...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1912 – Το υποβρύχιο «Δελφίν», τύπου Laubeue, υπήρξε ένα από τα πρωτοπόρα σκάφη του ελληνικού στόλου και έγραψε ιστορία ως το πρώτο υποβρύχιο που πραγματοποίησε καταγεγραμμένη επίθεση με τορπίλη στην παγκόσμια ναυτική ιστορία. Η επίθεση στράφηκε κατά του τουρκικού θωρηκτού «Μετζιτιέ», κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Το «Δελφίν Ι», ίδιο τύπο με τον «Ξιφία Ι», είχε παραγγελθεί από την ελληνική κυβέρνηση στα γαλλικά ναυπηγεία Schneider τον Σεπτέμβριο του 1910. Το εκτόπισμά του έφθανε τους 310/460 τόνους, με ταχύτητα 13 κόμβων στην επιφάνεια και 8,5 σε κατάδυση, μέγιστο βάθος 36 μέτρων και ακτίνα ενεργείας έως 17,5 ώρες με ταχύτητα 4,5 κόμβων. Ο οπλισμός του περιλάμβανε τέσσερις εξωτερικούς εκτοξευτήρες τορπιλών των 45 εκ., δύο στην πλώρη και δύο στην πρύμνη με γωνία 5°, καθώς και έναν εσωτερικό εκτοξευτήρα, μεταφέροντας συνολικά έξι τορπίλες Σβάρτσκου.
Παραλήφθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1912 και κατέπλευσε στο Ναύσταθμο για συμμετοχή στους Βαλκανικούς Πολέμους. Στις 9 Δεκεμβρίου 1912, με κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο Ιωάννη Αργυρόπουλο, εξαπέλυσε ανεπιτυχή επίθεση κατά του «Μετζιτιέ» κοντά στην Τένεδο, την ώρα που το τουρκικό καταδρομικό συνοδευόταν από τέσσερα αντιτορπιλικά και είχε εμπλακεί με τέσσερα ελληνικά αντιτορπιλικά τύπου «Λέοντος». Η καταδίωξη που ακολούθησε ανάγκασε το «Δελφίν» να καταδυθεί βαθιά προς τα Μαυρονήσια, όπου προσάραξε και χρειάστηκε να αποβάλει τα μολυβένια βάρη ασφαλείας, γεγονός που το απέκλεισε από τις υπόλοιπες επιχειρήσεις.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατασχέθηκε από τους Γάλλους μαζί με τον «Ξιφία». Όταν επεστράφησαν, βρίσκονταν σε κακή κατάσταση. Το «Δελφίν» παρέμεινε ενεργό μέχρι το 1920, οπότε και παροπλίστηκε.
1970 – Το ζεύγος Κωνσταντίνου και Αμαλίας Καραμανλή υπέβαλε αίτηση διαζυγίου σε γαλλικό δικαστήριο το 1970, προκαλώντας τότε μεγάλη έκπληξη στην ελληνική κοινή γνώμη. Οι δυο τους είχαν παντρευτεί το 1951, όμως ο γάμος τους, παρά τη δημόσια εικόνα αρμονίας, δεν υπήρξε ανέφελος. Η Αμαλία Μεγαπάνου, γεννημένη στην Αθήνα σε μεγαλοαστική οικογένεια – κόρη του Αναστάσιου Κανελλόπουλου και ανιψιά του πολιτικού και φιλοσόφου Παναγιώτη Κανελλόπουλου – συνόδευε πάντα με διακριτικότητα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Παράλληλα, έκλεβε τις εντυπώσεις στις δημόσιες εμφανίσεις τους χάρη στο απαράμιλλο στυλ της, που της χάρισε τον τίτλο μιας από τις πιο κομψές Πρώτες Κυρίες της Ελλάδας. Χαρακτηριστικό είναι ότι, όπως ανέφερε ο Τύπος της εποχής, η Μεγαπάνου εντυπωσίασε ακόμη και την Τζάκι Κένεντι κατά την ιστορική συνάντηση των δύο ζευγαριών στον Λευκό Οίκο.
Η κοινή ζωή του ζευγαριού δοκιμάστηκε από τον δύσκολο χαρακτήρα του Καραμανλή, γεγονός που είχε αναγνωρίσει και ο ίδιος. Η Μεγαπάνου τον ακολούθησε στο Παρίσι κατά την πολιτική του αυτοεξορία, μέχρι που το 1970 έγινε γνωστό ότι είχαν καταθέσει αίτηση διαζυγίου. Το διαζύγιο εκδόθηκε τελικά το 1972, με την ίδια να τηρεί απόλυτη σιωπή για τον γάμο και τον χωρισμό τους. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά.
Έναν χρόνο αργότερα, στις 17 Μαΐου 1973, η Αμαλία παντρεύτηκε τον μαιευτήρα Επαμεινώνδα Μεγαπάνο, του οποίου το επίθετο χρησιμοποίησε στη μετέπειτα συγγραφική της πορεία. Το όνομά της συνδέθηκε τόσο με την κομψότητα όσο και με τη διακριτικότητα που επέδειξε σε όλη τη δημόσια ζωή της.
2002 – Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, παραδίδει στην ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή πλευρά το αναθεωρημένο σχέδιό του για επίλυση του Κυπριακού («Σχέδιο Ανάν»).
Μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή το 1974 στην Κύπρο, οι τούρκικες δυνάμεις έλεγχαν το 38% του εδάφους, ενώ υπήρξε και ανταλλαγή πληθυσμού το 1975. Από τότε, υπήρξαν διάφορες πρωτοβουλίες για επίλυση του Κυπριακού, σχεδόν όλες υπό την επίβλεψη του ΓΓ του ΟΗΕ, ωστόσο όλες αποτύγχαναν.
Τον Δεκέμβριο 1999, ξεκίνησαν ξανά εκ του σύνεγγυς συνομιλίες για προετοιμασία του εδάφους για ουσιαστικές διαπραγματεύσεις. Τότε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης, ηγέτης των Τουρκοκυπρίων ο Ραούφ Ντενκτάς και Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ ο Κόφι Ανάν με ειδικό του Σύμβουλο για τον Κυπριακό τον Άλβαρο ντε Σότο.
Ο Κόφι Ανάν υπέβαλε Σχέδιο για συνολική επίλυση του Κυπριακού. Η αρχική του μορφή (το αποκαλούμενο σήμερα σχέδιο Ανάν Ι) παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 11 Νοεμβρίου 2002 και το δεύτερο αναθεωρημένο σχέδιο στις 10 Δεκεμβρίου 2002 (Σχέδιο Ανάν ΙΙ). Στις 26 Φεβρουαρίου 2003 υπεβλήθη το Σχέδιο ΙΙΙ. Ακολούθησε η εκλογή του Τάσου Παπαδόπουλου στις προεδρικές εκλογές του 2003. Τον Μάρτιο του 2004 παρουσιάστηκε η πέμπτη και τελική μορφή του σχεδίου. Παρότι ο Κόφι Ανάν ήθελε να παρουσιάσει ένα σχέδιο προερχόμενο μόνο από τις διαπραγματεύσεις των δυο κοινοτήτων, προ του συνεχιζόμενου αδιεξόδου, αναγκάστηκε να τελειώσει το κείμενο μόνος του.
2008 – Σε κλίμα οδύνης κηδεύεται στο Νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου ο 16χρονος μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, που σκοτώθηκε από σφαίρα ειδικού φρουρού στα Εξάρχεια. Επαφές του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. «Ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων» δηλώνει η Αλέκα Παπαρήγα και προκαλεί αίσθηση.
Στην κηδεία είχε συγκεντρωθεί πλήθος κόσμου από ενώ έξω από το νεκροταφείο είχαν σημειωθεί συγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές και δυνάμεις των ΜΑΤ.
Γενικότερα το κέντρο της Αθήνας θα μετατραπεί σε πεδίο μάχης εκείνες της ημέρες, με την τα πλάνα να κάνουν τον γύρο του κόσμου. Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων για διαβουλεύσεις, ενώ έχει απευθύνει διάγγελμα στο οποίο θα κάβνει κάνει λόγο για εκμετάλλευση ενός θλιβερού γεγονότος.
«Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη» φώναζαν από την πλευρά τους οι διαδηλωτές που τις επόμενες ημέρες πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων.
Γεννήσεις
1859 – Γεώργιος Δροσίνης. Γεννήθηκε σε ένα αρχοντικό της Πλάκας από οικογένεια με ρίζες στο Μεσολόγγι και ισχυρή παράδοση στον Αγώνα του 1821· παππούς του ήταν ο Γιώργης Καραγιώργης, που έπεσε στην Έξοδο, ενώ προπάππος του υπήρξε ο καπετάν-Αναστάσης Δροσίνης, ο «Πρωτοκλέφτης των Αγράφων». Γιος του Χρήστου Δροσίνη, υψηλόβαθμου υπαλλήλου του Υπουργείου Οικονομικών, και της Αμαλίας Πετροκόκκινου, σπούδασε αρχικά νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, προτού στραφεί στη Φιλοσοφική έπειτα από παρότρυνση του Νικόλαου Πολίτη. Το 1885 συνέχισε σπουδές Ιστορίας της Τέχνης στη Λειψία, τη Δρέσδη και το Βερολίνο. Υπήρξε μέλος του κύκλου των προοδευτικών ποιητών μαζί με Καμπά και Παλαμά, συμβάλλοντας καθοριστικά στην καθιέρωση της δημοτικής.
Με την επιστροφή του ανέλαβε τη διεύθυνση της Εστίας, την οποία το 1894 μετέτρεψε σε καθημερινή εφημερίδα. Παράλληλα, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα γράμματα και την πνευματική ζωή: γραμματέας του «Συλλόγου προς διάδοση ωφελίμων βιβλίων» από το 1899, ιδρυτής του Ημερολογίου της Μεγάλης Ελλάδας το 1922, διευθυντής του Τμήματος Γραμμάτων και Καλών Τεχνών του Υπουργείου Παιδείας (1914–1920 και 1922–1923) και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 1926.
Το 1918 αγόρασε την κατοικία Διομήδη Κυριακού στην Κηφισιά, όπου από το 1939 έζησε ως τον θάνατό του στις 3 Ιανουαρίου 1951. Η οικία, γνωστή ως «Αμαρυλλίδα», στεγάζει σήμερα τη Δημοτική Βιβλιοθήκη και το Μουσείο Δροσίνη, με χειρόγραφα, προσωπικά αντικείμενα, πρώτες εκδόσεις και πλούσιο λαογραφικό υλικό. Στον πόλεμο του 1940 υπέγραψε την «Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων». Τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας και προτάθηκε το 1947 για Νόμπελ, που τελικά απονεμήθηκε στον Αντρέ Ζιντ.
1867 – Γρηγόριος Ξενόπουλος. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 9 Δεκεμβρίου 1867, γιος του Ζακυνθινού Διονυσίου Ξυνή – με καταγωγή από οικογένεια που είχε εγκατασταθεί στη Ζάκυνθο από τον 16ο αιώνα – και της Ευθαλίας, Φαναριώτισσας με ρίζες στην Καισάρεια και αδελφής του μητροπολίτη Χαλκηδόνος Καλλίνικου. Ο πατέρας του, πρώην υπίλαρχος που είχε «ανδραγηθήσει στην καταδίωξη της ληστείας», στράφηκε στο εμπόριο στην Πόλη, όπου και παντρεύτηκε την Ευθαλία. Έντεκα μήνες μετά τη γέννησή του η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο. Ο Ξενόπουλος είχε πέντε αδέλφια και συντηρούσε τη μητέρα του μέχρι τον θάνατό της, ενώ με τη διαθήκη του μερίμνησε για την αδελφή του Χαρίκλεια.
Τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια τα πέρασε στη Ζάκυνθο, προτού μεταβεί το 1883 στην Αθήνα για σπουδές φυσικομαθηματικών – σπουδές που εγκατέλειψε γρήγορα για χάρη της λογοτεχνίας. Από το 1892 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και το 1894 παντρεύτηκε την Ευφροσύνη Διογενίδη, με την οποία απέκτησε μία κόρη. Μετά το διαζύγιό τους, νυμφεύθηκε το 1901 τη Χριστίνα Κανελλοπούλου, αποκτώντας ακόμη δύο κόρες.
Στα γράμματα υπήρξε μια από τις δραστικότερες μορφές της εποχής του. Συνεργάστηκε με πλήθος εντύπων, διηύθυνε την Εικονογραφημένη Εστία (1894) και διετέλεσε αρχισυντάκτης της Διάπλασης των Παίδων (1896). Από το 1901 έως το 1912 συνεργάστηκε με τα Παναθήναια, ενώ από το 1913 έως το 1930 έγραφε μυθιστορήματα σε συνέχειες στο Έθνος. Το 1927 ίδρυσε τη Νέα Εστία, την οποία διηύθυνε έως το 1934.
Στον πόλεμο του 1940 υπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων, ενώ στην Κατοχή συμμετείχε στην ελληνόφωνη ιταλική εφημερίδα Κουαδρίβιο. Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Ιανουαρίου 1951 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.
Θάνατοι
1641 – Άντονι Βαν Ντάικ. Γεννήθηκε στην Αμβέρσα στις 22 Μαρτίου 1599, έβδομο από τα δώδεκα παιδιά του ευκατάστατου εμπόρου μεταξιού Φράνς βαν Ντάικ. Μετά τον πρόωρο θάνατο της μητέρας του, μαθητεύει από την ηλικία των δέκα ετών στο εργαστήριο του Χέντρικ φαν Μπάλεν. Το 1615 ανοίγει δικό του εργαστήριο μαζί με τον Γιαν Μπρίγκελ τον Νεότερο, παρά τις αντιρρήσεις της συντεχνίας των ζωγράφων. Το ταλέντο του αναγνωρίζεται γρήγορα και το 1617 εντάσσεται στο εργαστήριο του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, όπου συνεργάζεται μέχρι το 1620. Αν και όχι ακριβώς μαθητής του, υιοθετεί στοιχεία του μελοδραματικού στυλ του Ρούμπενς, αναπτύσσοντας ωστόσο μια πιο άμεση, θερμή και με έντονες αντιθέσεις τεχνική.
Το 1620 ταξιδεύει στο Λονδίνο και εργάζεται για λίγο στην αυλή του Ιακώβου Α΄, όπου εκτίθεται για πρώτη φορά στα έργα του Τιτσιάνο, που θα επηρεάσουν βαθιά την παλέτα και την κομψότητά του. Απορρίπτει προσφορά παραμονής με ετήσιο μισθό και επιστρέφει στην Αμβέρσα. Το 1621 αναχωρεί για την Ιταλία, με πρώτο σταθμό τη Γένοβα, όπου απολαμβάνει την προστασία εύπορων οικογενειών, όπως είχε συμβεί νωρίτερα με τον Ρούμπενς. Παραμένει εκεί έξι χρόνια, αποκτώντας μεγάλη φήμη ως δεξιοτέχνης των πορτρέτων.
Το 1627 επιστρέφει στην Αμβέρσα και γίνεται ιδιαίτερα περιζήτητος από τη φλαμανδική αριστοκρατία. Το 1630 αναφέρεται ως επίσημος ζωγράφος της αυλής της Αρχιδούκισσας Ισαβέλλας των Αψβούργων. Η σχέση του με τον βασιλιά Κάρολο Α΄ της Αγγλίας ενισχύεται και το 1632 εγκαθίσταται στο Λονδίνο, όπου ανακηρύσσεται ιππότης και επίσημος αυλικός ζωγράφος. Νυμφεύεται την κόρη Λόρδου, ενώ διατηρεί και ερωμένη.
Σε ταξίδι του στο Παρίσι το 1641 ασθενεί και επιστρέφει στο Λονδίνο, όπου πεθαίνει στις 9 Δεκεμβρίου 1641.
1970 – Αρτέμ Μικογιάν. Γεννήθηκε στο Σαναχίν της Αρμενίας στις 5 Αυγούστου 1905. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Αναστάς, διακρίθηκε ως Σοβιετικός πολιτικός. Μετά τη βασική του εκπαίδευση εργάστηκε ως χειριστής μηχανών στο Ροστόφ και κατόπιν στο εργοστάσιο Δυναμό στη Μόσχα, προτού καταταγεί στον στρατό. Μετά τη θητεία του εισήχθη στην Ακαδημία Αεροπορίας Ζουκόφσκι, όπου κατασκεύασε το πρώτο του αεροπλάνο και αποφοίτησε το 1936. Εργάστηκε στην εταιρεία Πολικάρποφ και τον Δεκέμβριο του 1939 ανέλαβε την ηγεσία νέου σχεδιαστικού γραφείου στη Μόσχα. Από κοινού με τον Μιχαήλ Γκουρέβιτς ίδρυσε το γραφείο Μικογιάν–Γκουρέβιτς, που ανέπτυξε σειρά μαχητικών αεροσκαφών. Το 1942 το γραφείο μετονομάστηκε σε OKB MiG. Τα πρώτα μοντέλα, MiG-1 και MiG-3, παρουσίασαν περιορισμένη επιτυχία, ενώ αρκετά άλλα έμειναν σε επίπεδο πρωτοτύπων.
Μετά τον πόλεμο, η σοβιετική προσπάθεια ανάπτυξης αεριωθούμενων βασίστηκε τόσο σε εγχώρια όσο και σε γερμανικά σχέδια, ενώ, κατόπιν άδειας του Στάλιν, ο Μικογιάν και άλλοι ειδικοί ταξίδεψαν στο Ηνωμένο Βασίλειο για να αποκτήσουν τεχνική υποστήριξη. Η Βρετανία παραχώρησε άδεια παραγωγής του κινητήρα Rolls-Royce Nene, από τον οποίο προέκυψε ο σοβιετικός VK-1, που ενσωματώθηκε στο MiG-15. Το νέο μαχητικό, αναπτυγμένο από το πρωτότυπο I-310, πέταξε πρώτη φορά στις 31 Δεκεμβρίου 1948 και αποτέλεσε τη βάση μιας ολόκληρης γενιάς σοβιετικών αεροσκαφών, όπως τα MiG-17 και MiG-19. Το MiG-15 χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα στον πόλεμο της Κορέας, σε αερομαχίες με τα F-86 Sabre.
Από το 1952 ο Μικογιάν στράφηκε και στον σχεδιασμό πυραυλικών συστημάτων, δημιουργώντας κορυφαία μαχητικά όπως το MiG-21. Τιμήθηκε δύο φορές με τον τίτλο «Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας» και διετέλεσε αντιπρόσωπος σε έξι Ανώτατα Σοβιέτ. Μετά τον θάνατό του το 1970, το σχεδιαστικό γραφείο μετονομάστηκε σε Mikoyan.
Πηγές: Σαν σήμερα, el.wikipedia
—————————————————————
