Γέγονε την 7η Οκτωβρίου

...

Ο γέγονε… Γέγονε |

Γεγονότα

1825 – Εκδίδεται το πρώτο φύλλο της Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος, προδρόμου της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. Διευθυντής της ο Θεόκλητος Φαρμακίδης. Ήταν το επίσημο έντυπο της Διοίκησης. Κυκλοφόρησε από τις 7 Οκτωβρίου του 1825 μέχρι τις 23 Μαρτίου του 1832. Επί επτά συνεχόμενα έτη κάλυπτε τις ανάγκες της Κυβέρνησης και είναι προδρομικό έντυπο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. Οι τόποι έκδοσής του θα είναι διαδοχικά το Ναύπλιο, η Αίγινα, ο Πόρος. Εκδότες του διετέλεσαν οι Θεόκλητος Φαρμακίδης (1825-1827), Γεώργιος Χρυσίδης (1827-1831), Ιωάννης Γαλιάτσας (1831-1832).

Ως επίσημο όργανο δημοσίευε επίσημα έγγραφα και αποφάσεις, κυβερνητικές ανακοινώσεις, τα Πρακτικά του Βουλευτικού. Η ύλη της όμως δεν περιοριζόταν σε αυτή τη θεματολογία. Αποβλέποντας στην ενημέρωση και διαπαιδαγώγηση του αναγνωστικού κοινού, αντλούσε τη θεματολογία της και από έντυπα του εξωτερικού. Οι στόχοι του εντύπου διαγράφονται από τον πρώτο του εκδότη, στην Προκήρυξιν που δημοσιεύει στις 30 Σεπτεμβρίου 1830: απηχώντας τις ιδέες του Διαφωτισμού, προβάλει, με γλώσσα απλή, τις αρχές της ελευθεροτυπίας και το αγαθό της παιδείας. Κατά τη διάρκεια της διευθύνσεως του Φαρμακίδη, η εφημερίδα θα δημοσιεύσει και άρθρα στηλιτευτικά της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα έξι μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του να απομακρυνθεί από το «Βουλευτικόν».

Τον Ιούνιο του 1827 η Αντικυβερνητική Επιτροπή διόρισε τον Γεώργιο Χρυσίδη. Στις 18 Ιουνίου 1827 θα δημοσιεύσει κι αυτός ένα κείμενο «αρχών» για το πως αντιλαμβανόταν τον ρόλο της εφημερίδας. Κινούμενος στον αντίποδα του προκατόχου του, συμμορφώνεται με την κυβερνητική αντίληψη ΄περί τύπου: περιορισμός της ελεύθερης γνώμης, έλεγχος της κοινής γνώμης. Ο Χρυσίδης θα παραμείνει στην διεύθυνση του εντύπου μέχρι τον Δεκέμβριο του 1831 αφού θα τον αντικαταστήσει ο Ιωάννης Γαλιάτσας στενός φίλος του Προέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως Αυγουστίνου Καποδίστρια. Για πρώτη φορά θα καταβάλλεται στον εκδότη και μισθός, «φοίνικαι 200 κατά μήνα».

Με ύλη πολύ φτωχή και «διαποτισμένη από το καποδιστριακό πνεύμα», μετά την πτώση του Αυγουστίνου Καποδίστρια και την επικράτηση των Συνταγματικών , τον Μάρτιο του 1832 θα κλείσει οριστικά για να τη διαδεχθεί η Εθνική Εφημερίς ως επίσημο φύλλο των ελληνικών κυβερνήσεων.

1831 – Ο δολοφόνος του Ιωάννη Καποδίστρια, Γεώργιος Μαυρομιχάλης, καταδικάζεται σε θάνατο στο Ναύπλιο. Πρόεδρος του δικαστηρίου είναι ο στρατηγός Τσόκρης. Μετά την παράδοσή του από τους Γάλλους, την δίκη του και καταδίκη του « αυθημερόν» σε θάνατο με συνοπτικές διαδικασίες με τον κατηγορούμενο ν’ αναλαμβάνει ολόκληρη την ευθύνη για την πράξη του, περιοριζόμενος μόνο να χαρακτηρίσει την απόφαση του Δικαστηρίου ως άδικη και να πει ότι « αποθνήσκω υπέρ Πατρίδος» ο μελλοθάνατος φυλακίστηκε σ’ ένα υπόγειο και σκοτεινό κελί στον Προμαχώνα στο Παλαμήδι ( κιζντάρ-ντάπια).

Από εκεί ο Φρούραρχος του Παλαμηδιού – ένας μορφωμένος αξιωματικός του τακτικού στρατού, ο Κάρπος Παπαδόπουλος– τον μετέφερε τα μεσάνυχτα στο παρεκκλήσι του Αγίου Ανδρέα και του επέτρεψε να προσευχηθεί και να γράψει την διαθήκη του.

Ειδοποιήθηκε ο «Δημόσιος μνήμων» (ο συμβολαιογράφος δηλαδή) του Ναυπλίου, ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος[9] ο οποίος ήρθε με μάρτυρες, τον Δημ. Ζώρα κάτοικο Ναυπλίου και τον Ηλία Αθαν. Κόκκινο από τα Σάλωνα, έμποροι και οι δύο στο Ναύπλιο και βρήκαν τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη να γράφει ιδιοχείρως την διαθήκη του μέσα στο ναό του Αγίου Ανδρέα. Έτσι δεν εγράφη η διαθήκη στο βιβλίο του Συμβολαιογράφου αλλά παρέλαβε την ιδιόχειρη διαθήκη την οποία υπέγραψε αυτός και οι δύο μάρτυρες και σφραγίστηκε με την σφραγίδα του Δ. Ζώρα μιας και ο Χ. Παπαδόπουλος ξέχασε να φέρει την δική του σφραγίδα. Η χειρόγραφη διαθήκη του Γεωργίου Μαυρομιχάλη έχει χαρακτηριστεί ως « Εν από τα σημαντικώτερα κειμήλια του Τμήματος χειρογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης».

2020 – Ιστορική απόφαση. Εγκληματική οργάνωση η «Χρυσή Αυγή», κρίνει το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Ένοχος ανθρωποκτονίας ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, Γιώργος Ρουπακιάς. Mε ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου, η ελληνική Δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση. Στην ιστορική απόφαση που ανακοινώθηκε λίγο μετά τις 11 το πρωί της Τρίτης, 7/10/2020, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών καταδίκασε τα στελέχη και τα μέλη της Χρυσής Αυγής για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση.

Σε ό,τι αφορά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το Δικαστήριο έκρινε ένοχο Γιώργο Ρουπακιά και 15 ακόμη από τους συνολικά 18 κατηγορούμενους. Για την απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βάρος των Αιγύπτιων αλιεργατών, ένοχοι κρίθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι ενώ για την υπόθεση της δολοφονικής επίθεσης σε βάρος συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, οι δικαστές μετέτρεψαν την αρχική κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας σε επικίνδυνη σωματική βλάβη σε βάρος τριών εκ των τεσσάρων αρχικών παθόντων. Για τον τέταρτο παθόντα τα το δικαστήριο μετέτρεψε την κατηγορία σε απλή σωματική βλάβη και έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη ως προς το συγκεκριμένο πρόσωπο λόγω παραγραφής.
Οργανωμένη και συστηματική δράση εγκληματικής οργάνωσης από το 2008, με την επίθεση στον χώρο Αντίπνοια, δέχεται το δικαστήριο με την απόφαση του επί της ενοχής.

Σύμφωνα με το δικαστήριο, είναι ένοχοι για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση δύο από τους ήδη καταδικασθέντες αμετάκλητα για την επίθεση στον κοινωνικό χώρο. Αντίστοιχα, ως δράση της οργάνωσης δέχεται επίσης τη δολοφονία του εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν, την επίθεση στον χώρο Συνεργείο, αλλά και παλαιότερη επίθεση στην Κρήτη σε βάρος Πακιστανών εργατών. Και αυτό γιατί κρίθηκαν ένοχοι ως μέλη της οργάνωσης οι δύο καταδικασθέντες ήδη σε κάθειρξη 21 ετών ο καθένας, δράστες της δολοφονίας του Λουκμάν, ένας από την υπόθεση του χώρου Συνεργείο καθώς και ο πυρηνάρχης της τοπικής της Χρυσής Αυγής στην Ιεράπετρα.

Συνολικά, από τους 65 κατηγορούμενους κρίθηκαν ένοχοι για εγκληματική οργάνωση οι 50, με τους 7 πρώην βουλευτές πρώην μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου της Χρυσής Αυγής, να θεωρούνται διεύθυνση της Οργάνωσης. Υπενθυμίζεται πως πρόκειται για τους Νίκο Μιχαλολιάκο, Ηλία Κασιδιάρη, Χρήστο Παππά, Ιωάννη Λαγό, Γιώργο Γερμενή, Ηλία Παναγιώταρο και Αρτέμη Ματθαιόπουλο. Να σημειωθεί ότι μετά την απόφαση του δικαστηρίου να μετατρέψει την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας σε επικίνδυνη σωματική βλάβη, όσον αφορά στην επίθεση σε μέλη του ΠΑΜΕ, το εν λόγω αδίκημα παραγράφεται τον Σεπτέμβριο του 2021.

Γεννήσεις

1885 – Νιλς Μπορ. Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και ήταν γιος του Χρίστιαν Μπορ καθηγητή φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και είχε θεμελιώδεις συνεισφορές στην κατανόηση της ατομικής δομής και της κβαντικής μηχανικής. Εργάστηκε, από το 1943 και μετά, για την κατασκευή της ατομικής βόμβας, όταν και αυτομόλησε από την πατρίδα του τη Δανία, στη Μεγάλη Βρετανία. Ήταν υπέρμαχος της ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Δημιουργός της πρώτης κβαντικής θεωρίας του ατόμου και από τους θεμελιωτές της κβαντικής φυσικής, ο Μπορ είχε καθοριστική συνεισφορά στην εξέλιξή της για περισσότερο από 50 χρόνια. Το έργο του, τεράστιο σε σπουδαιότητα, τιμήθηκε με πολλές διεθνείς διακρίσεις.
Το 1911 δούλεψε με τον Έρνεστ Ράδερφορντ και το 1913 σκέφθηκε να συνδυάσει το μοντέλο του τελευταίου για τη δομή του ατόμου (όπου τα αρνητικά φορτισμένα και ελαφρά ηλεκτρόνια περιφέρονται γύρω από τον θετικά φορτισμένο και βαρύ πυρήνα) με τη Κβαντική Θεωρία του Μαξ Πλανκ. Ο Μπορ υπέθεσε στη θεωρία του ότι (α) το ηλεκτρόνιο μπορεί να ακολουθεί μόνον ορισμένες τροχιές, και όχι οποιεσδήποτε, και (β) το ηλεκτρόνιο ακτινοβολεί όχι συνεχώς, όπως ήταν η ως τότε κρατούσα άποψη, αλλά μόνο όταν αλλάζει τροχιά. Ερμήνευσε όλες τις φασματικές γραμμές που εκπέμπει το υδρογόνο με αυτή την θεωρία, και για τη θεωρητική του αυτή εργασία τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922.
Διάσημες στο χώρο της φυσικής είναι οι αντιπαραθέσεις του με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν σχετικά με την τότε νέα κβαντική μηχανική. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας των φυσικών που εργάζονταν στο πρόγραμμα Μανχάτταν για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας. Είχε πάθος με το ποδόσφαιρο και είχε παίξει μερικά παιχνίδια με την Ακαντέμισκ Μπόλντκλουμπ. Ο γιος του, Όε Μπορ (Aage Bohr, 1922-2009), ήταν επίσης φυσικός και τιμήθηκε με Νόμπελ το 1975 για τις έρευνές του σχετικά με τη δομή του πυρήνα των ατόμων

1959 – Νίκος Δένδιας. Ο Νικόλαος – Γεώργιος Δένδιας (Κέρκυρα, 9 Οκτωβρίου 1959) είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός, και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Από τις 9 Ιουλίου 2019 είναι ο υπουργός Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Έχει διατελέσει υπουργός Δικαιοσύνης (2009), υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη (2012-2014), υπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας (2014) και υπουργός Εθνικής Άμυνας (2014-2015).

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 7 Οκτωβρίου 1959. Κατάγεται από τους Παξούς, με απώτερη καταγωγή από το Βουνό Χειμάρρας της Βορείου Ηπείρου.

Παρακολούθησε τα μαθήματα των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Κέρκυρας. Μετά από εξετάσεις του δόθηκε υποτροφία χάρη στην οποία έγινε μαθητής του Κολεγίου Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1978. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συγχρόνως εργαζόταν στην Βιομηχανία «Γ. Σαράντης ΑΒΕΕ». Αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1983 με Άριστα. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, όπου παρακολούθησε μαθήματα Ναυτικού και Ασφαλιστικού Δικαίου στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου (UCL) και Εγκληματολογίας στην Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (LSE). Το 1984 πήρε μεταπτυχιακό τίτλο (Master of Laws – LL.M.) από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Το 1985 κατατάχθηκε στο Στρατό, όπου υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στο πεζικό. Είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω. Ομιλεί αγγλικά και ιταλικά.

Θάνατοι

2006 – Άννα Πολιτκόφσκαγια. Η Άννα Στεπάνοβνα Πολιτκόφσκαγια (ρωσικά: Анна Степановна Политковская‎, 30 Αυγούστου 1958 – 7 Οκτωβρίου 2006) ήταν Ρωσίδα δημοσιογράφος, πολύ γνωστή για την αντίθεσή της στη διακυβέρνηση του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Η Πολιτκόφσκαγια βρέθηκε νεκρή από πυροβολισμό το Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2006 στον ανελκυστήρα της πολυκατοικίας της στην κεντρική Μόσχα. Η εκτιμώμενη ώρα θανάτου είναι 15:30 τοπική ώρα Ελλάδος (13:30 GMT). Το γεγονός ανέφεραν το Interfax και άλλες ρωσικές υπηρεσίες ενημέρωσης. Η αστυνομία είπε ότι ένα πιστόλι Μακάροφ και τέσσερις σφαίρες βρέθηκαν δίπλα της. Πρώιμες αναφορές υποδεικνύουν φόνο κατόπιν συμβολαίου, αλλά δεν είναι γνωστό ποιος τον διέπραξε.
Ο αρχισυντάκτης της Νόβαγια Γκαζέτα, Ντμίτρι Μουράτοφ, είπε ότι την ημέρα της δολοφονίας της, η Πολιτκόφσκαγια σχεδίαζε να καταθέσει μια εκτεταμένη ιστορία για τις πρακτικές βασανισμού που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν από τις τσετσενικές αρχές. Ο Μουράτοφ επίσης ανέφερε ότι αυτοί που κατηγορούνταν για βασανιστήρια ανήκουν σε σώματα ασφαλείας πιστά στον φιλομοσχοβίτη πρωθυπουργό της Τσετσενίας Ραμζάν Καντίροφ. Ο Γενικός Εισαγγελέας θα επιληφθεί προσωπικά της υπόθεσης, όπως ανακοίνωσε το γραφείο του στις 8 Οκτωβρίου 2006. Το γραφείο του εισαγγελέα ανέφερε επίσης ότι οι ερευνητές θεωρούν την επαγγελματική δουλειά της Πολιτκόφσκαγια ως κύριο κίνητρο της δολοφονίας της. Η κηδεία της έγινε Τρίτη 10 Οκτωβρίου, 13:30 τοπική ώρα Ελλάδος, στο Νεκροταφείο Τρογιεκουρόφσκι.

2013 – Γιώργος Αμερικάνος. Ο Γιώργος Αμερικάνος (21 Δεκεμβρίου 1942 – 7 Οκτωβρίου 2013) ήταν Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μορφές του αθλήματος στην Ελλάδα. Ήταν βασικό στέλεχος στην πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή επιτυχία του ελληνικού μπάσκετ, όταν η ΑΕΚ κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1968. Προς τιμήν, της μεγάλης του προσφοράς, η ΑΕΚ απέσυρε την φανέλα με τον νούμερο 10 το 2015. Την τελευταία τριετία της ζωής του, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα με την υγεία του, εξαιτίας διπλού εγκεφαλικού επεισοδίου. Ο Γιώργος Αμερικάνος άφησε την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της 7ης Οκτωβρίου 2013, στο νοσοκομείο ΚΑΤ της Αθήνας. Ανακοινώσεις για τον θάνατό του έβγαλαν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, ο Σύνδεσμος Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης κ.α.
Έχει αγωνιστεί μία φορά με την Εθνική Εφήβων κατά την οποία σημείωσε 18 πόντους. Στην Εθνική Ελλάδας αγωνίστηκε 68 φορές και σημείωσε 1.076 πόντους (μ.ο. 15,8). Αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 1961 και στο Ευρωμπάσκετ 1965 και ήταν πρώτος σκόρερ της Εθνικής Ελλάδας και στις δύο διοργανώσεις με 15,5 μέσο όρο και 17,4 πόντοι μ.ο. αντίστοιχα. Συμμετείχε επίσης στους Μεσογειακούς αγώνες το 1967, τέσσερις φορές στο Βαλκανικό πρωτάθλημα (1962, 1964, 1967, 1969) και δύο φορές σε Προολυμπιακά τουρνουά (1960, 1964).