...
| Δήμος Αγρινίου |
Εκατό χρόνια Παναιτωλικός
| Η πόλη αφηγείται την ιστορία της μέσα από τον τον πολιτισμό |
Στον δεύτερο όροφο του Δημαρχείου Αγρινίου πραγματοποιήθηκε σήμερα Τρίτη 24 Μαρτίου 2026 μια συνάντηση, που έφερε στο προσκήνιο, για άλλη μια φορά μέσα σε λίγες μέρες, τη μνήμη και την ιστορία της πόλης. Σε κοινή συνέντευξη Τύπου του Δήμου Αγρινίου και της ΠΑΕ Παναιτωλικός αναδείχθηκε το γεγονός πως ο σύλλογος δεν αποτελεί μόνο αθλητικό οργανισμό αλλά φορέα μνήμης, στοιχείο καθημερινότητας και αποτύπωμα συλλογικής εμπειρίας που διαπερνά τις γενιές.
Ο Δήμαρχος Αγρινίου Γεώργιος Παπαναστασίου στάθηκε στη βαρύτητα της επετείου των 100 χρόνων από τη δημιουργία του συλλόγου, επισημαίνοντας ότι ο Παναιτωλικός λειτουργεί διαχρονικά ως ζωντανός οργανισμός μέσα στον κοινωνικό ιστό, ως σημείο αναφοράς που συνομιλεί με την πολιτιστική ταυτότητα της πόλης, ενώ ταυτόχρονα εντάσσει τις επετειακές δράσεις σε ένα ευρύτερο σχέδιο που δεν περιορίζεται στην ανάμνηση αλλά επεκτείνεται στη διαμόρφωση του αύριο και αποκτά ενεργό ρόλο στη σύγχρονη πολιτιστική στρατηγική.
Από την πλευρά της ΠΑΕ Παναιτωλικός ο εκπρόσωπος Φλώρος Σπυρίδων έδωσε έμφαση στη συνεργασία με τον Δήμο ως αναγκαία συνθήκη για τη ζωντανή παρουσία του συλλόγου μέσα στην κοινωνία, υπογραμμίζοντας ότι η συμμετοχή στις εκδηλώσεις δεν περιορίζεται σε τυπικό επίπεδο αλλά εκφράζει ουσιαστική δέσμευση απέναντι στην ιστορία, στην προσφορά και σε μια διαδρομή που συνεχίζεται.
Η παρουσίαση των δύο κεντρικών επετειακών δράσεων, της θεατρικής παραγωγής «Ελιά – Καπνός – Παναιτωλικός» να προσεγγίζει βιωματικά την πορεία του συλλόγου και την εικαστική έκθεση «Ελαίας και Καπνού εγκώμιον» ανοίγουν ένα διαφορετικό πεδίο που επιχειρεί μια εσωτερική ανάγνωση της τοπικής ταυτότητας, μέσα από τη ματιά των δημιουργών που αντλούν υλικό από την παραγωγική ιστορία του τόπου. Οι καλλιτεχνικοί διευθυντές, Λευτέρης Γιοβανίδης και Χρήστος Γαρουφαλής ξεδιπλώσαν τις ιδέες τους, αναδεικνύοντας μια συνολική προσέγγιση για τη σχέση τέχνης, κοινωνίας και ιστορικής μνήμης.
Ιδιαίτερα ο Χρήστος Γαρουφαλής στάθηκε στην έννοια της αυτογνωσίας που αναδύεται μέσα από την εικαστική πρόταση, περιγράφοντας την έκθεση ως μια υπέρβαση της επετειακής συγκυρίας προς μια βαθύτερη κατανόηση της ταυτότητας και ο Λευτέρης Γιοβανίδης αναφέρθηκε στην ανάγκη σύνδεσης του θεάτρου με την ομάδα της πόλης ως πράξη δημιουργική που πηγάζει από το ίδιο το κοινωνικό σώμα, ως μια επιλογή που φέρει τόλμη, ανάγκη και εσωτερική αναζήτηση.
