφυσικής και δυο βιβλία, που το ένα ήταν αφιερωμένο στη δίκη του Σωκράτη και το άλλο στη «βέβηλη μελέτη» της Αγίας Γραφής, επιδόθηκε στην πολιτική αρθρογραφία και διεύθυνε τα περιοδικά L’ere nouvelle, Le devenir social, Etudes socialistes.
Προσεκτικός μελετητής του Μαρξ, απομακρύνθηκε από τις ρεφορμιστικές ερμηνείες της εποχής του και δέχτηκε αρκετές φιλοσοφικές ιδέες του Μπερξόν. Έτσι κατέληξε στη διατύπωση θεωριών για μια άμεση επέμβαση, αντίθετη τόσο προς το αστικό κοινοβουλευτικό καθεστώς όσο και προς τους συμβιβασμούς των ρεφορμιστών πολιτικών, κατευθυνόμενη από τους εργαζόμενους, σε μια επαναστατική δράση, που θα κινούνταν από μια ισχυρή ηθική δύναμη ενσαρκωμένη στους «επαναστατικούς μύθους».
Κεντρικό θέμα της πολιτικής σκέψης του έγινε η οργάνωση και η άσκηση της προλεταριακής βίας, που την αντέτασσε στη δύναμη της εξουσίας και που αποτελούσε απόλυτη άρνηση του πολιτικού συμβιβασμού. Αυτή η έξαρση της βίας έφτασε να γίνει αυτοσκοπός και αποτέλεσε γέφυρα για την επίκριση της δημοκρατίας από τους εθνικιστικούς κύκλους που ανήκαν στην Action franyaise. Η συνάντηση αυτή με τη γαλλική μοναρχική δεξιά έγινε προοδευτικά μετά το 1910 και αποκορυφώθηκε με την προσχώρηση του Σ. στο Cercle Proudhon, που ίδρυσε ο Ζορζ Βαλουά. Γνωστότερα από τα έργα του είναι: Σκέψεις περί βίας (1908), Οι αυταπάτες της προόδου (1908), Η αποσύνθεση του μαρξισμού (1908).
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
