...
Κινηματογράφος Δήμου Αγρινίου
| Άνεσις | Χαρ. Τρικούπη 33 – Αγρίνιο | τηλ.: 26410 44345 |
Η Πλεξούδα
The Braid, της Λετίσια Κολομπανί
| Την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026,
την Παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας, |
στον Δημοτικό κινηματογράφο Άνεσις
| Η Λετίσια Κολομπανί μεταφέρει το ομότιτλο best seller της,
τρεις παράλληλες ιστορίες γυναικείας ενδυνάμωσης, στην μεγάλη οθόνη.
Ομως από τη χωμάτινη ανέχεια της Ινδίας, μέχρι την ηλιόλουστη Ιταλία
ή την corporate ζωή στον Καναδά, όλα αποτυπώνονται
σαν κινηματογραφικές καρτ ποστάλ – επιφανειακά, μελοδραματικά, τετριμμένα. |
Ώρα προβολής: 6:30 το απόγευμα |
Ελεύθερη Είσοδος σε όλες τις γυναίκες
Γαλλία, Καναδάς, Ιταλία, Βέλγιο, 2024 | Παραγωγή: Ολιβιέ Ντελμπόσκ,
Μαρκ Μισονιέ, Ρισάρ Λαλοντ, Νικόλα Τζουλιάνο, Φραντσέσκα Κίμα, Καρλότα Καλορί, Βαϊόλα Πρεστιέρι
Σκηνοθεσία: Λετίσια Κολομπάνι | Σενάριο: Λετίσια Κολομπανί
Φωτογραφία: Ρόναλντ Πλάντε | Μοντάζ: Αλμπερτίν Λαστερά
Μουσική: Λουντοβίκο Εϊανούντι | Πρωταγωνιστούν: Κιμ Ρέιβερ, Φοτίνι Πελούσο, Μία Μάελζερ
Διάρκεια: 121 λεπτά | Διανομή: Rosebud 21
Στη σύγχρονη επαρχιακή Ινδία η 30χρονη Σμίτα ανήκει στην κατώτερη κάστα και μεγαλώνει μέσα σε έναν κόσμο όπου η ταπείνωση θεωρείται φυσική τάξη πραγμάτων. Ζει στη φτώχεια και κάθε πρωί ακολουθεί τη διαδρομή που έχουν χαράξει για όλες τις γυναίκες της τάξης της. Ξέρει ότι η δική της μοίρα είναι προδιαγεγραμμένη, όμως αυτό που δεν αντέχει είναι η σκέψη ότι η μικρή της κόρη θα κληρονομήσει την ίδια ζωή. Προτείνει στον άντρα της να φύγουν κρυφά μέσα στη νύχτα και να ταξιδέψουν στον Νότο, εκεί όπου ζουν τα αδέλφια της, ώστε το παιδί να πάει σχολείο και να αποκτήσει μια ευκαιρία. Εκείνος τρομοκρατείται, επειδή γνωρίζει ότι αν τους πιάσουν μπορεί να τους κάψουν ζωντανούς, και αρνείται. Εκείνη, πριν ακόμη ξημερώσει, παίρνει την κόρη της από το χέρι και φεύγει μόνη της, αποφασισμένη να δοκιμάσει την τύχη της σε ένα ταξίδι που από την πρώτη στιγμή δείχνει ότι δεν θα της χαριστεί.
Στη νότια Ιταλία η 20χρονη Τζούλια εργάζεται στη μικρή οικογενειακή βιοτεχνία, ένα παραδοσιακό εργαστήριο που κατασκευάζει περούκες από φυσική τρίχα και που έχει περάσει από τον παππού στον πατέρα της, διατηρώντας μια τέχνη που σβήνει. Η καθημερινότητα ανατρέπεται όταν ο πατέρας της παθαίνει σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα και πέφτει σε κώμα, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτονται τα τεράστια χρέη του στις τράπεζες. Η μητέρα της αναζητά παρηγοριά στην προσευχή, οι αδελφές της βυθίζονται στη θλίψη, και η Τζούλια συνειδητοποιεί ότι αν δεν αναλάβει η ίδια την ευθύνη το εργαστήριο θα κλείσει και το οικογενειακό όνομα θα χαθεί. Στο πλευρό της στέκεται ο Καμάλ, ένας Ινδός μετανάστης που έχει ερωτευθεί, και μαζί προσπαθούν να σκεφτούν μια λύση που δεν θα προδίδει την παράδοση αλλά θα ανοίγει δρόμο για το μέλλον, μέσα σε μια Ιταλία που αλλάζει.
Στον Καναδά η 45χρονη Σάρα, διαζευγμένη μητέρα τριών παιδιών και επιτυχημένο στέλεχος σε ένα από τα μεγαλύτερα δικηγορικά γραφεία της χώρας, κινείται σε έναν κόσμο όπου η ισχύς μετριέται με ώρες εργασίας και αντοχές. Της έχει ανακοινωθεί ανεπίσημα ότι πρόκειται να προαχθεί σε διευθύντρια, γεγονός που επιβεβαιώνει τη διαδρομή της σε ένα περιβάλλον που δεν χαρίζεται. Επαναλαμβάνει συχνά τη φράση «Οταν κολυμπάς με τους καρχαρίες, δεν τους δείχνεις το αίμα σου», και ζει με αυτή τη λογική μέχρι τη στιγμή που μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο. Αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να υποβληθεί σε χειρουργείο και σε χημειοθεραπείες, ενώ ταυτόχρονα πείθει τον εαυτό της ότι κανείς δεν πρέπει να καταλάβει τίποτα, επειδή η αδυναμία μπορεί να της κοστίσει την προαγωγή και όσα έχει κερδίσει.
Οι τρεις αυτές ιστορίες συναντιούνται στην «Πλεξούδα», το μυθιστόρημα που έγραψε το 2017 η Λετίσια Κολομπανί και που εξελίχθηκε σε παγκόσμιο best seller, πριν η ίδια αποφασίσει να το μεταφέρει στον κινηματογράφο συνυπογράφοντας το σενάριο με τη Σάρα Καμίνσκι και αναλαμβάνοντας τη σκηνοθεσία. Η πρόθεση είναι καθαρή, τρεις παράλληλες διαδρομές γυναικείας ενδυνάμωσης και αυτοδιάθεσης που υφαίνονται μέσα από ένα μοντάζ το οποίο επιχειρεί να ενώσει τις ηρωίδες σε μια κοινή πλεξούδα αγώνων. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντά κανείς την Κιμ Ρέιβερ, γνωστή από τη σειρά Grey’s Anatomy, και τη νεαρή Σάιντα Πατάν, μια ερασιτέχνιδα που προέρχεται από την ίδια κοινωνική πραγματικότητα που απεικονίζει η ταινία.
Ωστόσο, παρά τις αγαθές προθέσεις και τις δυνατές ερμηνείες, το βλέμμα της Κολομπανί παραμένει επιφανειακό τόσο σεναριακά όσο και σκηνοθετικά, επειδή οι ηρωίδες μοιάζουν να πατούν σε γνώριμα αφηγηματικά σχήματα που δεν αιφνιδιάζουν και οι δυσκολίες τους παρουσιάζονται με έναν μελοδραματικό τόνο που απλοποιεί την πολυπλοκότητα των κοινωνικών συνθηκών. Η κάμερα περιηγείται από τη σκονισμένη φτώχεια της Ινδίας μέχρι την ηλιόλουστη Ιταλία και τα γυάλινα γραφεία του Καναδά σαν να καταγράφει εξωτικές ή κοσμοπολίτικες εικόνες για καρτ ποστάλ, χωρίς να εμβαθύνει στις ρίζες της αδικίας ή στις αντιφάσεις της επιτυχίας. Το αποτέλεσμα αφήνει μια αίσθηση τηλεταινίας και έναν τόνο τηλενουβέλας που αποδυναμώνει το θέμα και περιορίζει τη δύναμη των ιστοριών, οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποκτήσει μεγαλύτερο βάρος αν το βλέμμα τολμούσε να σταθεί περισσότερο εκεί όπου πονά η πραγματικότητα.
