...
| Αντρέας Τσαπάρας | Σουίτα ερωτική |
2. Η μάχη στο Στάλινγκραντ
| «Λοιπόν, φίλοι μου, ο Άξονας έχασε τον πόλεμο.
Εγώ το ήξερα από την αρχή πως έτσι θα γινόταν.
Τώρα θα το ιδούν και οι άλλοι.» |
Ήταν Φλεβάρης του 1943. Και μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα ο Κωστάκης κι εγώ, καθισμένοι άνετα στη ζεστή υπηρεσιακή λιμουζίνα, ταξιδεύαμε με το Μάριο Σολίνα από το Αγρίνιο για την Αθήνα. Ταξιδεύαμε μαζί, αλλά για λόγους διαφορετικούς. Αυτός για λόγους υπηρεσιακούς, εμείς προσωπικοί πια φίλοι και φιλοξενούμενοι δικοί του, γιατί έπρεπε να επικοινωνήσουμε με την κεντρική Οργάνωση. Γι’ αυτό, όταν μας δινόταν, σπάνια βέβαια, η καλή αυτή ευκαιρία προσπαθούσαμε να μην την χάνουμε. Κάναμε, άλλωστε, μαζί του και καλή συντροφιά.
Στην Αθήνα μείναμε μια ολόκληρη μέρα και το πρωί της άλλης ανταμώσαμε στο ξενοδοχείο που έμενε ο φίλος μας, έτοιμοι για αναχώρηση και επιστροφή. Καθώς καθόμασταν στο σαλόνι πριν ξεκινήσουμε, διαβάζαμε τις κατοχικές εφημερίδες κι αλλάζαμε τις σκέψεις μας πάνω στις ειδήσεις, που, όσο λογοκριμένες κι αν ήταν, τις βρίσκαμε, ωστόσο, συγκλονιστικές. Τελείωνε τότε η κοσμοϊστορική και πανένδοξη μάχη του Στάλινγκραντ, η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού είχε προχωρήσει πολύ, ο
κλοιός γύρω από τις στρατιές του Πάουλ είχε κλείσει κι άρχιζε συστηματικά η διαδικασία της εξόντωσης και της αιχμαλωσίας. Ήταν για μας, για όλους τους λαούς, που στέναζαν κάτω από τη φασιστική κυριαρχία, το πρώτο θετικό και τόσο καθαρό μήνυμα νίκης. Μήνυμα θετικό και καθαρό, γιατί ερχόταν από τη μακρινή χώρα, που, για λογαριασμό της μελλοντικής σοσιαλιστικής ευτυχίας της ανθρωπότητας, είχε αναλάβει τη βαριά ιστορική ευθύνη να συντρίψει τη φασιστική κτηνωδία.
Ο Μάριο Σολίνα καθόταν δίπλα μας. Διάβαζε μιαν ιταλική εφημερίδα κι έδειχνε σοβαρός και σκεπτικός, στο πρόσωπό του μπορούσες να διακρίνεις μια σκιά μελαγχολίας και λύπης. Κι έτσι ξαφνικά, άφησε την εφημερίδα, γύρισε, μας κοίταξε καλά και είπε:
– Λοιπόν, φίλοι μου, ο Άξονας έχασε τον πόλεμο. Εγώ το ήξερα από την αρχή πως έτσι θα γινόταν. Τώρα θα το ιδούν και οι άλλοι. Πρέπει να το καταλάβουν αυτοί που έχουνε υποχρέωση να σώσουν την Ιταλία. Την Ιταλία κι όχι μονάχα αυτή, μα και τους άλλους, όλους τους λαούς. Αλλά, ας πηγαίνουμε τώρα. Θα τα ξαναπούμε.
Σηκωθήκαμε όλοι, φορτώσαμε τις βαριές βαλίτσες μας πίσω στην αποσκευή, πήραμε τις θέσεις μας μες στο αυτοκίνητο, ο φαντάρος οδηγός χαιρέτησε το συνταγματάρχη του και ξεκινήσαμε. Στην αρχή μείναμε όλοι σιωπηλοί. Εμείς, μια φορά, είμασταν ευχαριστημένοι. Μαζί με τις καλές ειδήσεις που ακούσαμε είχαμε και τη συναίσθηση πως εκπληρώσαμε με τον καλύτερο τρόπο την αποστολή μας. Η «σύνδεση» είχε πραγματοποιηθεί με επιτυχία κι είχαμε γεμίσει τις βαλίτσες μας με διάφορα έντυπα κι άλλο παράνομο υλικό, που έπρεπε οπωσδήποτε να φτάσει στην Περιφέρεια. Στο πρώτο μπλόκο οι Ιταλοί μας χαιρέτησαν. Δεν ξαφνιαστήκαμε, γιατί νομίζαμε πως τραβάμε τον ίδιο δρόμο, δουλεύουμε για τον ίδιο σκοπό. Η μάχη στο Στάλινγκραντ είχε αρχίσει να μας φωτίζει θαμπά με το πανανθρώπινο φως της ειρήνης.
Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις της ενότητας
στο link που ακολουθεί: Σουίτα Ερωτική
————————————————————————————————————————————————-
Πηγή: Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στην Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979. Είναι το δεύτερο μέρος ενός κειμένου που δημοσιεύτηκε στο τεύχος του «αΑ», τεύχος 12 | Δεκέμβρης 2018, με τίτλο «Νυχτερινή περιπέτεια».
Φωτογραφία: Η μάχη του Στάλινγκραντ:
Μνημείο «Δεν υπάρχει γη για μας πίσω από τον Βόλγα»
———————————————————————————————–
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν
