...
Ο γέγονε… Γέγονε|
Γεγονότα
1788 – Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ολοκληρώνει τη Συμφωνία αρ. 41. Από τις δημοφιλέστερες συνθέσεις του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, το τελευταίο και πιο μεγάλο σε διάρκεια συμφωνικό έργο του. Είναι γνωστό και ως «Συμφωνία του Διός», ονομασία που δεν οφείλεται στον συνθέτη, αλλά στον γερμανό μουσικό και διοργανωτή συναυλιών Γιόχαν Πέτερ Σάλομον (1745-1815).
Ο Σάλομον πίστευε ότι το έργο αυτό του Μότσαρτ ανέδιδε ένα αυτοκρατορικό συναίσθημα, που ταίριαζε με τον Δία, τον «πατέρα των θεών και των ανθρώπων».
Το έργο ολοκληρώθηκε στις 10 Αυγούστου 1788, σε μία ιδιαίτερα παραγωγική περίοδο του σπουδαίου αυστριακού συνθέτη, καθώς ήταν πνιγμένος στα χρέη και είχε όσο τίποτα ανάγκη τα χρήματα.
Μέσα σε σχεδόν ένα τρίμηνο (Ιούνιος – Αύγουστος του 1788), έγραψε τρεις συμφωνίες (39η, 40η, 41η), δύο τρίο για πιάνο (σε Μι και Ντο), μία σονάτα για πιάνο («Sonata Facile») και μία σονατίνα για βιολί. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε αρκετά χρόνια μετά το θάνατο του Μότσαρτ, στις 20 Οκτωβρίου 1819 στο Εδιμβούργο. Στο πρόγραμμα αυτής της συναυλίας εμφανίσθηκε για πρώτη και ο υπότιτλος του έργου «Συμφωνία του Διός».
1793 – Ανοίγει τις πύλες του το μουσείο του Λούβρου είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα μουσεία τέχνης στον κόσμο. Βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού στις όχθες του Σηκουάνα και εκθέτει 35.000 έργα τέχνης – το 8% των αποκτημάτων του, που υπολογίζονται στα 445.000 κομμάτια.
Οι μόνιμες συλλογές του μουσείου καταλαμβάνουν συνολικά έκταση 60.600 τετραγωνικών μέτρων και ανάμεσα σε αυτές είναι και οι ελληνικές, που καλύπτουν 25 αίθουσες ή χώρους.
Το Λούβρο αρχικά ήταν αμυντικό φρούριο και υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την ονομασία του. Σύμφωνα με την πρώτη, ονομάστηκε Λούβρο επειδή λόγω του τοπωνυμίου της περιοχής όπου οικοδομήθηκε – αυτή λεγόταν Λουκαλανιά.
Πιθανολογείται ότι η περιοχή ονομαζόταν έτσι επειδή είχε πολλούς λύκους (στα λατινικά lupus και το θηλυκό, δηλαδή λύκαινα, στην καθομιλουμένη της εποχής εκείνης στη Γαλλία, λεγόταν lupara). Μια άλλη εκδοχή είναι ότι η ονομασία προέρχεται από την σαξωνική λέξη lauer ή lower, η οποία στα ελληνικά αποδίδεται ως “οχυρωμένο φρούριο”. Τρίτη εκδοχή: από τη φράση “L’oeuvre” για το αριστουργηματικό έργο, που όμως δεν είναι ιδιαίτερα πιθανή, αφού το κτίσμα αναφέρεται ως Λούβρο ήδη από το 1200, όταν ακόμα στο φρούριο δεν υπήρχε καμία συλλογή.
1922 – Ο ΠΠΟ παίρνει το τέταρτο και οριστικό όνομά του. Με πρόταση του Μιχάλη Παπάζογλου, η οποία ανακοινώνεται επισήμως στον αθηναϊκό Τύπο, ο ιστορικός όμιλος του Γιώργου Καλαφάτη υιοθετεί για σύμβολό του το Τριφύλλι και ονομάζεται πλέον Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος (ΠΑΟ), μία ονομασία με την οποία θα γίνει στη συνέχεια γνωστός, τόσο στη χώρα μας, όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Ήταν 3 Φεβρουαρίου 1908 όταν ο αθλητής του στίβου του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου,Γιώργος Καλαφάτης πήρε την πρωτοβουλία να ιδρύσει ένα νέο Σύλλογο που έμελλε να γίνει η πιο ένδοξη ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδας. Αρχικά η συντόμευση του ονόματος της ομάδας ήταν ΠΟΑ (Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών) και μεταξύ των ιδρυτικών μελών ήταν, εκτός από τον Γ. Καλαφάτη, ο αδερφός του Αλέξανδρος, και οι Δουκάκης, Μπούμπουλης, Χρύσης, Γρανίτσας, Μαντζάκος, Παπαγεωργίου, Γαέτας, Δεμερτζής, Σταυρόπουλος, Πάσχος, Μισακιάν, Ρέππας, Σαπούνιας, Γαρουφαλιάς.
Στις αρχές του 1910, ο Σύλλογος μετονομάστηκε σε Π.Π.Ο (Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος) και συνέχισε να δραστηριοποιείται και να κερδίζει μεγάλων αριθμό φιλάθλων. Μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ξαναρχίζει η ποδοσφαιρική δραστηριότητα με τον ΠΠΟ να έχει υιοθετήσει το πράσινο χρώμα και το έμβλημα του τριφυλλιού, το οποίο σχεδίασε ο Γιώργος Χατζόπουλος, διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης και μέλος του Παναθηναϊκού. Το τριφύλλι «έφερε» στον Παναθηναϊκό, ο αθλητής και μετέπειτα Γ.Γ. του Συλλόγου, Μιχάλης Παπάζογλου, ο οποίος το φορούσε στην ομάδα Χαλκηδόνα της Κωνσταντινούπολης όπου αγωνιζόταν.
Το 1919 η Ένωση Ποδοσφαιρικών Ομίλων της Αθήνας και του Πειραιά οργάνωσε το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα στο οποίο ο Παναθηναϊκός ανακηρύχθηκε πρωταθλητής.
Το οριστικό όνομα, Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος αποφασίστηκε στις 10 Αυγούστου του 1922 και επισημοποιήθηκε στη Γενική Συνέλευση της 15ης Μαρτίου 1924.
1969 – Η Coca Cola κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά. Την ώρα που οι εργάτες κατασκεύαζαν στο λιμάνι της Νέας Υόρκης το Άγαλμα της Ελευθερίας, κάπου 800 μίλια μακριά ένα άλλο μεγάλο αμερικανικό σύμβολο γεννιόταν, στις 8 Μαΐου του 1886.
Όπως πολλοί άνθρωποι που αλλάζουν το ρου της ιστορίας, έτσι κι ο Τζον Πέμπερτον, παλαίμαχος του Εμφυλίου Πολέμου και φαρμακοποιός στην Ατλάντα, εμπνεύστηκε από την απλή περιέργεια… Του άρεσε πολύ να πειραματίζεται με ιατρικές συνταγές. Εκείνο το απόγευμα έψαχνε να βρει κάποιο φάρμακο ταχείας καταπολέμησης του πονοκεφάλου και όπως ανακάτευε τα υλικά σε μια τρίποδη χάλκινη χύτρα, δημιούργησε ένα εύοσμο υγρό με χρώμα καραμέλας.
Όταν το πείραμα ολοκληρώθηκε, το πήγε στο φαρμακείο του Τζέικομπς, που βρισκόταν λίγο παρακάτω. Εκεί πρόσθεσαν στο μείγμα ανθρακούχο νερό και το έδωσαν στους πελάτες να το δοκιμάσουν. Όλοι συμφώνησαν ότι αυτό το νέο αναψυκτικό, το οποίο στην αρχική μορφή του και ως το 1905 περιείχε και ποσότητα κοκαΐνης, ήταν κάτι το ξεχωριστό. Έτσι, το φαρμακείο του Τζάκομπς άρχισε να το πουλά προς πέντε σεντς το ποτήρι. Ο λογιστής του Πέμπερτον, ο Φρανκ Ρόμπινσον, έδωσε στο μείγμα το όνομα Coca-Cola και το έγραψε με τον χαρακτηριστικό γραφικό του χαρακτήρα. Αυτό είναι το λογότυπο που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.
Κατά το πρώτο έτος, η εταιρία πουλούσε περίπου 9 ποτήρια Coca Cola την ημέρα. Έναν αιώνα αργότερα, είχαν παραχθεί πάνω από 10 δισεκατομμύρια γαλόνια σιρόπι. Όμως, ο Πέμπερτον ήταν περισσότερο εφευρέτης παρά επιχειρηματίας και δεν είχε ιδέα ότι είχε εφεύρει ένα από τα σπουδαιότερα προϊόντα στον κόσμο. Τρία χρόνια αργότερα πούλησε την εταιρία του σ’ έναν επιχειρηματία της Ατλάντα, τον Άστι Γκριγκς Κάντλερ, έναντι περίπου 2.300 δολαρίων.
Από τις αρχές του 19ου η Coca Cola άρχισε να εισχωρεί στην Κούβα, στο Πουέρτο Ρίκο, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες, για να κατακτήσει τελικά όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα, το Γενικό Χημείο του Κράτους έδωσε το πράσινο φως για την κυκλοφορία της στις 11 Φεβρουαρίου του 1964, αλλά χρειάστηκαν πέντε χρόνια μέχρι να κάνει την εμφάνισή της στα ράφια των καταστημάτων, στις 10 Αυγούστου του 1969.
Γεννήσεις
1884 – Παναΐτ Ιστράτι. Γεννήθηκε στη Βραΐλα και ήταν γιος της πλύστρας Ζωίτσας Ιστράτι (Joiţa Istrate) και ενός Έλληνα παράνομου καπνεμπόρου, του Γεώργιου Βαλσαμή που ποτέ δε γνώρισε από το χωριό Φαρακλάτα Κεφαλονιάς. Ολοκλήρωσε με δυσκολίες την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Μπαλντοβινέστι. Έκανε διάφορες δουλειές για να ζήσει και παράλληλα ήταν πολυγραφότατος.
Στην αρχή έγραφε άρθρα σε σοσιαλιστικά περιοδικά. Αργότερα έγραψε πολλά βιβλία.
Έκανε δύο απανωτούς αποτυχημένους γάμους. Υπήρξε φίλος του Καζαντζάκη και του Ρομέν Ρολάν, ο οποίος προλόγισε και το έργο του «Κυρά Κυραλίνα» και τον χαρακτήρισε «ο Μαξίμ Γκόρκι των Βαλκανίων».
Ο Ιστράτι προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε σε σανατόριο στο Βουκουρέστι, αφού προηγουμένως επιχείρησε να αυτοκτονήσει. Αρχικά, ήταν ενταγμένος στον κομμουνιστικό πολιτικό χώρο, όμως τη δεκαετία του τριάντα έγραφε σε ακροδεξιά έντυπα και είχε πολιτικές σχέσεις με την οργάνωση ‘Σταυροφορία για τον Ρουμανισμό’ που προέκυψε από διάσπαση της Φασιστικής Σιδηράς Φρουράς.
1960 – Αντόνιο Μπαντέρας. Γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1960 στη Μάλαγα της Ισπανίας. Από νεαρή ηλικία είχε όνειρο να γίνει ποδοσφαιριστής, όμως ένας τραυματισμός τον οδήγησε στο θέατρο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 μετακόμισε στη Μαδρίτη και εντάχθηκε στο Εθνικό Θέατρο της Ισπανίας.
Η μεγάλη του κινηματογραφική ευκαιρία ήρθε μέσω της συνεργασίας του με τον σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδόβαρ, σε ταινίες όπως «Matador» (1986), «Νόμος του Πόθου» (1987) και «Δέσε με!» (1990), που του χάρισαν διεθνή αναγνώριση. Το 1992 έκανε το βήμα προς το Χόλιγουντ με τη συμμετοχή του στην ταινία «The Mambo Kings», αν και δεν μιλούσε ακόμη καλά αγγλικά.
Ακολούθησαν μεγάλες επιτυχίες, όπως το «Philadelphia» (1993), το «Interview with the Vampire» (1994), το «Desperado» (1995), το «The Mask of Zorro» (1998) και το «Evita» (1996), όπου τραγούδησε δίπλα στη Μαντόνα. Παράλληλα, δάνεισε τη φωνή του στον «Γάτο Στιβάλι» της σειράς κινουμένων σχεδίων «Shrek».
Εκτός από ηθοποιός, έχει σκηνοθετήσει και ταινίες, ενώ δραστηριοποιείται και στο επιχειρηματικό πεδίο με δική του σειρά αρωμάτων. Το 2019 η ερμηνεία του στην ταινία «Πόνος και Δόξα» του Αλμοδόβαρ του χάρισε το βραβείο ανδρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών και υποψηφιότητα για Όσκαρ.
Ο Μπαντέρας θεωρείται χαρισματικός και ευέλικτος ερμηνευτής, που έχει συνδυάσει το ισπανικό του πάθος με την αμερικανική κινηματογραφική λάμψη, κατακτώντας το κοινό σε κάθε ήπειρο.
Θάνατοι
1945 – Ρόμπερτ Γκόνταρντ. Υπήρξε ο πρωτοπόρος της σύγχρονης πυραυλικής τεχνολογίας και ένας από τους ανθρώπους που θεμελίωσαν την εξερεύνηση του Διαστήματος. Γεννημένος στη Μασαχουσέτη, από μικρός έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την επιστήμη, εμπνεόμενος από έργα όπως «Ο Πόλεμος των Κόσμων» του Χ. Τζ. Γουέλς. Το 1907 κατασκεύασε τον πρώτο του πύραυλο με στερεά καύσιμα, αλλά η πραγματική επανάσταση ήρθε το 1926, όταν εκτόξευσε τον πρώτο πύραυλο υγρών καυσίμων στην ιστορία, στο Όμπερν της Μασαχουσέτης – ένα γεγονός που θεωρείται η απαρχή της σύγχρονης αεροδιαστημικής.
Ο Γκόνταρντ αντιλήφθηκε από νωρίς ότι η πρόωση με υγρά καύσιμα παρείχε πολύ μεγαλύτερη απόδοση και δυνατότητα ελέγχου. Ανέπτυξε επίσης καινοτομίες όπως αντλίες καυσίμου, γυροσκοπικά συστήματα σταθεροποίησης και θαλάμους καύσης υψηλής απόδοσης. Παρά τις σημαντικές ανακαλύψεις του, αντιμετώπισε δυσπιστία και ειρωνεία από τον Τύπο της εποχής· μια διάσημη εφημερίδα μάλιστα τον κατηγόρησε ότι «δεν κατανοεί τους νόμους της φυσικής» επειδή υποστήριζε ότι οι πύραυλοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν στο κενό του Διαστήματος.
Στη δεκαετία του 1930, με χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Γκούγκενχαϊμ, μετακόμισε στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού, όπου πραγματοποίησε δεκάδες δοκιμές, βελτιώνοντας σταθερά την τεχνολογία του. Αν και ο ίδιος δεν έζησε για να δει την εποχή των διαστημικών πτήσεων, τα σχέδιά του επηρέασαν καθοριστικά μεταγενέστερα προγράμματα, όπως οι πύραυλοι V-2 των Γερμανών και οι αμερικανικοί πύραυλοι της NASA.
Μετά τον θάνατό του το 1945, αναγνωρίστηκε διεθνώς ως «πατέρας της σύγχρονης πυραυλικής». Η NASA ονόμασε προς τιμήν του το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard, ενώ η κληρονομιά του παραμένει θεμέλιο της διαστημικής εξερεύνησης – μια απόδειξη ότι το όραμα ενός ανθρώπου μπορεί να αλλάξει την τροχιά ολόκληρης της ανθρωπότητας.
1968 – Γκαμπριέλ Ανό. Υπήρξε μια από τις μορφές που άλλαξαν για πάντα τον χάρτη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Γεννημένος το 1889, ο Γάλλος φουλ μπακ της Τουρκουά και μέλος της εθνικής Γαλλίας στους Ολυμπιακούς του 1908, είδε την καριέρα του να τελειώνει πρόωρα, όταν σε ηλικία 29 ετών τραυματίστηκε σοβαρά σε αεροπορικό ατύχημα, προσπαθώντας να αποδράσει από γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Στράφηκε τότε στη δημοσιογραφία, εργαζόμενος για την «L’ Équipe».
Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο περιοριζόταν σε φιλικούς αγώνες. Η σπίθα για κάτι μεγαλύτερο άναψε μετά τη νίκη της Γουλβς επί της ουγγρικής Χόνβεντ, που πολλοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως απόδειξη υπεροχής των Άγγλων. Ο Ανό αντέδρασε: «Πριν μιλήσουμε για την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης, ας παίξει και με τη Μίλαν ή τη Ρεάλ Μαδρίτης. Χρειαζόμαστε ένα πραγματικό πρωτάθλημα συλλόγων».
Η ιδέα βρήκε ανταπόκριση. Στο συνέδριο της UEFA, τον Μάρτιο του 1955, εγκρίθηκε η δημιουργία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, που ξεκίνησε την ίδια χρονιά με 16 ομάδες, ανάμεσά τους Ρεάλ, Μίλαν και Ρεμς. Ο πρώτος αγώνας, Σπόρτινγκ – Παρτιζάν, έληξε 3-3, ενώ στον ιστορικό τελικό του 1956 η Ρεάλ νίκησε τη Ρεμς 4-3, εγκαινιάζοντας μια χρυσή εποχή κυριαρχίας.
Η Ελλάδα έκανε πρεμιέρα το 1959-60 με τον Ολυμπιακό, που αποκλείστηκε από τη Μίλαν. Το 1991, η διοργάνωση απέκτησε φάση ομίλων και από την επόμενη σεζόν μετονομάστηκε σε Τσάμπιονς Λιγκ, φέρνοντας νέα εποχή κερδών και θεάματος.
Ο Γκαμπριέλ Ανό έφυγε από τη ζωή στις 10 Αυγούστου 1968, στα 78 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του την κληρονομιά ενός οράματος που ένωσε την Ευρώπη μέσα από το ποδόσφαιρο.
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
