Aγρινιώτικο καλαντάρι
12 Ιουλίου
1914: o Γεωργικός Σταθμός ζητάει πρόσφυγες για να εργαστούν στα καπνά
1944: εκτέλεση Ελένης Ανδρεοπούλου | η μάχη της Αμφιλοχίας
12 Ιουλίου 1914
Ο Γεωργικός Σταθμός Αγρινίου ζητάει με έγγραφό του προς το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας να επιτραπεί η εγκατάσταση 1.000 προσφύγων για να εργαστούν στα καπνά. (ΕΜΠΡΟΣ, 12/7/1914)
12 Ιουλίου 1944
Με βάση τη Ληξιαρχική Πράξη Θανάτου της Ελένης Ανδρεοπούλου, που έκανε ο σύζυγός της, «εξετελέσθη παρά στρατιωτών Τάγματος Ασφαλείας την 12ην Ιουλίου 1944». Το όνομα της Ελένης Ανδρεοπούλου κατέγραψε πρώτη η ΕΠΟΝίτισσα Βιβή Γιαννακά στην ομιλία της στα πλαίσια Ημερίδας που οργάνωσε η Αρχαιολογική Εταιρεία για την Αντίσταση τον Ιανουάριο του 1983. Η Βιβή Γιαννακά, η οποία μίλησε με θέμα την αντίσταση των γυναικών, σημείωσε μόνο ότι ήταν σύνδεσμος και εκτελέστηκε πίσω από το πάρκο.
Από τη έρευνα που έκανε η κ. Κωνσταντίνα Μπάδα, βρήκε ότι «όταν εκτελέστηκε ήταν 36 χρονών. Ήταν παντρεμένη με τον Επαμεινώνδα Ανδρεόπουλο του Αριστείδη, γεωργό, κάτοικο Αγρινίου, καταγόταν από την Ψιανή Ευρυτανίας, και το πατρικό της όνομα ήταν Κομματά, θυγατέρα του Σπυρίδωνα και της Αγγελικής Κομματά, οι οποίοι δεν ζούσαν.
Στον δεκάχρονο έγγαμο βίο της είχε αποκτήσει πέντε παιδιά. Όταν τη συνέλαβαν, το τελευταίο της παιδί ήταν ένα κοριτσάκι μόλις έξι μηνών. Σύμφωνα με
τις μαρτυρίες ήταν σύνδεσμος, αγρότισσα που δεν προκαλούσε υποψίες. Μετέφερε σημειώματα από το Πυργί (Βελάουστα), όπου υπήρχε και το τυπογραφείο, προς την Οργάνωση του Αγρινίου. Συνελήφθη, φυλακίσθηκε βασανίσθηκε για να δώσει στοιχεία, και εκτελέσθηκε μετά την άκαρπη προσπάθεια των βασανιστών της να αποσπάσουν πληροφορίες. Ενδέχεται μάλιστα κάποια από αυτά τα στοιχεία να αφορούσαν και τον αδελφό της που ήταν στον ΕΛΑΣ και μάλλον την είχε μυήσει. Στη φυλακή είχε μαζί της το εξάμηνο κοριτσάκι, το οποίο μετά την εκτέλεσή της υιοθέτησε ένας δεσμοφύλακας.»[1]
Η μάχη της Αμφιλοχίας
Το βράδυ της 12ης Ιουλίου του 1944, ξεκίνησε η κατάληψη της Αμφιλοχίας από τον ΕΛΑΣ. Η Μάχη για την επίτευξη του στόχου κράτησε τουλάχιστον 14 ώρες, συμμετείχαν περίπου 1400 άνδρες της 8ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ ενάντια σε 1200 καλά οχυρωμένους Γερμανούς της 104ης Μεραρχίας Ορεινών Κυνηγών και δυνάμεις της τοπικής Χωροφυλακής, και αποτέλεσε τη μεγαλύτερη τακτική επιχείρηση του ΕΛΑΣ σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, τόσο από πλευράς δυναμικού όσο και από αυτής των επιτευγμάτων.
————————————————————————————————————————————————————–
Υποσημείωση: Οι χρονολογίες που καταγράφονται πριν την 16η Φεβρουαρίου 1923 είναι σύμφωνες με την χρονολόγηση των πηγών. Για την αντιστοίχιση με τη σημερινή χρονολόγηση πρέπει στην αντίστοιχη χρονολογία να προστεθούν 13 μέρες
Παραπομπές: 1. Κωνσταντίνα Μπάδα, Η ιστορία και η μνήμη των εκτελέσεων γυναικών στο Αγρίνιο, από το συλλογικό έργο, Κατοχή Αντίσταση – Εμφύλιος, Παρασκήνιο, Ιούνιος 2010
Φωτογραφία: Ελένη Ανδρεοπούλου
Έρευνα – Κείμενα: Λ. Τηλιγάδας
——————————————————————————————-
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν
