...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1936 – Τον Ιούλιο του 1936 εκδηλώθηκε η ανταρσία του στρατηγού Φράνκο κατά της δημοκρατικής κυβέρνησης της Μαδρίτης, η οποία πυροδότησε τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Λόρκα πήγε στη Γρανάδα για να βρει τους δικούς του. Στις 17 Αυγούστου 1936 συνελήφθη από τους οπαδούς (φαλαγγίτες) του Φράνκο και την επομένη 18 Αυγούστου εκτελέστηκε.
Ο τάφος του Λόρκα δεν βρέθηκε ποτέ και αποτελεί ένα μυστήριο μέχρι σήμερα. Πολλοί ερευνητές υποθέτουν ότι πρέπει να είναι θαμμένος στον τόπο της εκτέλεσής του στα περίχωρα της Γρανάδας. Οι μέχρι τώρα ανασκαφές δεν έχουν αποδώσει. Στα τέλη του 2008 ο γνωστός ισπανός δικαστής Μπαλτάθαρ Γκαρθόν άνοιξε το φάκελο Λόρκα και προχώρησε στις αναγκαίες ανακριτικές πράξεις για τη διαλεύκανση της δολοφονίας.
Άλλωστε έχουν αναπτυχθεί κατά καιρούς διάφορες θεωρίες για τα κίνητρα που όπλισαν το χέρι των εκτελεστών του. Η κρατούσα άποψη υποστηρίζει ότι ο Λόρκα δολοφονήθηκε από φαλαγγίτες του Φράνκο, που δεν του συγχώρησαν τη συμπόρευσή του με το κυβερνών Λαϊκό Μέτωπο (σοσιαλιστές, κομμουνιστές, αναρχικοί).
Στον αντίποδα, έχει διατυπωθεί η θεωρία ότι τα κίνητρα της εκτέλεσής του μπορεί να μην ήταν αμιγώς πολιτικά. Η δεδηλωμένη ομοφυλοφιλία του είχε ενοχλήσει πολλούς στη συντηρητική Ανδαλουσία και περισσότερο κάποιους συγγενείς του, που επιζητούσαν ένα τρόπο να ξεπλύνουν το οικογενειακό όνειδος. Όσοι ακολουθούν αυτή τη θεωρία στηρίζουν την άποψή τους και στο γεγονός ότι ο Λόρκα δεν είχε κομματικές συμπάθειες και διατηρούσε φιλίες με πρόσωπα και από τις δύο παρατάξεις, όπως με τον αρχηγό των φαλαγγιτών Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα, με τον οποίο συνήθιζε να γευματίζει κάθε Παρασκευή.
1937 – Ιδρύεται η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία TOYOTA. Η Toyota ξεκίνησε τη δραστηριότητα της σε μία τελείως διαφορετική βιομηχανία: στη δεκαετία του 1890, ο Σακίτσι Τογιόντα ξεκίνησε να σχεδιάζει και να εξελίσσει αργαλειούς, κατασκευάζοντας τον πρώτο αυτόματο αργαλειό στον κόσμο, ο οποίος έφερε την επανάσταση στον κλάδο.
Ο αργαλειός αυτός βοήθησε στη μείωση των ελαττωμάτων, ενώ βελτίωσε και την απόδοση, αφού σταματούσε αυτόματα όταν εντόπιζε κάποιο ελάττωμα, ειδοποιώντας το χειριστή ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Η βασική αυτή αρχή της παύσης και της ειδοποίησης εφαρμόζεται μέχρι και σήμερα στις γραμμές παραγωγής της.
Προκειμένου να παράγει και να πουλήσει τον αυτόματο αργαλειό του, ο Σακίτσι Τογιόντα ίδρυσε την Toyoda Automatic Loom Works, η οποία μετονομάστηκε σε Toyota Industries Corporation.
Το 1933 ο Σακίτσι πούλησε τις πατέντες αυτόματων αργαλειών του στη βρετανική εταιρεία Platt Brothers of Oldham, ώστε να χρηματοδοτήσει το όνειρο του γιου του: να ξεκινήσουν μία αυτοκινητοβιομηχανία. Ο Κιιχίρο Τογιόντα διέκρινε ένα λαμπρό μέλλον στη βιομηχανία κατασκευής αυτοκινήτων και άντλησε έμπνευση από τις επισκέψεις του σε σύγχρονα εργοστάσια παραγωγής κινητήρων στην Αμερική. Για τρία χρόνια, τα κονδύλια διοχετευτηκαν στην έρευνα και την ανάπτυξη πρωτότυπων, μέχρι που το AA saloon ήταν πλέον έτοιμο για να διατεθεί στην αγορά.
Το 1937 το τμήμα αυτοκινήτων διαχωρίστηκε από την Toyota Industries Corporation και ιδρύθηκε η ανεξάρτητη εταιρεία με το όνομα Toyota Motor Co. Η εταιρεία συνέχισε να αναπτύσσεται και να επεκτείνει την παραγωγή στο εσωτερικό της Ιαπωνίας αρχικά και στο εξωτερικό αργότερα: το 1959 ξεκίνησαν οι δραστηριότητες στο πρώτο της διεθνές εργοστάσιο στη Βραζιλία, ενώ η μάρκα διαθέτει σήμερα εργοστάσια, παραρτήματα και αντιπροσωπείες σε όλο τον κόσμο.
1961 – Ο καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεί Ανδρέας Παπανδρέου καλείται από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και διορίζεται πρόεδρος και επιστημονικός διευθυντής στο νεοσύστατο Κέντρο Οικονομικών Ερευνών, μετέπειτα Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ).
Ήδη από εκείνα τα ταραχώδη χρόνια (1965-1967) ο Ανδρέας Παπανδρέου κερδίζει την αγάπη της μεγάλης πλειοψηφίας των πρώην ΕΑΜιτών και ΕΛΑΣιτών που θα συνεχίζουν να τον στηρίζουν ως το τέλος, αλλά οι σχέσεις του με την ηγεσία της Αριστεράς χαρακτηρίζονται από αμοιβαία καχυποψία.
Γενικά, ο Ανδρέας Παπανδρέου ενδιαφερόταν περισσότερο για τον «απλό κόσμο» της Αριστεράς και όχι για τους ηγέτες της, που τους θεωρούσε παρωχημένους και όχι ιδιαίτερα ευφυείς.
Γεννήσεις
1932 – Λικ Μοντανιέ (Luc Montagnier, 18 Αυγούστου 1932 – 8 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Γάλλος ερευνητής ιολόγος βραβευμένος με το Νόμπελ Ιατρικής το 2008 (από κοινού με την Φρανσουάζ Μπαρέ – Σινουσί (Françoise Barré-Sinoussi) για την ανακάλυψη του ιού HIV, που προκαλεί την ασθένεια του AIDS. Εργάστηκε ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι και από το 2011 ως ερευνητής, καθηγητής και διευθυντής του εργαστηρίου που φέρει το όνομά του, στο Πανεπιστημίου Τζιάο Τονγκ της Σαγκάης.
Η άποψη του Λυκ Μοντανιέ για την προέλευση του νέου κορονοϊού SARS-CoV-2, υπεύθυνου για το ξέσπασμα της ασθένειας COVID-19, προκάλεσε πλήθος αρνητικών σχολίων, που οδήγησε μέχρι και στην περιθωριοποίηση του Νομπελίστα ιατρού. Συγκεκριμένα, ο Μοντανιέ, αφού μελέτησε μέρος του γονιδιώματος του SARS-CoV-2 (το πλήρες γονιδίωμα του ιού δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί, αν και οι επιστήμονες είναι πλέον (2021) πολύ κοντά στη χαρτογράφησή του), έφτασε στο συμπέρασμα ότι ο ιός έχει κατασκευαστεί τεχνητά, και η διαφυγή του από το ιολογικό εργαστήριο ήταν αποτέλεσμα λάθους ή αμέλειας του επιστημονικού προσωπικού.
Ο Μοντανιέ πιστεύει ότι στη προσπάθεια των ερευνητών του εργαστηρίου της Γουχάν να δημιουργήσουν ένα εμβόλιο για το AIDS, προσέθεσαν στον κοινό κορωνοϊό ακολουθίες του ιού HIV.
1937 – Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Ο Ρέντφορντ γεννήθηκε στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας, στις 18 Αυγούστου του 1936.
Ο πατέρας του ήταν, αρχικά, γαλατάς και, στη συνέχεια, λογιστής, ενώ η μητέρα του ήταν νοικοκυρά. Η καταγωγή των ρογόνων του είναι βρετανική (Αγγλία και Σκωτία) και ιρλανδική, κάτι που εξηγεί, τα πυρόξανθα μαλλιά του, τα οποία είναι και το κύριο γνώρισμά του.
Κατά τα σχολικά του χρόνια, ήταν συμμαθητής με το διάσημο παίκτη του μπέιζμπολ Ντον Ντιρσντέιλ. Λέγεται πως, όταν γύριζε από το σχολείο του στο σπίτι, σταματούσε έξω από τα στούντιο της Fox, για να παρακολουθήσει τους διάσημους ηθοποιούς της εποχής.
Στην εφηβεία του, συνήθιζε να κάνει μικροκλοπές (τάσια αυτοκινήτων), ενώ κατανάλωνε πολύ αλκοόλ. Η συμπεριφορά του αυτή τον εμπόδισε να κερδίσει κάποια υποτροφία, ώστε να μπορέσει να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο.
Μόλις αποφοίτησε από το σχολείο, κέρδισε, τελικά, υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, χάρις στην ικανότητά του στον αθλητισμό και -κυρίως- στο μπέιζμπολ. Εκείνο το χρονικό διάστημα δούλευε ως σερβιτόρος σε ένα εστιατόριο-μπαρ. Έπειτα, ξεκίνησε να δουλεύει στις πετρελαιοπηγές της Καλιφόρνιας, ώστε να μαζέψει χρήματα, για να μπορέσει να κάνει ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Κατάφερε να μείνει στη Γηραιά Ήπειρο για ένα -περίπου- χρόνο.
Τον περισσότερό του καιρό τον πέρασε στο Παρίσι, ενώ γράφτηκε και στη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας. Όμως, οι κακές κριτικές των καθηγητών του, τον οδήγησαν στην επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αργότερα, μετέβη στο Μπρούκλιν, για να κάνει μαθήματα ζωγραφικής στο Ινστιτούτο Πρατ, κάτι που επηρέασε αρκετά τη ζωή του και τον ίδιο, αφού για μια περίοδο είχε αποκτήσει ένα αρκετά μποέμικο στυλ.
Στη συνέχεια, πήγε στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών της Νέας Υόρκης, μετά από παρότρυνση ενός φίλου του. Στην ακρόασή του, κατάφερε να εκπλήξει τους κριτές, οι οποίοι ανέφεραν πως: “διαθέτει μια φυσική άνεση στην έκφραση, ζωηρή φαντασία, ένα χάρισμα”. Η επαφή του αυτή με την υποκριτική τον κέρδισε και τον έκανε να ασχοληθεί σοβαρά με το αντικείμενο.
Θάνατοι
1850 – Ονορέ Ντε Μπαλζάκ. Γεννήθηκε στην πόλη Τουρ με καταγωγή από αστική οικογένεια της εποχής. To 1814 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, ενώ σε ηλικία 17 ετών άρχισε σπουδές νομικής στη Σορβόνη.
Το 1819, απέκτησε το πτυχίο του baccalauréat και εργάστηκε για ένα διάστημα ως βοηθός σε δικηγορικό γραφείο, ωστόσο τελικά δεν ακολούθησε το επάγγελμα του συμβολαιογράφου, αλλά αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι για να μείνει μόνος σε μια φτωχική σοφίτα και να αφιερωθεί στη συγγραφή φιλοσοφικών δοκιμίων, μυθιστορημάτων σε μορφή επιστολών ή τραγωδιών. Μέχρι το 1822 ο Μπαλζάκ ήταν ήδη δημιουργός αρκετών έργων – για τα οποία χρησιμοποιούσε και αρκετά ψευδώνυμα – που δεν γίνονταν όμως ευρύτερα αποδεκτά.
Το 1825 ξεκίνησε η σχέση του με τη Δούκισσα Ντ’ Αμπραντές, με την βοήθεια της οποίας έγινε γνωστός στους κοσμικούς κύκλους του Παρισιού. Την ίδια περίοδο συνέβη ο θάνατος της αδελφής του Λορ, που ήταν έμπιστή του. Παράλληλα, έγινε εκδότης ενώ το διάστημα 1826-1828 εργάστηκε ως τυπογράφος με οδυνηρές όμως οικονομικές συνέπειες, καθώς καταστράφηκε οικονομικά, καταρρέοντας από τα χρέη.
Το 1829 δημοσιεύτηκε το μυθιστόρημά του Οι Σουάνοι (Les Chouans), που αποτέλεσε την πρώτη εμπορική του επιτυχία και την αρχή της αναγνώρισής του ως συγγραφέα. Τον επόμενο χρόνο, δηλώνοντας πως κατάγεται από τους Μπαλζάκ της Αντράγκ, πρόσθεσε αυθαίρετα στο όνομά του τον όρο «ντε». Στις 18 Φεβρουαρίου του 1832, έλαβε το πρώτο γράμμα της Εβελίνα Χάνσκα, πολωνικής καταγωγής, με την οποία αλληλογραφούσε για περίπου 15 χρόνια και αργότερα παντρεύτηκε. Το 1835 ανέλαβε την επιθεώρηση La Chronique De Paris, την οποία εγκατέλειψε τον Ιούλιο του 1836 ακόμη περισσότερο χρεωμένος. Το 1837 δημοσιεύτηκαν οι Χαμένες Ψευδαισθήσεις και ο Μπαλζάκ αγόρασε τις «Jardies», αγρόκτημα στη περιοχή των Σεβρών που, λόγω χρεών όμως αναγκάστηκε να πουλήσει το 1845.
Το 1838 πραγματοποίησε αποτυχημένες επενδύσεις στο χρηματιστήριο χωρίς να μπορέσει να βελτιώσει ούτε στο ελάχιστο την οικονομική του κατάσταση.
Το 1840 προσπάθησε να επανακυκλοφορήσει την «Revue Parisienne», χωρίς επιτυχία. Λόγω των οικονομικών του προβλημάτων, αναγκάστηκε να κρυφτεί στο Πασσύ για να ξεφύγει από τους πιστωτές του. Στις 4 Μαρτίου του 1850 νυμφεύτηκε την Εβελίνα Χάνσκα και πέντε μήνες αργότερα, στις 18 Αυγούστου, πέθανε στο Παρίσι, σε ηλικία μόλις 51 ετών.
2017 – Ζωή Λάσκαρη. Ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, μια από τις διασημότερες σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, που ξεκίνησε την καριέρα της κερδίζοντας τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς», το 1959.
Το πραγματικό της ονοματεπώνυμο ήταν Ζωή Κουρούκλη, ίδιο με της εξαδέλφης της Ζωής Κουρούκλη, γνωστής τότε τραγουδίστριας.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 θεωρήθηκε –μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη– μια από τις εμπορικότερες ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου.
Είχε διατελέσει δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων, με την παράταξη του Δημήτρη Αβραμόπουλου.
Το 2013 της απονεμήθηκε βραβείο από την Ακαδημία Κινηματογράφου για τη συνολική προσφορά της στον κινηματογράφο. Απεβίωσε στις 18 Αυγούστου του 2017 από καρδιακή ανακοπή.
