...
Παγκόσμιες και Διεθνείς ημέρες
| 11 Ιουλίου |
Διεθνής Ημέρα Στοχασμού και Μνήμης
για τη Γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα το 1995
Ημέρα του Μπαντονεόν | Παγκόσμια Ημέρα Πληθυσμού
| Οι διεθνείς ημέρες είναι αφορμές ενημέρωσης σε θέματα που απασχολούν,
την παγκόσμια κοινωνία, για την κινητοποίηση της πολιτικής βούλησης και την εξεύρεση πόρων
για την αντιμετώπιση παγκόσμιων προβλημάτων, καθώς και την ενίσχυση των επιτευγμάτων της ανθρωπότητας. |
Διεθνής Ημέρα Στοχασμού και Μνήμης
για τη Γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα το 1995
Η Διεθνής Ημέρα Στοχασμού και Μνήμης για τη Γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα το 1995 (International Day of Reflection and Commemoration of the 1995 Genocide) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 11 Ιουλίου. Καθιερώθηκε το 2024 από τον ΟΗΕ για να τιμηθεί η μνήμη όσων σκοτώθηκαν στη Σφαγή της Σρεμπρένιτσα, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα.
Ο Πόλεμος της Βοσνίας ήταν μία από τις ένοπλες συγκρούσεις που ξέσπασαν ως αποτέλεσμα της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, συλλογικά γνωστές ως Πόλεμοι της Γιουγκοσλαβίας. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ιστορικά ένα πολυεθνικό κράτος που κατοικείται κυρίως από Μουσουλμάνους Βόσνιους, Ορθόδοξους Σέρβους και Καθολικούς Κροάτες, διεξήγαγε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της στις 29 Φεβρουαρίου και την 1η Μαρτίου του 1992, το οποίο όμως μποϊκοτάρισαν οι Σέρβοι της Βοσνίας.
Την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στις 3 Μαρτίου 1992 ακολούθησαν συγκρούσεις, οι οποίες κλιμακώθηκαν σ’ έναν κανονικό πόλεμο μεταξύ του στρατού της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και των σερβικών δυνάμεων της Βοσνίας, υποστηριζόμενων από τον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό και την κυβέρνηση της Σερβίας υπό τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Ο κύριος στόχος των Σέρβων της Βοσνίας ήταν να δημιουργήσουν ένα εθνικά ομοιογενές σερβικό κράτος, τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, υπέβαλαν τους μη σερβικούς πληθυσμούς των εδαφών που βρίσκονταν υπό σερβικό έλεγχο σε εθνοκάθαρση. Η πόλη Σρεμπρένιτσα ήταν ένας κυρίως βοσνιακός θύλακας στο υπό διαμόρφωση εθνοτικό κράτος που κατοικούνταν από Σέρβους. Οι μάχες για τη Σρεμπρένιτσα άρχισαν τον Απρίλιο του 1992 και για περισσότερο από ένα χρόνο οι Βόσνιοι αντιστάθηκαν και αρνήθηκαν να παραδοθούν.
Τον Απρίλιο του 1993, η Σρεμπρένιτσα κηρύχθηκε ασφαλής περιοχή από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Για τα επόμενα τρία χρόνια, η ανθρωπιστική κατάσταση στον θύλακα συνέχισε να επιδεινώνεται σε βαθμό καταστροφικό. Στις 6 Ιουλίου 1995, η Σρεμπρένιτσα δέχθηκε επίθεση από τον στρατό των Σερβοβόσνιων υπό τον στρατηγό Ράτκο Μλάντιτς.
Μετά την κατάληψη της πόλης στις 11 Ιουλίου, οι σερβικές δυνάμεις απέλασαν περίπου 30.000 γυναικόπαιδα Βόσνιων και στη συνέχεια προχώρησαν σε σφαγή περισσότερων από 8.000 Βόσνιων ανδρών και αγοριών, ηλικίας μεταξύ 10 και 65 ετών. Κατά τη διάρκεια του διωγμού τους, χιλιάδες Βόσνιες γυναίκες και νεαρά κορίτσια βιάστηκαν από Σέρβους στρατιώτες. Οι μαζικές εκτελέσεις των ανδρών πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 13 και 22 Ιουλίου. Μετά τον πόλεμο, η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Αγνοουμένων της Βοσνίας συνέταξε έναν κατάλογο με 8.327 ονόματα ανθρώπων που αγνοούνται ή σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της σφαγής. Μέχρι τον Ιούλιο του 2012, η ανάλυση DNA είχε βοηθήσει στην ταυτοποίηση 6.838 θυμάτων.
Η 11η Ιουλίου ορίστηκε για πρώτη φορά ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας της Σρεμπρένιτσα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2009. Τηρήθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε τμήματα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, εκτός από τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Τον Μάιο του 2024, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ όρισε την 11η Ιουλίου ως Διεθνή Ημέρα Στοχασμού και Μνήμης της Γενοκτονίας της Σρεμπρένιτσα το 1995. Το ψήφισμα, με πρωτοβουλία της Γερμανίας και της Ρουάντα, εγκρίθηκε με 84 ψήφους υπέρ, έναντι 19 κατά. 68 κράτη ψήφισαν «παρών» (ανάμεσά τους η Ελλάδα και η Κύπρος) και 22 απείχαν της ψηφοφορίας.
Οι κύριοι στόχοι του εορτασμού είναι να τιμηθεί η μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους στη σφαγή, να επισημανθεί η σημασία της ανεύρεσης και ταυτοποίησης των υπόλοιπων θυμάτων και να ζητηθεί η συνεχής δίωξη των δραστών της γενοκτονίας της Σρεμπρένιτσα που δεν έχουν ακόμη αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη.
Παγκόσμια Ημέρα Πληθυσμού
Η 11η Ιουλίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Πληθυσμού το 1990 για να κάνει γνωστό στο ευρύ κοινό τα προγράμματα του Ταμείου για τον Πληθυσμό (UNFPA), ενός οργανισμού του ΟΗΕ που προωθεί το δικαίωμα κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού στην υγεία και τις ίσες ευκαιρίες.
Το UNFPA σχεδιάζει και υλοποιεί πολιτικές και προγράμματα περιορισμού της φτώχειας, αντισύλληψης, ασφαλούς κύησης, πρόληψης και αντιμετώπισης του AIDS και ισότητας των δύο φύλων.
Στοιχεία της Eurostat
Την 1η Ιανουαρίου 2020, ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) με 27 κράτη μέλη έφτασε τα 447,7 εκατομμύρια, μειωμένος κατά 12,8% σε σύγκριση με 513,5 εκατομμύρια σε 28 κράτη μέλη την 1η Ιανουαρίου 2019.Η μείωση αυτή οφείλεται κυρίως στην απόσυρση του Ηνωμένου Βασιλείου (την 1η Φεβρουαρίου 2020), το οποίο οδήγησε τον πληθυσμό της ΕΕ να μειωθεί κατά 13%. Η συνολική μεταβολή του πληθυσμού στην ΕΕ των 27 ήταν θετική με 0,9 εκατομμύρια περισσότερους κατοίκους το 2019, λόγω της καθαρής μετανάστευσης. Η φυσική αλλαγή του πληθυσμού της ΕΕ ήταν αρνητική από το 2012, με περισσότερους θανάτους από τις γεννήσεις στην ΕΕ (4,7 εκατομμύρια θανάτους και 4,2 εκατομμύρια γεννήσεις το 2019), σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε σήμερα τη δημοσιότητα η Eurostat, η στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Πληθυσμού (11 Ιουλίου).
Μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ, η Γερμανία έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό (83,2 εκατομμύρια κατοίκους) που αντιπροσωπεύει το 18,6% του συνολικού πληθυσμού της ΕΕ την 1η Ιανουαρίου 2020, ακολουθούμενη από τη Γαλλία (67,1 εκατομμύρια ή 15,0%), την Ιταλία (60,2 εκατομμύρια ή 13,5%), την Ισπανία (47,3 εκατομμύρια ή 10,6%) και την Πολωνία (38,0 εκατομμύρια ή 8,5%).
Δεκατέσσερα κράτη μέλη έχουν μερίδιο μεταξύ 1% και 5% του πληθυσμού της ΕΕ, ενώ οκτώ έχουν μερίδιο κάτω του 1%.Ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 10.724.600 το 2019 και 10.709.700 το 2020, (μείωση -1,4‰), στο 2,4% του συνόλου της ΕΕ. Ο πληθυσμός της Κύπρου ήταν 875.900 το 2019 και 888.000 το 2020, (αύξηση 13,7‰), στο 0,2% του συνόλου της ΕΕ.
Ο πληθυσμός αυξήθηκε σε δεκαοκτώ κράτη μέλη της ΕΕ και μειώθηκε σε εννέα.
Η Μάλτα σημείωσε μακράν την υψηλότερη αύξηση του πληθυσμού (+ 41,7 ‰), ακολουθούμενη από το Λουξεμβούργο (+ 19,7 ‰), την Κύπρο (+ 13,7 ‰), την Ιρλανδία (+ 12,1 ‰) και τη Σουηδία (+ 9,5 ‰). Οι μεγαλύτερες μειώσεις πληθυσμού καταγράφηκαν στη Βουλγαρία (-7,0 ‰), τη Λετονία (-6,4 ‰), τη Ρουμανία (-5,0 ‰), την Κροατία (-4,4 ‰) και την Ιταλία (-1,9 ‰).
Επιπλέον, 4,2 εκατομμύρια μωρά γεννήθηκαν στην ΕΕ το 2019, 2,2% λιγότερα από ό, τι το προηγούμενο έτος. Τα υψηλότερα ποσοστά γεννήσεων αργού το 2019 καταγράφηκαν στην Ιρλανδία (12,1 ανά 1.000 κατοίκους), τη Γαλλία (11.2 ‰), τη Σουηδία (11.1 ‰), την Κύπρο (10.9 ‰) και την Ελλάδα (10.6 ‰). Στο αντίθετο άκρο της κλίμακας, τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων καταγράφηκαν στην Ιταλία (7,0 ‰), την Ισπανία (7,6 ‰), την Ελλάδα (7,8 ‰), τη Φινλανδία (8,3 ‰) και την Πορτογαλία (8,4 ‰). Σε επίπεδο ΕΕ, το ποσοστό γεννήσεων ήταν 9,3 ανά 1.000 κατοίκους.
Ακόμη 4,7 εκατομμύρια θάνατοι καταγράφηκαν στην ΕΕ το 2019, 0,9% λιγότεροι από τον προηγούμενο χρόνο. Το χαμηλότερο ποσοστό θανάτου αργού καταγράφηκε στην Ιρλανδία (6,3 ανά 1.000 κατοίκους). Χαμηλά ποσοστά καταγράφηκαν επίσης στην Κύπρο (6,8 ‰), στο Λουξεμβούργο (6,9 ‰), στη Μάλτα (7,3 ‰) και στη Σουηδία (8,6 ‰). Αντίθετα, το υψηλότερο ποσοστό θανάτων καταγράφηκε στη Βουλγαρία (15,5 ‰), ακολουθούμενη από τη Λετονία (14,5 ‰), τη Λιθουανία (13,7 ‰), τη Ρουμανία (13,4 ‰) και την Ουγγαρία (13,3 ‰). Σε επίπεδο ΕΕ, το ακαθάριστο ποσοστό θανάτου ήταν 10,4 ανά 1.000 κατοίκους.
Κατά συνέπεια, η Ιρλανδία (με φυσική αλλαγή του πληθυσμού της + 5,8 ‰) παρέμεινε το 2019 το κράτος μέλος στο οποίο γεννήθηκαν οι περισσότεροι, ακολουθούμενη από την Κύπρο (+ 4,1 ‰), το Λουξεμβούργο (+ 3,1 ‰), τη Σουηδία (+ 2,5 ‰) και Γαλλία (+ 2,1 ‰).
Μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ που σημείωσαν αρνητική φυσική αλλαγή το 2019, οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις περισσότερο στη Βουλγαρία (-6,7 ‰), ακολουθούμενες από τη Λετονία (-4,7 ‰), τη Λιθουανία, την Ελλάδα και την Κροατία (από -3,9), την Ουγγαρία και Ρουμανία (από -3,8) και Ιταλία (-3,6h).
Σε επίπεδο ΕΕ, έντεκα κράτη μέλη σημείωσαν θετική φυσική αλλαγή και δεκαέξι κράτη μέλη κατέγραψαν αρνητική φυσική αλλαγή το 2019.
Ημέρα του Μπαντονεόν
Το έφεραν μαζί τους στην Αργεντινή το 1870 Γερμανοί και Ιταλοί μετανάστες και σήμερα αποτελεί ένα από τα βασικά όργανα του τάνγκο.
To μπαντονεόν είναι ένα αερόφωνο μουσικό όργανο, μία παραλλαγή του ακορντεόν. Έχει κουμπιά στη θέση των πλήκτρων με τριπλάσια φυσούνα από εκείνη του ακορντεόν.
Επινοήθηκε το 1840 από τον γερμανό οργανοποποιό Χάινριχ Μπαντ (1821-1860), από τον οποίο πήρε την ονομασία του.
Περί το 1870, Γερμανοί και Ιταλοί μετανάστες το έφεραν μαζί τους στην Αργεντινή κι έγινε το βασικό όργανο του μουσικού είδους μιλόνγκα, πρόδρομου του τανγκό. Έκτοτε χρησιμοποιείται ευρέως στη λαϊκή μουσική της Αργεντινής και αποτελεί ένα από τα βασικά όργανα σε μια ορχήστρα τανγκό.
O Ανίβαλ Τρόιλο (1914-1975) θεωρείται ο σπουδαιότερος εκτελεστής που ανέδειξε το όργανο. Στην εποχή μας το επανέφεραν σε χρήση και το έκαναν γνωστό σε όλο τον κόσμο μουσικοί του επιπέδου των Άστορ Πιατσόλα, Ντίνο Σαλούτσι, Χουάν Χοσέ Μοζαλίνι και Ρισάρ Γκαλιανό.
Το 2005, με απόφασή του το Κογκρέσο της Αργεντινής ανακήρυξε την 11η Ιουλίου «Ημέρα του Μπαντονεόν», που συμπίπτει με την ημερομηνία γέννησης του Ανίβαλ Τρόιλο.
——————————————————————————-
Πηγή: https://www.sansimera.gr/
