...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1803 – Το ολοκαύτωμα στο Κούγκι. Ο ιερομόναχος Σαμουήλ με πέντε Σουλιώτες, μπροστά στον κίνδυνο να συλληφθούν από τους Tούρκους, βάζει φωτιά στο βαρέλι με την πυρίτιδα και ανατινάσσονται.
Περίπου στις αρχές του 1803 οι Σουλιώτες υπέφεραν από έλλειψη προμηθειών και από έριδες μεταξύ τους. Αργότερα ο Σουλιώτης Πήλιος Γούσης πρόδωσε το Σούλι και ο Αλή πασάς περικύκλωσε το Σούλι. Πολλοί κατέβηκαν στην οχυρή θέση του Κουγκίου, όπου ο ηρωικός καλόγερος Σαμουήλ και τετρακόσιοι περίπου άντρες αμύνονταν εναντίον των Τουρκαλβανών.
Στις 12 Δεκεμβρίου του 1803, εξουθενωμένοι από την πείνα και τις κακουχίες, μερικοί Σουλιώτες διεξήγαγαν έφοδο με σπαθιά στα χέρια και κατάφεραν να σωθούν. Ωστόσο, οι υπόλοιποι παρέδωσαν τις θέσεις τους υπό τον όρο να φύγουν ένοπλοι όπου εκείνοι επιθυμούσαν. Αλλά ο καλόγερος Σαμουήλ, μαζί με άλλους πέντε άνδρες, όταν ήρθε η ώρα να παραδώσουν την αποθήκη με τις υπόλοιπες προμήθειες, ανατίναξε τις πυριτιδαποθήκες μαζί με πολλούς άνδρες του Αλή πασά.
1967 – Μετά την αποτυχία του βασιλικού κινήματος για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος διαφεύγει με την οικογένειά του στη Ρώμη, όπου θα ζητήσει πολιτικό άσυλο.
Την Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 1967, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, υπουργός τότε Προεδρίας, δεχόταν στις 10:30 το πρωί στο γραφείο του τον πρόεδρο της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων Κώστα Ασημακόπουλο που είχε ζητήσει να τον δει για να του εκθέσει τα προβλήματα του κλάδου.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης ανοίγει η πόρτα και μπαίνει κάποιος που φανερά ταραγμένος λέει χαμηλόφωνα στον Παπαδόπουλο: «Ο βασιλιάς έκανε πραξικόπημα».
Ο Παπαδόπουλος παραμένει ανέκφραστος, κάνει νόημα στον αγγελιαφόρο να αποχωρήσει και συνεχίζει τη συζήτηση με τον Ασημακόπουλο: «Ο βασιλιάς έκανε πραξικόπημα». Ο Παπαδόπουλος παραμένει ανέκφραστος, κάνει νόημα στον αγγελιαφόρο να αποχωρήσει και συνεχίζει τη συζήτηση με τον Ασημακόπουλο.
Διαβάστε τη συνέχεια στο link που ακολουθεί:
Χειμερινή οπερέτα | «Ο βασιλιάς έκανε πραξικόπημα»
2002 – Μία ιστορική μέρα ξημερώνει για την Κύπρο, καθώς αποφασίζεται η ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με άλλες εννέα χώρες. Η Κύπρος υπέβαλε επίσημη αίτηση ένταξης το 1990, σε μια περίοδο κατά την οποία το νησί παρέμενε διχοτομημένο μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Η απόφαση αυτή είχε σαφή πολιτικό χαρακτήρα, καθώς στόχευε στην ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού πλαισίου ασφάλειας.
Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν το 1998 και εξελίχθηκαν παρά τις έντονες αντιδράσεις της Τουρκίας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, υιοθετώντας μια πολιτική αρχών, αναγνώρισε την Κυπριακή Δημοκρατία ως το μόνο διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος στο νησί και κατέστησε σαφές ότι η λύση του Κυπριακού δεν αποτελούσε προϋπόθεση για την ένταξη. Παράλληλα, η ενταξιακή πορεία χρησιμοποιήθηκε ως μοχλός πίεσης για την επανέναρξη συνομιλιών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Η ένταξη ολοκληρώθηκε το 2004, με την υπογραφή της Συνθήκης Προσχώρησης και την ταυτόχρονη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν. Ενώ το σχέδιο απορρίφθηκε από την ελληνοκυπριακή κοινότητα, η Κύπρος εντάχθηκε κανονικά στην ΕΕ την 1η Μαΐου 2004. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο εφαρμόζεται μόνο στις περιοχές που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία, με αναστολή ισχύος στα κατεχόμενα.
Η ένταξη στην ΕΕ προσέφερε στην Κύπρο πολιτική θωράκιση, οικονομικές ευκαιρίες και ενίσχυση της διεθνούς της παρουσίας, ενώ παραμένει κεντρικό πλαίσιο αναφοράς για κάθε προοπτική λύσης του Κυπριακού.
2007 – Σε φυλάκιση 14 μηνών με αναστολή καταδικάζεται ο δικηγόρος Κώστας Πλεύρης, για παράβαση του νόμου περί φυλετικών διακρίσεων, που αφορά βιβλίο του με τίτλο «Εβραίοι, όλη η αλήθεια».
Δύο χρόνια αργότερα θα αθωωθεί από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών. «Παράθυρο για την εφαρμογή του «αντιρατσιστικού νόμου», που ισχύει εδώ και 28 χρόνια στη χώρα μας, άνοιξαν χθες οι δικαστές του Εφετείου Αθηνών με την πρώτη καταδίκη που επέβαλαν στον δικηγόρο Κώστα Πλεύρη κρίνοντάς τον ένοχο για το περιεχόμενο του βιβλίου του με τίτλο «Ο Εβραίοι. Όλη η Αλήθεια».
Το δικαστήριο, κατά πλειοψηφία (2-1) και παρά την αντίθετη εισαγγελική πρόταση, έπειτα από πολυήμερη διαδικασία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι επίδικες περικοπές του βιβλίου μπορούσαν να εξωθήσουν σε πράξεις βίας εις βάρος των Εβραίων, ενώ παράλληλα έκρινε ότι ήταν προσβλητικές οι αναφορές και οι χαρακτηρισμοί που αναφέρονται στους Εβραίους.
Η τιμωρία για τον κατηγορούμενο δικηγόρο ήταν συνολική ποινή φυλάκισης 14 μηνών με τριετή αναστολή».
2015 – Ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, δηλώνει: «Καλώς ή κακώς, τρεις είναι οι Εθνάρχες στην Ελλάδα: Του κέντρου είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος, της Δεξιάς ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τώρα ήρθε η ώρα της Αριστεράς να αποκτήσει τον Εθνάρχη της -εάν δεν τον απέκτησε ήδη- τον Αλέξη Τσίπρα. Το πόσο μεγάλος είναι το απέδειξε το τελευταίο διάστημα, κόντρα σε όλο το σύστημα».
Ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος το 1954 και σπούδασε Νομική, ακολουθώντας σταδιοδρομία στο δικαστικό σώμα. Υπηρέτησε ως εισαγγελέας επί σειρά ετών και αναδείχθηκε σε ανώτερες θέσεις της εισαγγελικής ιεραρχίας, αποκτώντας φήμη σκληρού και παρεμβατικού λειτουργού, με ιδιαίτερη ενασχόληση σε υποθέσεις διαφθοράς και οικονομικού εγκλήματος.
Το 2009 διορίστηκε Εισαγγελέας Οικονομικού Εγκλήματος, θέση από την οποία ασχολήθηκε με σημαντικές υποθέσεις φοροδιαφυγής και διασπάθισης δημοσίου χρήματος. Αργότερα διετέλεσε διοικητής της ΕΥΠ (2015), σε μια περίοδο έντονων πολιτικών και γεωπολιτικών εξελίξεων. Την ίδια χρονιά εισήλθε ενεργά στην πολιτική, αναλαμβάνοντας τη θέση του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αρμόδιου για θέματα διαφθοράς, ρόλος που τον έφερε στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Το όνομά του συνδέθηκε στενά με την υπόθεση Novartis, η οποία προκάλεσε βαθύ πολιτικό διχασμό. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον κατηγόρησαν για κατάχρηση εξουσίας και για παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη με πολιτικά κίνητρα, ενώ ο ίδιος υποστήριξε ότι ενήργησε στο πλαίσιο των καθηκόντων του για την αποκάλυψη μεγάλων σκανδάλων διαφθοράς. Το 2020 παραπέμφθηκε σε προανακριτική διαδικασία από τη Βουλή, γεγονός πρωτοφανές για πρώην εισαγγελικό λειτουργό.
Η περίπτωση Παπαγγελόπουλου αναδεικνύει τα όρια και τις εντάσεις στη σχέση πολιτικής και Δικαιοσύνης στη σύγχρονη Ελλάδα, αποτελώντας σημείο αναφοράς στη συζήτηση για τη θεσμική ανεξαρτησία, τη λογοδοσία και τη χρήση της Δικαιοσύνης ως πεδίου πολιτικής σύγκρουσης.
Γεννήσεις
1884 – Αιμίλιος Βεάκης. Εγγονός του λόγιου και θεατρικού συγγραφέα Ιωάννη Βεάκη, ο Αιμίλιος Βεάκης μεγάλωσε ορφανός και από τους δύο γονείς, περνώντας τα παιδικά του χρόνια κοντά σε άτεκνους συγγενείς. Παρά τις αντιρρήσεις των κηδεμόνων του, σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, το 1900, εγγράφηκε στη Βασιλική Δραματική Σχολή. Η αιφνίδια διακοπή της λειτουργίας της δραματικής σχολής του Βασιλικού Θεάτρου τον οδήγησε στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου σπούδασε ζωγραφική. Ωστόσο, το 1901 εγκατέλειψε και αυτές τις σπουδές και ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία ως ηθοποιός στον Βόλο, με τον θίασο της Ευαγγελίας Νίκα.
Ακολούθησαν πολυετείς περιοδείες στις ελληνικές επαρχίες και στις περιοχές με έντονο ελληνικό στοιχείο, έως την επιστράτευσή του στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912–1913), όπου διακρίθηκε στο πεδίο της μάχης και προήχθη σε λοχία για «ανδραγαθία». Μετά την επιστροφή του, συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους θιάσους της εποχής –Λεπενιώτη, Καλογερίκου, Κοτοπούλη, Κυβέλη, Οικονόμου– και αναδείχθηκε σε κορυφαίο καρατερίστα, διαπρέποντας σε όλα τα θεατρικά είδη, με ιδιαίτερη λάμψη στις κλασικές τραγωδίες και τα δράματα.
Σταθμό στην καριέρα του αποτέλεσε η ερμηνεία του Οιδίποδα στον «Οιδίποδα Τύραννο», σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη, με την Εταιρεία Ελληνικού Θεάτρου. Από το 1932 υπήρξε βασικό στέλεχος του επανασυσταθέντος Εθνικού Θεάτρου, όπου διετέλεσε και θιασάρχης και καθηγητής υποκριτικής. Συνταξιοδοτήθηκε το 1947 και αποχαιρέτησε οριστικά τη σκηνή το 1951. Πέθανε φτωχός και λησμονημένος, για να τιμηθεί μεταθανάτια ως μία από τις κορυφαίες μορφές του ελληνικού θεάτρου.
1902 – Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Υπήρξε μία από τις πλέον ιδιότυπες και σύνθετες προσωπικότητες του σύγχρονου ελληνικού δημόσιου βίου: πολιτικός, φιλόσοφος, ακαδημαϊκός και μέλος της ιστορικής οικογένειας Κανελλόπουλου. Ανιψιός του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη, συνδύασε από νωρίς τη θεωρητική σκέψη με την ενεργό πολιτική δράση. Ανέλαβε δύο φορές, για σύντομα διαστήματα, την πρωθυπουργία της χώρας, το 1945 και το 1967, σε κρίσιμες μεταβατικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας.
Η παράλληλη παρουσία του στη νεοελληνική γραμματεία και τη φιλοσοφία, μαζί με τη μακρά πολιτική του διαδρομή, τον κατέστησαν ξεχωριστό φαινόμενο. Η μετριοπάθεια, η έντονη αυτοκριτική του διάθεση και το προσωπικό του ήθος οδήγησαν, ιδίως μετά τη Μεταπολίτευση, στην ευρεία αποδοχή του ως «Νέστορα» της ελληνικής πολιτικής. Ωστόσο, η πολιτική του διαδρομή δεν υπήρξε χωρίς αντιφάσεις. Στον Κανελλόπουλο αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός της Μακρονήσου ως «Νέου Παρθενώνα», τον οποίο ο ίδιος αργότερα αρνήθηκε, χαρακτηρίζοντάς τον «απαράδεκτο», ενώ η σχετική φράση δεν έχει τεκμηριωθεί επαρκώς στις πηγές της εποχής.
Μετά το 1974 εξελέγη δύο φορές ανεξάρτητος βουλευτής, συνεργαζόμενος με τη Νέα Δημοκρατία (1977, 1981). Το 1980 προτάθηκε από την αντιπολίτευση για την Προεδρία της Δημοκρατίας, χωρίς τη συναίνεσή του, ενώ ξεχώρισε για τη στάση του υπέρ της εθνικής συμφιλίωσης, ψηφίζοντας το 1982 υπέρ της αναγνώρισης της Εθνικής Αντίστασης. Αποσύρθηκε από την πολιτική το 1985 και πέθανε το 1986, αφήνοντας πίσω του μια σύνθετη, αλλά βαθιά ηθική πολιτική παρακαταθήκη.
Θάνατοι
1466 – Ντονατέλο. Καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Ντονάτο ντι Νικολό ντι Μπέτο Μπάρντι. Ήταν γλύπτης της πρώιμης Αναγέννησης από τη Φλωρεντία. Τη φήμη του οφείλει κυρίως στους ανδριάντες του, δημιούργησε όμως και έργα τεχνοτροπίας basso rilievo (αβαθές ανάγλυφο), στα οποία εμφανίζονται οι νέες -για την εποχή του- τάσεις στην εικονική προοπτική.
Γεννημένος στη Φλωρεντία, ο Ντονατέλλο ήταν γιος του Νικολό ντι Μπέττο Μπάρντι, ο οποίος υπήρξε μέλος του Φλωρεντινού Σωματείου Επεξεργασίας Μαλλιού. Έλαβε τη βασική του εκπαίδευση στην Οικία Μαρτέλλι[4] και αργότερα μαθήτευσε σε εργαστήριο αργυροχρυσοχοΐας, πριν γίνει βοηθός του Λορέντσο Γκιμπέρτι.
Μαθήτευσε επίσης και με τον αρχιτέκτονα και μηχανικό Φίλιππο Μπρουνελλέσκι στη Ρώμη (1404-1407), οι ανασκαφές με τον οποίο τους χάρισε τη φήμη χρυσοθηρών· για βιοποριστικούς λόγους, ωστόσο, ο Ντονατέλλο εργάστηκε και σε εργαστήρια αργυροχρυσοχοΐας. Η συμβολή και των δύο υπήρξε καθοριστική για την ιταλική τέχνη του 15ου αιώνα, καθώς υπό την εποπτεία του Μπρουνελλέσκι τελέστηκαν οι μετρήσεις του Πανθέου και άλλων Ρωμαϊκών κτηρίων. Τόσο τα αρχιτεκτονήματα του Μπρουνελλέσκι, όσο και τα γλυπτά του Ντονατέλλο, θεωρούνται υψηλή έκφραση του πνεύματος της εποχής τους, επηρεάζοντας τους μετέπειτα καλλιτέχνες.
1932 – Γεώργιος Ιακωβίδης. Έλληνας ζωγράφος κι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του καλλιτεχνικού κινήματος της Σχολής του Μονάχου.
Ο Ιακωβίδης υπηρέτησε πιστά τον γερμανικό ακαδημαϊκό νατουραλισμό της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Τα θέματά του, παρότι ζωντανά και γεμάτα ελληνικό φως, διακατέχονται από την θεατρικότητα και την αυστηρότητα που επέβαλε ο ακαδημαϊσμός.
Η στάση του απέναντι στον γαλλόφερτο ιμπρεσιονισμό ήταν ιδιαιτέρως επικριτική. Γι’ αυτό κατηγορήθηκε ότι έβαλε τροχοπέδη στην εισαγωγή νεωτεριστικών καλλιτεχνικών ρευμάτων στην Ελλάδα. Εντούτοις, νεότεροι τεχνοκριτικοί βρίσκουν ότι ο συντηρητικός Ιακωβίδης δεν στάθηκε εμπόδιο σε νεωτεριστές μαθητές του, έστω κι αν δεν συμμεριζόταν τους δρόμους που ακολουθούσαν.
Στα χρόνια της παραμονής του στη Γερμανία, τα θέματα του ήταν κυρίως σκηνές της καθημερινής ζωής, ιδίως συνθέσεις με παιδιά, εσωτερικά σπιτιών, νεκρές φύσεις, λουλούδια και άλλα. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα στράφηκε προς την δημιουργία πορτραίτων και υπήρξε ένας από τους πιο σπουδαίους Έλληνες προσωπογράφους.
Ο Γεώργιος Ιακωβίδης έχει αφήσει μεγάλο ζωγραφικό έργο, περί τους 200 ελαιογραφικούς πίνακες που σώζονται στα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης και Αμερικής, στη Πινακοθήκη Αθηνών και σε διάφορες ιδιωτικές συλλογές. Διακρίθηκε ως ζωγράφος παιδικών σκηνών, προσωπογραφίας και ανθογραφίας. Από τα έργα του τα πλέον γνωστά είναι: η «Παιδική συναυλία» (Πινακοθήκη Αθηνών), ο «Παιδικός καυγάς», ο «κακός εγγονός», το «Σκουλαρίκι», ο «Πάππος και εγγονός», τα «Πρώτα βήματα», η «Μητρική στοργή», το «Κτένισμα της εγγονής», η «Κρέουσα» κ.ά.
Το προσωπικό ημερολόγιο του καλλιτέχνη, όπου αναγράφονται τα έργα του χρονολογικά από το 1878 έως το 1919, δωρήθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη από τον γιο του ζωγράφου τον γνωστό ηθοποιό Μιχάλη Ιακωβίδη το 1951.
Πηγές: Σαν σήμερα, el.wikipedia
————————————————————————–
