...
Aγρινιώτικο καλαντάρι
7 Φεβρουαρίου
| 1909: Ληστεία την επομένη του συλλαλητηρίου
1962: Πεθαίνει ο Γιώργος Τολιόπουλος |
7 Φεβρουαρίου 1909
Μία μέρα μετά το συλλαλητήριο της 6ης Φεβρουαρίου του 1909, η εφημερίδα («Σκρίπ» 8/2/1909), αναφέρει ότι ο Αστυνομικός υποδιευθυντής της «εν Αγρινίω Αστυνομίας, τηλεγραφικώς, ανήγγειλε» στο υπουργείο εσωτερικών ότι άγνωστοι πήγαν χθες τη νύχτα στο έξω από το Αγρίνιο στο σπίτι του Β. Τζωρτζόπουλου, τον συνέλαβαν και του πήραν 150 δραχμές. Ο Αστυνομικός υποδιευθυντής, μετέβη επί τόπου, επικεφαλής στρατιωτικής δύναμης και έφιππων χωροφυλάκων υπό τον ενωμοτάρχη Φοντάνα, για να καθησυχάσει την ανησυχία των πολιτών και να ανακαλύψει τους ενόχους. Αμέσως μετά την επέμβαση της αστυνομίας συνελήφθησαν μερικοί ως ύποπτοι.
7 Φεβρουαρίου 1962
Ο Γεώργιος Τολιόπουλος γεννήθηκε στην Υπάτη της Λαμίας, και ακολούθησε μια στρατιωτική σταδιοδρομία χωρίς ιδιαίτερες διακρίσεις. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ίδιος στην «έκθεσή» του, εντάχθηκε στο 2ο Τάγμα Ευζώνων Αθηνών το Σεπτέμβριο του 1943 και ανέλαβε τη διοίκηση του 5ου λόχου, όπου και παρέμεινε μέχρι την 17η Ιανουαρίου του 1944, ημερομηνία κατά την οποία το τάγμα αναχώρησε για την Πάτρα με στόχο τη συγκρότηση και ανάπτυξη Ταγμάτων Ασφαλείας και στην Πελοπόννησο.
Διαβάστε περισσότερα στο link που ακολουθεί:
Γεώργιος Τολιόπουλος | Βίος και πολιτεία εν συντομία
Το τάγμα κάτω από τις διαταγές του Τολιόπουλου πρωταγωνιστεί σε μάχες εναντίον των ανταρτών, αλλά και λεηλασίες και σφαγές κατά αμάχων, ενώ πολλές φορές επιλέγει ο ίδιος να βασανίζει και να εκτελεί τα θύματά του με πρωτοφανή αγριότητα.
Μέχρι το 1962 που απεβίωσε πλήρης τιμών(!!!), συνέχιζε να διακηρύττει πως πολέμησε ενάντια στον κομμουνισμό, χωρίς όμως να απαντά στα ερωτήματα για τις εκτελέσεις αμάχων. Το όνομά του έμεινε να στοιχειώνει την περιοχή, ως παράδειγμα ενός από τους πλέον αιμοσταγείς συνεργάτες των Γερμανών.
Φωτογραφία: Χωροφύλακες του 1926 | Πηγή: https://www.facebook.com
Έρευνα – Κείμενα: Λ. Τηλιγάδας
——————————————————————————————————-
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν
