...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1828 – Ο Ιωάννης Καποδίστριας συνιστά με θέσπισμα τα πρώτα δικαστήρια στην Ελλάδα. Μετά την εκλογή του Ιωάννη Καποδίστρια ως Κυβερνήτη και την άφιξή του στην Ελλάδα, εκδίδεται το Ψήφισμα ΙΘ΄ της 15ης Δεκεμβρίου 1828 «Περί τοῦ Διοργανισμοῦ τῶν Δικαστηρίων» σύμφωνα με το οποίο και με γνώμονα και πάλι το γαλλικό πρότυπο και βάσει της νέας διοικητικής διαιρέσεως της χώρας, αναδιαρθρώνεται η οργάνωση των πολιτικών δικαστηρίων και μεταξύ άλλων ιδρύονται ειρηνοδικεία ένα ανά κάθε χωριό, κωμόπολη και πόλη με υλική αρμοδιότητα να δικάζουν ανεκκλήτως διαφορές αξίας μέχρι τρία, πέντε και επτά δίστηλα, αντίστοιχα, και εκκλητώς διαφορές αξίας μέχρι σαράντα δίστηλα για τα ειρηνοδικεία των χωριών και των κωμοπόλεων και εξήντα για τα ειρηνοδικεία των πόλεων.
Έργα ειρηνοδίκη ασκεί ο δημογέροντας του χωριού, της κωμοπόλεως ή της πόλεως και αν υπάρχουν περισσότεροι ο ειρηνοδίκης διορίζεται από την κυβέρνηση. Σε περίπτωση απουσίας ή κωλύματός του, ο ειρηνοδίκης αναπληρώνεται στα καθήκοντά του από τον πλησιέστερο δημογέροντα των γειτονικών ειρηνοδικείων και αν αυτό είναι αδύνατον από το γεροντότερο του χωριού, της κωμοπόλεως ή της πόλεως.
Το ως άνω Ψήφισμα ΙΘ΄ της 15ης Δεκεμβρίου 1828 τροποποιείται και συμπληρώνεται με το Ψήφισμα 152 της 15/27ης Αυγούστου 1830, το οποίο περιλαμβάνει 562 άρθρα και αποτελεί ουσιαστικά τον πρώτο ελληνικό Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (Παντελεήμων Ρεντούλης-Σύντομη Ιστορική Επισκόπηση του Ελληνικού Αστικού Δικονομικού Δικαίου (Μια Προσπάθεια Καταδείξεως της ιστορικής του Συνέχειας) όπως δημοσιεύθηκε στην ΔΙΚΗ 2005.490-520 σελ. 20).
1955 – Ο πρώτος νεκρός του κυπριακού αγώνα. Ο Χαράλαμπος Μούσκος, αντάρτης της ΕΟΚΑ, υπήρξε μια από τις πρώτες εμβληματικές μορφές του ένοπλου κυπριακού αγώνα και καταγράφεται ως ο πρώτος μαχητής της ΕΟΚΑ που σκοτώθηκε από τις βρετανικές δυνάμεις. Γεννήθηκε στην Πάνω Παναγιά της Πάφου στις 10 Μαΐου 1932, γιος του Γεωργίου και της Αναστασίας Μούσκου, σε μια πολυμελή οικογένεια με επτά παιδιά. Ολοκλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο στην Παναγιά και φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου, το γνωστό Νικολαΐδειο, σε ένα περιβάλλον έντονης εθνικής και πολιτικής ζύμωσης. Ήταν εξάδελφος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, γεγονός που τον έφερε από νωρίς σε επαφή με τους κύκλους του εθνικού κινήματος.
Με την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ εντάχθηκε ενεργά στις πρώτες ένοπλες ομάδες. Μαζί με τους Μάρκο Δράκο, Ανδρέα Ζάκο και Χαρίλαο Μιχαήλ συμμετείχε σε επιχειρήσεις σαμποτάζ και ενέδρες κατά των βρετανικών δυνάμεων. Στις 12 Νοεμβρίου 1955 έλαβε μέρος, μαζί με τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, σε ενέδρα εναντίον αγγλικής φάλαγγας στρατιωτικών οχημάτων, δείγμα της κλιμάκωσης του ένοπλου αγώνα.
Η δράση του κορυφώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1955, όταν, στην περιοχή Μερσινάκι της επαρχίας Λευκωσίας, κοντά στους Αρχαίους Σόλους, η ομάδα του έστησε ενέδρα σε αγγλικό αυτοκίνητο. Η συμπλοκή που ακολούθησε ήταν σφοδρή. Ο Χαράλαμπος Μούσκος σκοτώθηκε στη μάχη, σε ηλικία μόλις 23 ετών. Ο θάνατός του σφράγισε την πρώτη αιματηρή απώλεια της ΕΟΚΑ και τον κατέστησε σύμβολο της αποφασιστικότητας και τουџь βαρύτατου τιμήματος του αγώνα για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
1970 – Το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο «Venera 7» προσεδαφίζεται στην Αφροδίτη. Εκτοξεύθηκε από τη Σοβιετική Ένωση στις 17 Αυγούστου 1970, στο πλαίσιο του προγράμματος Venera που είχε ως στόχο τη μελέτη της Αφροδίτης, ενός πλανήτη μέχρι τότε σχεδόν άγνωστου λόγω της πυκνής ατμόσφαιράς του.
Η αποστολή είχε σχεδιαστεί με γνώση των ακραίων συνθηκών που επικρατούν στην Αφροδίτη. Το σκάφος διέθετε ενισχυμένη κάψουλα προσεδάφισης, ικανή να αντέξει πιέσεις δεκάδες φορές μεγαλύτερες από της Γης και θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 450°C. Στις 15 Δεκεμβρίου 1970, το Venera 7 εισήλθε στην ατμόσφαιρα του πλανήτη. Κατά την κάθοδο παρουσιάστηκαν τεχνικά προβλήματα: το αλεξίπτωτο πιθανότατα άνοιξε πρόωρα ή υπέστη ζημιά, με αποτέλεσμα το σκάφος να προσκρούσει στο έδαφος με μεγαλύτερη ταχύτητα από την προβλεπόμενη.
Παρά τη βίαιη προσεδάφιση, η κάψουλα παρέμεινε λειτουργική. Το Venera 7 μετέδωσε σήμα για περίπου 23 λεπτά, από τα οποία επιβεβαιώθηκε ότι τουλάχιστον 20 λεπτά προέρχονταν από την επιφάνεια της Αφροδίτης. Τα δεδομένα έδειξαν θερμοκρασία περίπου 475°C και πίεση περίπου 90 ατμοσφαιρών, επιβεβαιώνοντας οριστικά ότι η Αφροδίτη είναι ένας εξαιρετικά αφιλόξενος πλανήτης.
Η επιτυχία του Venera 7 είχε τεράστια επιστημονική και πολιτική σημασία. Απέδειξε ότι η προσεδάφιση σε άλλον πλανήτη ήταν τεχνικά εφικτή και εδραίωσε τη σοβιετική πρωτοπορία στην πλανητική εξερεύνηση, ανοίγοντας τον δρόμο για τις επόμενες, ακόμη πιο προηγμένες αποστολές Venera.
1971 – Ο Παναθηναϊκός, εκπροσωπώντας την Ευρώπη στον τελικό του διηπειρωτικού κυπέλλου, δίνει τον πρώτο αγώνα του στο Στάδιο Καραϊσκάκη με τη Νασιονάλ του Μοντεβιδέο. Ο αγώνας αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές και φορτισμένες στιγμές στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, καθώς συνδέεται άμεσα με τη μοναδική μέχρι σήμερα παρουσία ελληνικής ομάδας σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. Μετά τον ημιτελικό θρίαμβο επί του Ερυθρού Αστέρα, ο Παναθηναϊκός του Φέρεντς Πούσκας βρέθηκε αντιμέτωπος με τη Νασιονάλ, πρωταθλήτρια Ουρουγουάης, στο πλαίσιο του Διηπειρωτικού Κυπέλλου, αφού ο ευρωπαϊκός τελικός είχε χαθεί από τον Άγιαξ.
Ο πρώτος αγώνας διεξήχθη στις 15 Δεκεμβρίου 1971 στο κατάμεστο Στάδιο Καραϊσκάκη, καθώς η Λεωφόρος δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις. Η αναμέτρηση εξελίχθηκε σε σκληρή, σχεδόν πολεμική σύγκρουση, αντανάκλαση του νοτιοαμερικανικού ποδοσφαιρικού κυνισμού της εποχής. Η Νασιονάλ, με παίκτες έμπειρους και αμείλικτους, επέβαλε τον ρυθμό της και νίκησε με 2–1, με τον Παναθηναϊκό να αντιδρά και να κρατά ζωντανές ελπίδες ενόψει της ρεβάνς.
Η ρεβάνς στο Μοντεβιδέο, ωστόσο, ανέδειξε τη χαώδη διαφορά εμπειρίας. Σε ένα εχθρικό περιβάλλον και υπό συνθήκες έντονης πίεσης, ο Παναθηναϊκός γνώρισε βαριά ήττα με 3–0, με το συνολικό σκορ να κλείνει στο 5–1 υπέρ της Νασιονάλ. Παρά την ήττα, η συμμετοχή στον Διηπειρωτικό Τελικό αποτέλεσε ιστορικό επίτευγμα.
Ο αγώνας αυτός σφράγισε το τέλος της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής πορείας ελληνικής ομάδας, αλλά και την είσοδο του Παναθηναϊκού σε ένα διεθνές ποδοσφαιρικό πάνθεον, όπου η εμπειρία μετρά όσο και το ταλέντο.
2003 – Την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης για τον δανεισμό των Μαρμάρων του Παρθενώνα και την έκθεσή τους σε ειδικό παράρτημα του Βρετανικού Μουσείου στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, η οποία αποτέλεσε μία από τις πιο ρεαλιστικές αλλά και αμφιλεγόμενες στιγμές της ελληνοβρετανικής διαπραγμάτευσης γύρω από το ζήτημα των Γλυπτών, μετέφερε προσωπικά ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης στον Βρετανό ομόλογό του Τόνι Μπλερ, σε συνάντησή τους στο Λονδίνο στις 15 Δεκεμβρίου του 2000, σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα προετοίμαζε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και ολοκλήρωνε την ανέγερση του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης.
Η ελληνική πλευρά επιχείρησε έναν στρατηγικό συμβιβασμό: χωρίς να παραιτείται από το πάγιο αίτημα της οριστικής επιστροφής, πρότεινε τον μακροχρόνιο δανεισμό των Μαρμάρων, με αντάλλαγμα την αναγνώριση του Βρετανικού Μουσείου ως ιδιοκτήτη για όσο διάστημα διαρκούσε ο δανεισμός, καθώς και τη δημιουργία ενός θεσμικού πλαισίου συνεργασίας ανάμεσα στα δύο μουσεία. Τα Γλυπτά θα εκτίθεντο στην Αθήνα, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, ως ενιαίο μνημειακό σύνολο, ορατό σε άμεση σχέση με τον Παρθενώνα.
Η πρόταση, αν και διπλωματικά προσεκτική, προσέκρουσε στη σταθερή άρνηση του Βρετανικού Μουσείου και της βρετανικής κυβέρνησης να αποδεχθούν οποιαδήποτε λύση που θα δημιουργούσε προηγούμενο. Παράλληλα, στην Ελλάδα προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς θεωρήθηκε από μέρος της κοινής γνώμης ως έμμεση αναγνώριση βρετανικής κυριότητας.
Τελικά, η πρωτοβουλία δεν ευοδώθηκε. Ωστόσο, κατέγραψε μια κρίσιμη στιγμή όπου η ελληνική διεκδίκηση επιχείρησε να κινηθεί από τη σφαίρα του συμβολικού αιτήματος προς μια συγκεκριμένη, θεσμική λύση, αποκαλύπτοντας τόσο τα όρια της διπλωματίας όσο και τη βαθιά πολιτισμική φόρτιση του ζητήματος των Μαρμάρων.
2008 – «Κανόνι» 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τον Αμερικανό χρηματιστή Μπέρναρντ Μάντοφ, στη μεγαλύτερη χρηματιστηριακή απάτη όλων των εποχών.
Ο Μάντοφφ πρώην χρηματιστής, σύμβουλος επενδύσεων, διετέλεσε πρόεδρος του Νasdaq στη χρυσή εποχή της κούρσας των τεχνολογικών μετοχών και έχαιρε της απολύτου εμπιστοσύνης τόσο των εποπτικών αρχών όσο και της υψηλής διεθνούς οικονομικής τάξης. Υποτίθεται ότι τα χρήματα που διαχειριζόταν επενδύονταν σε μετοχές εταιρειών, με περίπλοκες δικλείδες ασφαλείας για προσυμφωνημένες αγοραπωλησίες τίτλων στο μέλλον.
Ο Madoff υποσχόταν αποδόσεις περίπου 10% τον χρόνο. Στην πραγματικότητα απλώς είχε στήσει μία πολυτελή εκδοχή του κόλπου της πυραμίδας. Όσο για τις αποδόσεις που εμφάνιζε το επενδυτικό του κεφάλαιο – καθώς και η νόμιμη βιτρίνα των δραστηριοτήτων του- φαίνεται ότι ήταν κι αυτές εικονικές με την υποβολή ψευδών δηλώσεων στις αρχές. Δεν αποκλείεται καθόλου το κόλπο να συνεχιζόταν, αν δεν μεσολαβούσε η χρηματοπιστωτική κρίση.
Οι πελάτες του Μάντοφ άρχισαν να ζητούν την πρόωρη εξόφλησή τους, με το Μαντόφ να συγκεντρώνει απαιτήσεις πληρωμών ύψους 7 δισ. δολ. όμως τα ταμεία ήταν άδεια. Λόγω της κρίσης, ήταν αδύνατον να βρει νέους πελάτες για να ξεπληρώσει τους παλιούς, κι έτσι η υπόθεση ξεσκεπάστηκε, προκαλώντας τεράστια ζημιά σε μεγαλοεπενδυτές και ιδρύματα που πιάστηκαν στα δίχτυα του. Σύμφωνα μάλιστα με δημοσιεύματα του αμερικανικού τύπου, ορισμένοι πολύ πλούσιοι Αμερικανοί είχαν τοποθετήσει ολόκληρη την περιουσία τους στην πυραμίδα του Μάντοφφ, με αποτέλεσμα σήμερα να μην τους έχει απομείνει τίποτα εκτός από τα ρούχα και τα σπίτια τους.
Γεννήσεις
1832 – Γκιστάβ Άιφελ. Υπήρξε μία από τις εμβληματικότερες μορφές της ευρωπαϊκής μηχανικής του 19ου αιώνα και συνδέθηκε όσο κανείς άλλος με τη μετάβαση της βιομηχανικής τεχνολογίας στη δημόσια αρχιτεκτονική. Γεννημένος στη Ντιζόν της Γαλλίας, σπούδασε μηχανικός και πολύ νωρίς ειδικεύτηκε στις μεταλλικές κατασκευές, σε μια εποχή όπου ο σίδηρος και το ατσάλι άλλαζαν ριζικά την κλίμακα και τις δυνατότητες των τεχνικών έργων.
Πριν ακόμη κατασκευάσει το έργο που τον έκανε παγκόσμιο σύμβολο, ο Άιφελ είχε ήδη υπογράψει δεκάδες γέφυρες, σιδηροδρομικούς σταθμούς και βιομηχανικά έργα σε όλη την Ευρώπη και πέρα από αυτήν. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η γέφυρα Garabit στη Γαλλία και ο μεταλλικός σκελετός του Αγάλματος της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη, έργο τεχνικά αόρατο αλλά απολύτως καθοριστικό για τη στατικότητά του.
Η κορύφωση της σταδιοδρομίας του ήρθε με τον Πύργο του Άιφελ, που κατασκευάστηκε για τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1889. Αρχικά αντιμετωπίστηκε με σφοδρές αντιδράσεις από καλλιτέχνες και διανοουμένους, ως «τερατούργημα από σίδερο». Ωστόσο, ο πύργος εξελίχθηκε σε σύμβολο όχι μόνο του Παρισιού, αλλά και της ίδιας της νεωτερικότητας, αποδεικνύοντας ότι η μηχανική μπορούσε να είναι και αισθητική πρόταση.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Άιφελ στράφηκε στην επιστημονική έρευνα, ιδίως στη μελέτη της αεροδυναμικής. Το έργο του σημάδεψε οριστικά τη σχέση τεχνολογίας, αρχιτεκτονικής και δημόσιου χώρου, καθιστώντας τον έναν από τους θεμελιωτές της σύγχρονης μηχανικής σκέψης.
1923 – Άλκη Ζέη. Υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, με έργο που γεφύρωσε τη λογοτεχνία για παιδιά και εφήβους με τη μεγάλη ιστορική αφήγηση του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον έντονα πολιτικοποιημένο και καλλιεργημένο πνευματικά. Από νεαρή ηλικία συνδέθηκε με τον κύκλο της προοδευτικής διανόησης, ενώ σπούδασε φιλοσοφία και δραματική τέχνη.
Η ζωή της σημαδεύτηκε από τις μεγάλες ιστορικές τομές της εποχής: Κατοχή, Αντίσταση, Εμφύλιος, πολιτική προσφυγιά. Μετά τον Εμφύλιο βρέθηκε εξόριστη στη Σοβιετική Ένωση και αργότερα στο Παρίσι, εμπειρίες που τροφοδότησαν καθοριστικά το συγγραφικό της έργο. Η επιστροφή της στην Ελλάδα μετά τη Μεταπολίτευση δεν σήμανε απομάκρυνση από τη μνήμη της εξορίας, αλλά την ώριμη αναμέτρηση με αυτήν.
Το βιβλίο που τη σύστησε στο ευρύ κοινό, «Το καπλάνι της βιτρίνας» (1963), θεωρείται σταθμός: μέσα από παιδικά μάτια αφηγείται την προδικτατορική Ελλάδα, συνδυάζοντας τρυφερότητα και πολιτική συνείδηση. Ακολούθησαν έργα όπως «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου», «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα» και «Κοντά στις ράγες», όπου η προσωπική εμπειρία συναντά την Ιστορία χωρίς διδακτισμό.
Η Άλκη Ζέη έγραψε με γλώσσα καθαρή, ζωντανή και βαθιά ανθρώπινη, αντιμετωπίζοντας το παιδί ως ισότιμο αναγνώστη. Το έργο της μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και συνεχίζει να λειτουργεί ως ζωντανό αρχείο μνήμης, αντίστασης και ελευθερίας.
Θάνατοι
1025 – Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος. Υπήρξε ένας από τους ισχυρότερους και μακροβιότερους αυτοκράτορες του Βυζαντίου και ηγετική μορφή που σφράγισε την ιστορία της μεσαιωνικής ανατολικής Μεσογείου. Ανήκε στη Μακεδονική Δυναστεία και ανέβηκε στον θρόνο το 976, σε νεαρή ηλικία, σε μια περίοδο έντονων εσωτερικών συγκρούσεων και εξωτερικών απειλών. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του επισκιάστηκαν από εξεγέρσεις ισχυρών αριστοκρατών και στρατηγών, τις οποίες αντιμετώπισε με σκληρότητα και επιμονή, εδραιώνοντας σταδιακά την αυτοκρατορική εξουσία.
Το όνομά του συνδέθηκε κυρίως με τον μακροχρόνιο και αμείλικτο πόλεμο εναντίον του βουλγαρικού κράτους του Σαμουήλ. Ο αγώνας αυτός διήρκεσε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες και κορυφώθηκε στη μάχη στο Κλειδί το 1014. Εκεί ο Βασίλειος συνέτριψε τον βουλγαρικό στρατό και διέταξε τον τυφλωμό χιλιάδων αιχμαλώτων, αφήνοντας σε κάθε εκατό έναν μονόφθαλμο για να τους οδηγήσει πίσω. Το γεγονός αυτό, αν και ακραίο, του χάρισε το προσωνύμιο «Βουλγαροκτόνος» και συμβόλισε την πλήρη υποταγή της Βουλγαρίας, που ενσωματώθηκε στο Βυζάντιο το 1018.
Παρά τη φήμη του ως αμείλικτου πολεμιστή, ο Βασίλειος Β΄ υπήρξε ικανότατος διοικητής. Περιόρισε την ισχύ της μεγάλης αριστοκρατίας, προστάτευσε τους μικροκαλλιεργητές και ενίσχυσε τα δημόσια οικονομικά, αφήνοντας γεμάτα τα αυτοκρατορικά ταμεία. Έζησε λιτά, δεν παντρεύτηκε και αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη διακυβέρνηση και τον πόλεμο. Όταν πέθανε το 1025, το Βυζάντιο βρισκόταν στο απόγειο της εδαφικής και στρατιωτικής του ισχύος, γεγονός που καθιστά τον Βασίλειο Β΄ μία από τις κορυφαίες μορφές της βυζαντινής ιστορίας.
1944 – Γκλεν Μίλερ. Υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της αμερικανικής τζαζ και ο άνθρωπος που ταύτισε τον ήχο της swing εποχής με τη μαζική κουλτούρα των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη δεκαετία του 1930 και τις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Γεννημένος στην Αϊόβα, μεγάλωσε σε οικογένεια μετακινούμενη διαρκώς, γεγονός που τον έφερε σε επαφή με διαφορετικά μουσικά περιβάλλοντα. Από νεαρή ηλικία έδειξε κλίση στη μουσική και ειδικεύτηκε στο τρομπόνι, όργανο με το οποίο διαμόρφωσε και την ιδιαίτερη ηχητική του ταυτότητα.
Η καθιέρωσή του ήρθε στα τέλη της δεκαετίας του 1930, όταν δημιούργησε τη δική του big band. Ο «ήχος του Μίλερ», με χαρακτηριστική την κλαρινέτα να οδηγεί τη μελωδία πάνω από τα σαξόφωνα, προσέφερε καθαρότητα, ρυθμική πειθαρχία και μελωδική αμεσότητα, στοιχεία που τον έκαναν εξαιρετικά δημοφιλή. Επιτυχίες όπως In the Mood, Moonlight Serenade, Chattanooga Choo Choo και Pennsylvania 6-5000 έγιναν παγκόσμια γνωστές και καθόρισαν τη μουσική αισθητική της εποχής.
Με την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο, ο Μίλερ διέκοψε την εμπορική του καριέρα και κατατάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία, αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση στρατιωτικών ορχηστρών με στόχο την ανύψωση του ηθικού των στρατευμάτων. Το 1944, κατά τη διάρκεια πτήσης από την Αγγλία στη Γαλλία, το αεροσκάφος του εξαφανίστηκε πάνω από τη Μάγχη, σε ένα από τα πιο διάσημα άλυτα μυστήρια της μουσικής ιστορίας.
Παρά τον πρόωρο θάνατό του, η μουσική του Γκλεν Μίλερ παραμένει ζωντανή. Ο ήχος του εξακολουθεί να συμβολίζει μια εποχή αισιοδοξίας, πειθαρχίας και συλλογικής μνήμης, καθιστώντας τον διαχρονική μορφή της παγκόσμιας μουσικής κληρονομιάς.
1966 – Γουόλτ Ντίσνεϊ. Υπήρξε μία από τις πιο επιδραστικές μορφές της παγκόσμιας ψυχαγωγίας και ο άνθρωπος που μετέτρεψε το κινούμενο σχέδιο από σύντομο οπτικό τέχνασμα σε ολοκληρωμένη αφηγηματική και βιομηχανική τέχνη. Γεννημένος στο Σικάγο, μεγάλωσε σε ταπεινό οικογενειακό περιβάλλον και από νεαρή ηλικία έδειξε έντονη κλίση στο σχέδιο και στη φαντασία. Οι πρώτες του επαγγελματικές απόπειρες ήταν ασταθείς, με οικονομικές αποτυχίες, αλλά καθοριστικές για τη διαμόρφωση του δημιουργικού του πείσματος.
Η μεγάλη τομή ήρθε το 1928 με τη δημιουργία του Μίκυ Μάους, ενός χαρακτήρα που εξελίχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο και έθεσε τις βάσεις για την αυτοκρατορία της Disney. Ο Ντίσνεϊ υπήρξε πρωτοπόρος στην τεχνολογία του ήχου και του χρώματος στο animation, ενώ το 1937 παρουσίασε τη «Χιονάτη και τους επτά νάνους», το πρώτο μεγάλου μήκους έγχρωμο κινούμενο σχέδιο, αποδεικνύοντας ότι το animation μπορούσε να σταθεί ισάξιο με τον ζωντανό κινηματογράφο.
Κατά τις επόμενες δεκαετίες δημιούργησε ένα τεράστιο στούντιο παραγωγής, με ταινίες όπως Fantasia, Πινόκιο, Ντάμπο και Μπάμπι, συνδυάζοντας τεχνική καινοτομία με αυστηρό έλεγχο παραγωγής. Παράλληλα, επέκτεινε το όραμά του πέρα από τον κινηματογράφο, συλλαμβάνοντας τα θεματικά πάρκα Disneyland, όπου η αφήγηση γινόταν βιωματικός χώρος.
Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ υπήρξε σύνθετη προσωπικότητα, θαυμαζόμενος για τη δημιουργικότητά του αλλά και επικρινόμενος για τον αυταρχικό τρόπο διοίκησης και τις πολιτικές του θέσεις. Όταν πέθανε το 1966, είχε ήδη διαμορφώσει έναν πολιτισμικό μύθο που συνεχίζει να επηρεάζει την παγκόσμια φαντασία μέχρι σήμερα.
Πηγές: Σαν σήμερα, el.wikipedia
———————————————————————
