.
Aγρινιώτικο καλαντάρι
9 Φεβρουαρίου
1928: «Προς τους Καπνεργάτες και την εργατικήν τάξιν Αγρινίου»
1947: Η αναδάσωση του παλιού Αγίου Χριστοφόρου
9 Φεβρουαρίου 1928
Δώδεκα μήνες μετά την εξέγερση των καπνεργατών στο Αγρίνιο που κατέστειλε η χωροφυλακή, το καπνεργατικό Αγρίνιο βρίσκεται ξανά μπροστά στον καθρέφτη της ταξικής δικαιοσύνης. Η δίκη της Ζακύνθου έκλεισε έναν κύκλο διώξεων και αποκάλυψε με ωμή καθαρότητα τη συμμαχία κράτους, κεφαλαίου και καταστολής απέναντι σε έναν αγώνα για το ψωμί.
Από τα τεράστια συλλαλητήρια του Φλεβάρη και του Μάρτη του 1927, τη συστράτευση εργατών και επαγγελματιών, μέχρι τα έδρανα ενός δικαστηρίου γεμάτο από φεουδάρχες, τοκογλύφους και εκπροσώπους της «τάξης», το μήνυμα ήταν σαφές: δεν δικάστηκαν πράξεις, αλλά προθέσεις. Παρά την ομολογία ακόμη και μαρτύρων ότι ο αγώνας ήταν τίμιος και αναγκαίος, οι ποινές επιβλήθηκαν «προς παραδειγματισμόν». Από τα σίδερα της φυλακής, οι καταδικασμένοι γράφουν μια επιστολή-κάλεσμα ενότητας για το ενιαίο μέτωπο που δεν κάμφθηκε, αλλά σφυρηλατήθηκε και η οποία δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη, φύλλο της 9.2.1928.
Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή στο link που ακολουθεί:
«Προς τους Καπνεργάτες και την εργατικήν τάξιν Αγρινίου»
9 Φεβρουαρίου 1947
Στη τέταρτη σελίδα της εφημερίδας «Εμπρός» εκείνης της μέρας διαβάζουμε μια ανταπόκριση του Νοτ. Μαρκς από το Αγρίνιο, από την οποία πληροφορούμαστε ότι ένα σημαντικό πρόβλημα που απασχολεί την πόλη είναι το ζήτημα της αναδάσωσης των λόφων πάνω από αυτή. Προπολεμικά, αναφέρει ο συντάκτης, το Αγρίνιο είχε υποστεί πρωτοφανή καταιγίδα, το ίδιο καταστρεπτική με την καταιγίδα της 24ης Οκτωβρίου του προηγούμενου έτους (1946) και όλες οι προσπάθειες που πραγματοποιήθηκαν, μετά από κείνη την προπολεμική καταιγίδα, να αναδασωθούν οι συγκεκριμένες περιοχές, απέτυχαν.
Η μόνη πετυχημένη προσπάθεια πριν τον πόλεμο ήταν αυτή του δασονόμου Π. Μαρκόπουλου, ο οποίος χωρίς καμιά ουσιαστική βοήθεια πέτυχε να αναδασώσει ένα μέρος, που αποτέλεσε την «ελπιδοφόρο αρχή της αναδασωτικής προσπάθειας» για το Αγρίνιο. Η προσπάθεια όμως αυτή σταμάτησε από την έλλειψη πόρων, καθώς και του ελληνοϊταλικού πολέμου που ακολούθησε. Η Κατοχή μεγάλωσε ακόμα περισσότερο το πρόβλημα, αφού οι Γερμανοί προχώρησαν στην καταστροφή του πρασίνου.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο βράδυ της 24ης Οκτωβρίου του 1946 σύμφωνα με την οποία, «οι καταρράκται του αφηνιάσαντος κυριολεκτικώς ουρανού, μετέβαλον το Αγρίνιον εις απέραντον λιμνοθάλασσαν. Τα όμβρια ύδατα μη συγκρατούμενα ένεκα της ελλείψεως δασικών φραγμάτων, εισώρμησαν εις την πόλιν, κατέκλυσαν τα πάντα και εξηφάνισαν τα υπάρχοντα των κατοίκων».
Φωτογραφία ανάρτησης: Αναδάσωση στον παλιό Άγιο Χριστόφορο
(Πηγή: https://agriniomemories.blogspot.com/)
Έρευνα – Κείμενα: Λ. Τηλιγάδας
——————————————————————————————————-
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν
