...
| Πολιτισμός |
Όταν το Μεσολόγγι γέμισε τον Κεραμεικό
| Μια βραδιά μνήμης, σκέψης και συγκίνησης για τα 200 χρόνια από την Έξοδο |
Το βράδυ του Σαββάτου, 31 Ιανουαρίου, στον Κεραμεικό δεν χωρούσε άλλος άνθρωπος. Ο δεύτερος όροφος του διατηρητέου κτιρίου όπου στεγάζεται το Ίδρυμα Εκπαίδευσης και Πολιτισμού «Ανδρέας Λεντάκης» είχε γεμίσει ασφυκτικά. Καρέκλες, διάδρομοι, ακόμα και τα σκαλοπάτια· παντού κόσμος. Και όλοι εκεί για τον ίδιο λόγο: να θυμηθούν, να σκεφτούν, να ξαναδούν το Μεσολόγγι.
Στο πλαίσιο της έκθεσης «Μεσολόγγι – Το αλωνάκι της δόξας», στήθηκε ένα στρογγυλό τραπέζι μνήμης για τα 200 χρόνια από την Έξοδο. Όχι μια τυπική εκδήλωση. Ένας ζωντανός διάλογος, υψηλού επιπέδου, που έφερε την Ιστορία στο παρόν — όχι μόνο ως ηρωική αφήγηση, αλλά ως πολιτικό, πνευματικό και ιδεολογικό γεγονός με βάθος και συνέχεια.
Η βραδιά άνοιξε με την Έφη Σαβουλίδου, την πρόεδρο και ψυχή του Ιδρύματος «Ανδρέας Λεντάκης», που μίλησε απλά και ουσιαστικά για τους σκοπούς του Ιδρύματος και για το πώς γεννήθηκε η συνεργασία με τη «Διέξοδο». Γιατί, όπως φάνηκε, δεν επρόκειτο απλώς για μια έκθεση ή μια συζήτηση, αλλά για μια κοινή ανάγκη μνήμης και ευθύνης.
Αμέσως μετά, τον λόγο πήρε ο Νίκος Κορδόσης, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της «Διεξόδου». Ευχαρίστησε τους ομιλητές, αλλά δεν έμεινε εκεί. Έθεσε ξεκάθαρα ένα αίτημα: να αναγνωριστεί επίσημα από την Πολιτεία η 10η Απριλίου ως «ημέρα μνήμης, τιμής και αξιοπρέπειας». Και έριξε στο τραπέζι κάτι που έκανε πολλούς να κοντοσταθούν: την ανάγκη να βρεθεί μια καινούργια λέξη, γιατί ο «ηρωισμός», όπως είπε, είναι πολύ μικρός για να περιγράψει την ομόφωνη, συνειδητή απόφαση μιας ολόκληρης πόλης να βαδίσει προς τη θυσία.
Με συντονίστρια τη Σοφία Αδάμ, ο λόγος πέρασε στους πανεπιστημιακούς και τους ιστορικούς. Η Καίτη Αρώνη-Τσίχλη μίλησε για τη μεσολογγίτικη οικογένεια Τρικούπη και άνοιξε ένα παράθυρο στην κοινωνία της εποχής. Ο Γεώργιος Κουρκουτάς ακολούθησε με την πορεία του Ιμπραήμ από την Πελοπόννησο προς το Μεσολόγγι, φωτίζοντας τη στρατιωτική διάσταση. Ο Σπύρος Βλαχόπουλος στάθηκε στον πατριωτισμό και τον κοσμοπολιτισμό που συνυπήρξαν μέσα στα τείχη της πόλης.
Η Ισμήνη Κριάρη ανέδειξε τη σημασία των «Ελληνικών Χρονικών Μεσολογγίου» και τον ρόλο του Ιωάννη Ιάκωβου Μάγερ, ενώ ο Αριστείδης Χατζής, βασισμένος σε βρετανικά αρχεία, παρουσίασε το Μεσολόγγι ως το πολιτικό και ιδεολογικό κέντρο της Επανάστασης, εξηγώντας γιατί η Ευρώπη —και ιδιαίτερα η Βρετανία— είχε στραμμένο το βλέμμα της εκεί και ποιον ρόλο έπαιξαν οι διπλωματικές κινήσεις του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου.
Ανάμεσα στις λέξεις και τις σκέψεις, η μουσική της Βίλμας Τσόγκα, με το βιολί της και ήχους από Μπαχ, έδωσε στη βραδιά το συναίσθημα που δεν χωρά πάντα στις αναλύσεις. Και το κλείσιμο ήρθε ήσυχα, ανθρώπινα, με έναν φροντισμένο μπουφέ από την Ελπίδα Σαλούρου — σαν υπενθύμιση ότι η μνήμη δεν είναι μόνο λόγος, αλλά και συνάντηση.
Ήταν μια βραδιά που δεν τελείωσε όταν έσβησαν τα φώτα. Μια βραδιά που απέδειξε ότι το Μεσολόγγι εξακολουθεί να μιλά — και να μας ζητά να το ακούμε.
—————————————————————–
