...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 10 Απριλίου 2026 |
Είναι η 100η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 265 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 06:56 – Δύση ήλιου: 19:56 – Διάρκεια ημέρας: 12 ώρες 59 λεπτά
🌗 Σελήνη 22.3 ημερών.
| Χρόνια πολλά στους: Μάξιμο, Μάξιμη, Μάξιμα, Αναξιμένη, Δημοσθένη, Δήμο, Διονύση, Νύση, Ντένη,
Διονυσία, Διονυσούλα, Νύσα, Σίσσυ, Ντενίζ, Επαμεινώνδα, Νώντα, Ετεοκλή, Ζήνωνα, Ηρακλή,
Ηρακλεία, Ηφαιστίωνα, Θεμιστοκλή, Θεμιστοκλεία, Θεόφραστο, Θησέα, Ισοκράτης, Μιλτιάδης,
Μίλτος, Ξενοφώντα, Φόντα, Φόνη, Ξενοφωντία, Ξενοφωντίνα, Ξενοφώντη, Ξένια, Όμηρο, Παρμενίωνα,
Πελοπίδα, Περικλή, Πίνδαρο, Πολύβιο, Προμηθέα, Σοφοκλή, Σωκράτη, Σωκρατίνα,
Σωκρατία, Τιμόθεο, Τιμά, Τίμη, Θέο, Φιλοποίμηνα, Φίλη και Φωκίωνα. |
Γεγονότα
1826 – Οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» του Μεσολογγίου πραγματοποιούν την ηρωική έξοδο. Το 1825 ο Κιουταχής συγκέντρωσε μεγάλο στρατό στη Λάρισα και κατευθύνθηκε στο Μεσολόγγι. Στα τέλη Απριλίου 1825 στρατοπέδευσε στην περιοχή και ξεκίνησε την πολιορκία του Μεσολογγίου. Όλες οι επιθέσεις που επιχείρησε ο Κιουταχής εναντίον της πόλης απέτυχαν, όπως και η προσπάθεια του να αποκλείσει τον ανεφοδιασμό της πόλης από στεριά και θάλασσα. Οι πολιορκημένοι ήρθαν σε συνεννόηση με τον Καραϊσκάκη, ο οποίος διεξήγαγε πόλεμο φθοράς στα νώτα του στρατεύματος του Κιουταχή, αναγκάζοντάς τον να περάσει σε θέση άμυνας, τον Οκτώβριο του 1825.
Εν τω μεταξύ, ο Σουλτάνος προβλέποντας ορθά ότι η πολιορκία θα ήταν χρονοβόρα και βάσει του ότι οι Ευρωπαϊκές Αυλές, πιεζόμενες από το φιλελληνικό κίνημα των λαών τους, είχαν αρχίσει να αναγνωρίζουν την ύπαρξη ελληνικού ζητήματος, θέλησε να ενισχύσει τον αποκλεισμό της πόλης με επιπλέον δυνάμεις και του Ιμπραήμ, παρά το ότι κάτι τέτοιο δεν προβλεπόταν στην αρχική του συμφωνία με τον Αιγύπτιο στρατάρχη. Στις αρχές του Οκτώβριου 1825 κατέπλευσαν στην Αλεξάνδρεια ναυτικές μοίρες όλων των Οθωμανών συμμάχων, συνολικής δύναμης 145 πλοίων, που αποτελούνταν από τούρκικα, αιγυπτιακά, αλγερινά, τριπολίτικα μεταγωγικά και πολεμικά σκάφη, ενώ υπήρχαν και αρκετά υπό διάφορες ευρωπαϊκές σημαίες.
Παράλληλα, στην πόλη αυτή συγκεντρώθηκαν 8.000 Άραβες πεζοί, 1.200 ιππείς καθώς και περίπου 800 άτακτοι τούρκοι που εκγυμνάζονταν υπό την επίβλεψη Γάλλων στρατηγών, ενώ μεγάλες ποσότητες τροφίμων και πολεμοφοδίων είχαν επίσης φτάσει από τους Γαλλικούς λιμένες. Με όλες αυτές τις δυνάμεις, ο Ιμπραήμ σκόπευε τόσο στην καθυπόταξη ολόκληρης της Πελοποννήσου όσο και στην άλωση του Μεσολογγίου. Με την άφιξη του νέου ισχυρού στρατεύματος η πολιορκία ξανάρχισε σφοδρότερη. Παρόλα αυτά μέχρι τον Φεβρουάριο του 1826 οι Τούρκοι δεν είχαν σημειώσει καμία επιτυχία. Ο Ανδρέας Μιαούλης με τον στόλο του κατάφερνε να ανεφοδιάζει το Μεσολόγγι και η άμυνα των πολιορκημένων παρέμενε ισχυρή.
Από τον Μάρτιο όμως η κατάσταση άρχισε να αλλάζει με κατάληψη από τους Τούρκους στρατηγικών νησίδων της λιμνοθάλασσας, όπως το Βασιλάδι και ο Ντολμάς. Οι Έλληνες κατάφεραν να διατηρήσουν τον έλεγχο της νησίδας Κλείσοβα μετά από μία σφοδρή μάχη, στην οποία τα στρατεύματα του Ιμπραήμ είχαν πολύ βαριές απώλειες. Όμως η δυνατότητα του ελληνικού στόλου να ανεφοδιάσει την πόλη είχε καταστεί αδύνατη, με αποτέλεσμα οι αμυνόμενοι να βρεθούν σε δυσχερέστατη θέση. Η κατάσταση στην πόλη έγινε δραματική και η πείνα άρχισε να θερίζει τους κατοίκους. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση το συμβούλιο των οπλαρχηγών και προκρίτων της πόλης πήρε την απόφαση για την έξοδο των κατοίκων από το Μεσολόγγι.
Η έξοδος ορίστηκε για την νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου με ξημερώματα Κυριακής των Βαΐων, μεταξύ 10ης και 11ης Απριλίου 1826. Το σχέδιο της εξόδου πιθανότατα προδόθηκε, μάλλον από αυτόμολο ξένο, με αποτέλεσμα οι τουρκοαιγύπτιοι να απαντήσουν με σφοδρή επίθεση που συνοδεύτηκε από σφαγή. Χιλιάδες Έλληνες σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν και μόνο 1.500 κατάφεραν να διασωθούν. Περισσότερη αξιόπιστη για την καταγραφή των απωλειών της εξόδου είναι η άποψη του Τζορτζ Φίνλεϊ, ο οποίος υπολογίζει σε περίπου 4.000 τους πεσόντες, σε 3.000 τους αιχμαλωτισθέντες, ενώ αναφέρεται σε 2.000 διασωθέντες.
Μεταξύ εκείνων που σώθηκαν ήταν ο Ιταλός φιλέλληνας Ιακομούτσι, που προηγούμενα είχε καταφέρει να αποκρούσει την οθωμανική επίθεση εναντίον της νήσου Βασιλάδι, μία από τις πολλές της λιμνοθάλασσας. Χάρις στον Κασομούλη γνωρίζουμε την εσωτερική ιστορία της πολιορκίας.
1970 – Η αρχή της διάλυσης των Beatles. Στις 10 Απριλίου 1970 η The Daily Mirror ανακοίνωσε ότι ο Paul McCartney αποχωρεί από τους The Beatles. Ο McCartney τότε, είχε συνοδεύσει την ανακοίνωση του πρώτου του σόλο album την προηγούμενη ημέρα με ένα ερωτηματολόγιο που υπονοούσε ότι δε θα συνεργαζόταν ξανά με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος και η είδηση έγινε σχεδόν αμέσως γνωστή από άκρη σε άκρη του πλανήτη. Η πρωτοβουλία του αυτή ερμηνεύτηκε από τους πάντες ως ανάληψη της ευθύνης για τη διάλυση του γκρουπ.
Γεμάτος οργή, ο Τζον Λένον ανταπαντά: «Ο Πολ δεν έφυγε από το συγκρότημα, εγώ τον απέλυσα». Οι Beatles, η μεγαλύτερη ποπ μπάντα του πλανήτη, δεν ήταν δυνατό να ξεφύγουν από τη φθορά του χρόνου. Η αντίστροφη μέτρηση για τη διάλυση των «σκαθαριών» είχε αρχίσει. Μέχρι εκείνη την αποφράδα ημέρα, για τους αμέτρητους φίλους τους τίποτε δεν προμήνυε το χωρισμό. Δημόσια, ο Πολ, ο Τζον, ο Ρίνγκο και ο Τζορτζ, φρόντιζαν να διασκεδάζουν τις όποιες ανησυχίες με συνεχείς δηλώσεις τους.
Σαφέστατα υπήρχαν περισσότερα πράγματα για να ειπωθούν, οι θαυμαστές και οι δημοσιογράφοι το ήξεραν αυτό, αλλά αυτή η απόφαση πάρθηκε και έκτοτε ο Paul McCartney θεωρούνταν υπεύθυνος για τη χαριστική βολή στους The Beatles.
Όμως, στο εσωτερικό των Beatles η κρίση υπέβοσκε. Καλλιτεχνικοί λόγοι, προσωπικές στρατηγικές, γυναικείοι δάκτυλοι και επιχειρηματικές διαφορές, είχαν αλλοιώσει τη μεταξύ τους χημεία, που γέννησε τραγούδια – αριστουργήματα της ποπ αισθητικής.
Διαβάστε περισσότερα στο link που ακολουθεί:
10 Απριλίου | The Beatles – Η αρχή της διάλυσης
Γεννήσεις
1899 – Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ. Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1899 στο σπίτι της αριστοκρατικής οικογένειας των Ναμπόκοφ στην Πετρούπολη. Η οικογένεια Ναμπόκοφ, που οι ρίζες της πάνε πίσω μέχρι τον 14ο αιώνα, με πρώτο πρόγονο έναν Τάταρο πρίγκηπα, τον Ναμπόκ Μούρζα, υπήρξαν, ισχυροί γαιοκτήμονες, και μέλη της Αυλής των Τσάρων.
Ο πατέρας του, Βλαντιμίρ Ντμίτριεβιτς Ναμπόκοφ, γαιοκτήμονας, υπήρξε δικηγόρος, φιλελεύθερος πολιτικός την ταραγμένη εποχή που προηγήθηκε της Οκτωβριανής Επανάστασης, εκδότης και δημοσιογράφος. Η μητέρα του Ελένα Ιβάνοβνα (Ρουκαβισνίκοβα) ήταν και αυτή μέλος παλιάς και πλουσιότατης οικογένειας γαιοκτημόνων, και ιδιοκτητών ορυχείων στα Ουράλια.
Ο Βλαντιμίρ ήταν το πρώτο παιδί του ζευγαριού. Ακολούθησαν ο αδερφός του Σεργκέι (1900–1945), οι αδερφές του Όλγα (1903–1978) και Ελένα (1906–2000) και τέλος, ο μικρότερος αδερφός Κίριλ (1912–1964).
Ο Ναμπόκοφ πέρασε όμορφα παιδικά και νεανικά χρόνια, τα οποία εξιστορεί στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Μίλησε, Μνήμη. Τα περισσότερα καλοκαίρια τα πέρασε στο αχανές κτήμα της οικογένειας στην Βύρα, 50 μίλια νότια της Πετρούπολης. Το φθινόπωρο συνήθως η οικογένεια ταξίδευε στο εξωτερικό, όπου παραθέριζε σε γνωστά ευρωπαϊκά θέρετρα, όπως το Μπίαριτς, τη Νίκαια, το Νταβός και άλλα. Η οικογένεια μιλούσε με ευχέρεια τα γαλλικά -όπως όλοι οι Ρώσοι αριστοκράτες εκείνη την εποχή-, γλώσσα που ο συγγραφέας έμαθε πριν από τη ρωσική.
Εκπαιδεύτηκε από Ρώσους παιδαγωγούς και απασχολούνταν εκτός των μαθημάτων του, με την συλλογή πεταλούδων, ένα χόμπυ που αργότερα θα γινόταν επάγγελμα. Επίσης του άρεσε η ποδηλασία, το τένις, και το σκάκι. Στην εφηβεία εντάχθηκε στο εγκύκλιο πρόγραμμα σπουδών, πηγαίνοντας Γυμνάσιο στην Αγία Πετρούπολη. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας επίσης ασχολήθηκε με την ποίηση, γράφοντας στίχους τους οποίους εξέδωσε το 1916 στο βιβλίο με τίτλο Ποιήματα (Stikhi).
Με την επικράτηση των μπολσεβίκων το 1917 η οικογένεια ακολούθησε την μοίρα πολλών Ρώσων αριστοκρατών εκείνης της περιόδου. Στην αρχή (Νοέμβριος 1917) αποσύρθηκε στην Κριμαία, μέχρι το 1919 και μετά την ήττα του Λευκού Στρατού έναντι των Κόκκινων, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα επιστροφής στην παλαιά τάξη πραγμάτων, έφυγε για το εξωτερικό.
Θάνατοι
1979 – Νίνο Ρότα. Ήταν ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και επιδραστικούς συνθέτες του 20ού αιώνα, κυρίως χάρη στη μουσική του για τον κινηματογράφο. Γεννήθηκε το 1911 στο Μιλάνο και έδειξε από πολύ μικρός ένα σχεδόν παιδικό θαύμα στη σύνθεση – ήδη έγραφε μουσική πριν κλείσει τα δέκα του χρόνια. Σπούδασε στην Ιταλία αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι που τον βοήθησε να αποκτήσει ένα ευρύ μουσικό ύφος.
Το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με τον σκηνοθέτη Federico Fellini, με τον οποίο συνεργάστηκε σε πολλές εμβληματικές ταινίες όπως η La Dolce Vita και το 8½. Η μουσική του είχε κάτι μοναδικό: μπορούσε να είναι ταυτόχρονα μελαγχολική, νοσταλγική αλλά και παιχνιδιάρικη, σχεδόν σαν τσίρκο – στοιχείο που ταίριαζε απόλυτα στον φελινικό κόσμο.
Πέρα όμως από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, έγινε παγκοσμίως γνωστός όταν συνέθεσε τη μουσική για το The Godfather του Francis Ford Coppola. Το βασικό θέμα της ταινίας θεωρείται σήμερα από τα πιο αναγνωρίσιμα στην ιστορία του σινεμά και του χάρισε Όσκαρ.
Παρότι πολλοί τον ξέρουν μόνο από τον κινηματογράφο, ο Ρότα έγραψε επίσης όπερες, συμφωνική μουσική και έργα δωματίου. Πέθανε το 1979, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Η μουσική του εξακολουθεί να συγκινεί, γιατί μιλάει κατευθείαν στο συναίσθημα, με απλότητα αλλά και βαθιά καλλιτεχνική ευαισθησία.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε 10 Απριλίου στην Ελλάδα και στον κόσμο
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
