...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1071 – Η Μάχη στο Μαντζικέρτ. Στις 24 Αυγούστου 1071, στις πεδιάδες του Μαντζικέρτ, ξεκίνησε το δράμα που θα άλλαζε την ιστορία της Ανατολής. Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ρωμανός Δ’ Διογένης αντιμετώπισε τους Σελτζούκους του Αλπ Αρσλάν, χωρίς να γνωρίζει αρχικά το μέγεθος του αντιπάλου. Μικρές συγκρούσεις της πρώτης ημέρας εξελίχθηκαν σε σκληρές ενέδρες: ο Νικηφόρος Βασιλάκιος αιχμαλωτίστηκε, ενώ ο Νικηφόρος Βρυέννιος σώθηκε τραυματισμένος ύστερα από ηρωική υποχώρηση. Παρά τις απώλειες, το βυζαντινό στράτευμα διατήρησε την πειθαρχία του, ενώ ο Ρωμανός παρέμενε βέβαιος για την υπεροχή του σε μάχη εκ παρατάξεως.
Δύο ημέρες αργότερα, στις 26 Αυγούστου, η μεγάλη αναμέτρηση ξεκίνησε. Ο Αλπ Αρσλάν παρέταξε τον στρατό του σε σχήμα ημισελήνου, με κινητικό ελαφρύ ιππικό που καταιγίδιζε το βυζαντινό μέτωπο με βέλη, ανοίγοντας τα άκρα για να το περικυκλώσει. Ο Ρωμανός, επικεφαλής του κέντρου με τους επίλεκτους Βαράγγους, βρέθηκε γρήγορα σε δύσκολη θέση. Η κούραση και η βραδύτητα του βυζαντινού στρατεύματος έσπαγαν τη συνοχή του, ενώ οι Τούρκοι, υποχωρώντας τακτικά, απομόνωναν και εξολόθρευαν τμήματα.
Όταν ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή για τακτική αναστροφή, η σύγχυση έφερε πανικό. Τα άκρα θεώρησαν ότι δόθηκε σήμα υποχώρησης, οι γραμμές κατέρρευσαν και οι Σελτζούκοι αντεπιτέθηκαν με την εφεδρεία τους. Εκείνη τη στιγμή, ο Ανδρόνικος Δούκας, επικεφαλής της βυζαντινής εφεδρείας, αποχώρησε σκόπιμα από το πεδίο, αφήνοντας τον Ρωμανό εκτεθειμένο.
Η μάχη κατέληξε σε σφαγή. Ο Βρυέννιος διέφυγε, ο Αλυάτης αιχμαλωτίστηκε, το βυζαντινό κέντρο κατέρρευσε. Μόνο οι Βάραγγοι πολέμησαν μέχρις εσχάτων, υπερασπιζόμενοι τον τραυματισμένο αυτοκράτορα, που τελικά συνελήφθη. Οι βυζαντινές απώλειες ξεπέρασαν τις 8.000. Η Μάχη του Μαντζικέρτ δεν ήταν απλώς μια ήττα· ήταν το οριστικό πλήγμα που άνοιξε τον δρόμο στους Σελτζούκους για τη Μικρά Ασία.
1959 – Η British Motor Corpration παρουσιάζει το αυτοκίνητο Mini Cooper. Το 1959, η British Motor Corporation παρουσίασε στο κοινό ένα αυτοκίνητο που έμελλε να αλλάξει για πάντα την παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία: το θρυλικό Mini Cooper. Δημιουργός του ήταν ο Έλληνας της διασποράς, Αλέξανδρος Άρνολντ Ισιγώνης, γνωστός διεθνώς ως Alec Issigonis.
Ο Ισιγώνης γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1906, γιος του μηχανικού Κωνσταντίνου Ισιγώνη από την Πάρο και της Γερμανίδας Χίλντας Πρόκοπ. Η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 σημάδεψε τη ζωή του: έχασε τον πατέρα του και, με τη βοήθεια βρετανικού πολεμικού πλοίου, κατέφυγε με τη μητέρα του στο Λονδίνο. Εκεί ξεκίνησε σπουδές μηχανικού, αν και το πάθος του ήταν η ζωγραφική. Αποτυγχάνοντας κατ’ επανάληψη στα μαθηματικά, ξεχώρισε στο σχέδιο, επιμένοντας ότι «τα μαθηματικά είναι εχθρός κάθε δημιουργικού μυαλού».
Στην επαγγελματική του πορεία συνεργάστηκε με κορυφαίες εταιρείες όπως η Humber και η Morris Motor Company. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σχεδίασε ελαφρά οχήματα για τον βρετανικό στρατό, ενώ μεταπολεμικά παρουσίασε το Morris Minor, ένα προσιτό αλλά και άνετο αυτοκίνητο που γνώρισε τεράστια επιτυχία.
Η μεγάλη του στιγμή ήρθε μετά την κρίση του Σουέζ το 1956. Με το πετρέλαιο πανάκριβο, ο Ισιγώνης σχεδίασε ένα μικρό, οικονομικό, αλλά λειτουργικό τετραθέσιο: το Mini. Χωρίς περιττά αξεσουάρ, το αυτοκίνητο αυτό έγινε σύμβολο νεανικής ανεξαρτησίας και γνώρισε πωλήσεις άνω των 5 εκατομμυρίων μέχρι το 2000.
Ο «Έλληνας Θεός», όπως τον αποκαλούσαν, δεν σταμάτησε εκεί: το 1961 παρουσίασε το Morris 1100, συνεχίζοντας τις επιτυχίες. Το 1969 χρίστηκε σερ από τη βασίλισσα Ελισάβετ και δύο χρόνια αργότερα αποσύρθηκε. Έφυγε από τη ζωή το 1988, αφήνοντας πίσω του όχι μόνο ένα αυτοκίνητο, αλλά έναν μύθο της σύγχρονης κουλτούρας.
Γεννήσεις
1740 – Ζοζέφ Μισέλ Μονγκολφιέ. Ο Ιωσήφ-Μιχαήλ Μονγκολφιέ ήταν σημαντικός ερευνητής με πολλές και ποικίλες επινοήσεις επί πολλών εφαρμογών. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα στην έρευνα επί θεμάτων υδραυλικής και αεροναυτικής.
Σε συνεργασία με τον αδελφό του σε πειράματα θερμού αέρα κατασκεύασε το γνωστό αερόστατο, που έφερε το όνομα «Μονγκολφιέρα», και πέτυχε την ανύψωσή του ενώπιον των κατοίκων της γενέτειράς του, του Αννοναί.
Η Ακαδημία των Επιστημών του Παρισιού το 1783 χορήγησε στον ίδιο και τον αδελφό του Ιάκωβο Στέφανο βραβείο 600 λιρών. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ’ απένειμε στον πατέρα του τίτλο ευγενείας. Το επόμενο έτος οι κάτοικοι της Λυών είχαν την ευκαιρία να δουν για πρώτη φορά αερόστατο να υψώνεται επανδρωμένο. Τολμηροί επιβάτες του ήταν ο Ιωσήφ Μονγκολφιέ και ο Πιλάτο ντε Ροζιέ.
Αργότερα ο Ιωσήφ ασχολήθηκε με τον «υδραυλικό κριό» ο οποίος με τη πρωτοτυπία της λειτουργίας του προξένησε πολύ μεγάλη εντύπωση. Ο Μέγας Ναπολέων εκτιμώντας ιδιαίτερα τη πολεμική χρήση του αερόστατου, που πρώτος περιέλαβε σε πολεμική επιχείρηση, στη μάχη του Φλερύ, το 1794, παρασημοφόρησε τους αδελφούς Μονγκολφιέ με στρατιωτικά παράσημα.
Στη συνέχεια ο Ιωσήφ διορίστηκε διευθυντής του Μουσείου Τεχνών και Επαγγελμάτων όπου και εκλέχθηκε τελικά μέλος της Ακαδημίας Επιστημών (1807).
1743 – Αντουάν Λοράν Λαβουαζιέ. Ο Αντουάν Λαβουαζιέ γεννήθηκε στο Παρίσι μέσα σε μια ευκατάστατη οικογένεια, κληρονομώντας μετά τον θάνατο της μητέρας του σημαντική περιουσία. Παρότι ο πατέρας του τον προόριζε για δικηγόρο, ο ίδιος γοητεύτηκε από τις φυσικές επιστήμες. Εκτός από νομικά, σπούδασε βοτανική, χημεία, αστρονομία και μαθηματικά, ανοίγοντας τον δρόμο για μια πορεία που θα σφράγιζε την ιστορία της επιστήμης.
Το 1764 δημοσιεύει την πρώτη του εργασία στη χημεία, ενώ τρία χρόνια αργότερα συμμετέχει στην προσπάθεια του γεωλόγου Ζεράρ να καταρτίσει τον πρώτο γεωλογικό χάρτη της Γαλλίας. Η εμπειρία αυτή, σκληρή για τα δεδομένα της αριστοκρατικής του ανατροφής, τον ωφέλησε σωματικά και πνευματικά. Το 1768 εκλέγεται στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, σε ηλικία μόλις 25 ετών, γεγονός που του άνοιξε τον δρόμο για μια καριέρα στην πρώτη γραμμή της έρευνας.
Στην Ακαδημία αναδείχθηκε γρήγορα: το 1785 γίνεται διευθυντής και το 1791 ταμίας, συνδυάζοντας τις χημικές του έρευνες με έργα κοινωνικής και οικονομικής σημασίας. Ασχολήθηκε με την καλλιέργεια σιτηρών, το νέο σύστημα μέτρων και σταθμών, τη μελέτη του εδαφικού πλούτου και τη θέσπιση φορολογικών νόμων, ενώ στο πυριτιδοποιείο εγκαθιστά το πιο σύγχρονο εργαστήριο της εποχής.
Στο πλευρό του είχε τη σύζυγό του, Marie-Anne Pierette Paulze, που παντρεύτηκε το 1771. Η νεαρή γυναίκα μεταφράζει επιστημονικά έργα, σχεδιάζει εργαστηριακές συσκευές και διοργανώνει βραδιές όπου οι κορυφαίοι επιστήμονες ανταλλάσσουν ιδέες.
Η Γαλλική Επανάσταση, όμως, σφράγισε τραγικά το τέλος του. Κατηγορήθηκε ως συνωμότης και, παρά τη διεθνή του ακτινοβολία, καταδικάστηκε σε θάνατο. Στις 8 Μαΐου 1794 εκτελέστηκε στη λαιμητόμο, με τη φράση του δικαστή να μένει στην ιστορία: «Η Δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από επιστήμονες».
Θάνατοι
1914 – Πιοτρ Νεστέροφ. Στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η αεροπορία βρισκόταν ακόμη στα πρώτα της βήματα, ένας Ρώσος πιλότος τόλμησε να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού. Ο Πιοτρ Νεστέροφ, αξιωματικός και αεροπόρος, θεωρείται ο θεμελιωτής της υψηλής αεροπορικής τέχνης. Την εποχή που οι πιλότοι εκπαιδεύονταν να πετούν ίσια και να αποφεύγουν επικίνδυνες κλίσεις, εκείνος πειραματιζόταν με ελιγμούς εμπνευσμένους – όπως ο ίδιος έλεγε – από τα πουλιά.
Η ιστορική στιγμή ήρθε το 1913, όταν, πάνω από το αεροδρόμιο του Κιέβου, εκτέλεσε για πρώτη φορά τη διάσημη «θηλιά του θανάτου». Σε ένα ξύλινο αεροσκάφος, έσβησε τη μηχανή στα 1.000 μέτρα ύψος, άφησε το αεροπλάνο να πέσει και στη συνέχεια, με βίαιη άνοδο, το ανάγκασε να εκτελέσει έναν πλήρη κάθετο κύκλο. Το κοινό παρακολουθούσε άφωνο τον πιλότο να βρίσκεται στιγμιαία με το κεφάλι προς τα κάτω. Η καινοτομία του απέδειξε ότι οι ελιγμοί δεν εξαρτώνται μόνο από το αεροπλάνο, αλλά και από την τόλμη και τη δεξιοτεχνία του πιλότου.
Το κατόρθωμά του γρήγορα βρήκε μιμητές. Ο Γάλλος Αντόλφ Πεγκού, δοκιμαστής της εταιρείας Blériot και «βασιλιάς των αιθέρων», επανέλαβε την κίνηση και την παρουσίασε στη Μόσχα, αναγνωρίζοντας δημόσια την πρωτοπορία του Ρώσου συναδέλφου του. Οι δύο άντρες έγιναν φίλοι, όμως η μοίρα τους ένωσε και στον θάνατο: και οι δύο σκοτώθηκαν σε αερομαχίες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Νεστέροφ χάθηκε όταν έπεσε με το αεροπλάνο του πάνω σε αυστριακό αντίπαλο, ενώ ο Πεγκού καταρρίφθηκε από έναν Γερμανό πιλότο που ο ίδιος είχε εκπαιδεύσει.
Παρά τον πρόωρο χαμό τους, οι κινήσεις τους σημάδεψαν την ιστορία της αεροπορίας. Οι «θηλιές» και οι τολμηροί ελιγμοί που καθιέρωσαν έγιναν βασικό εργαλείο στις αερομαχίες των δύο Παγκοσμίων Πολέμων και παραμένουν, μέχρι σήμερα, σύμβολο θάρρους και τεχνικής υπεροχής.
1980 – Τεξ Άβερι Ήταν Αμερικανός animator , σκιτσογράφος , σκηνοθέτης και ηθοποιός φωνής . Ήταν γνωστός για τη σκηνοθεσία και την παραγωγή κινουμένων σχεδίων κατά τη χρυσή εποχή του αμερικανικού animation .
Η πιο σημαντική δουλειά του ήταν για τα στούντιο Warner Bros. και Metro-Goldwyn-Mayer , όπου ήταν καθοριστικός στη δημιουργία και την εξέλιξη διάσημων χαρακτήρων κινουμένων σχεδίων όπως Bugs Bunny , Daffy Duck , Porky Pig , Elmer Fudd , Droopy ,Screwy Squirrel , The Wolf , Red Hot Riding Hood και George and Junior .
Κέρδισε επιρροή για την τεχνική του καινοτομία, το σκηνοθετικό του στυλ και το χιούμορ του. Η στάση του Έιβερι απέναντι στα κινούμενα σχέδια ήταν αντίθετη με εκείνη του Walt Disney και άλλων συμβατικών οικογενειακών καρτούν εκείνη την εποχή. Τα κινούμενα σχέδια του Έιβερυ ήταν γνωστά για τον σαρκαστικό , ειρωνικό , παράλογο , ασεβή και μερικές φορές σεξουαλικό τόνο τους. Το κινούμενο σχέδιο του Έιβερυ είχε όραμα, σουρεαλιστικό χιούμορ, γρήγορους ρυθμούς, φυλετικά στερεότυπα και βίαιο χιούμορ, με εκκεντρικούς χαρακτήρες
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
