...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
49 π.Χ.: Ο Ιούλιος Καίσαρ διαβαίνει τον Ρουβίκωνα. Σύμφωνα με τη ρωμαϊκή νομοθεσία, κάθε στρατηγός που πλησίαζε στην Ιταλία από Βορρά έπρεπε να διαλύσει τον στρατό του προτού διασχίσει τη γέφυρα του ποταμού αυτού, ο οποίος αποτελούσε το φυσικό βόρειο σύνορο μεταξύ της κυρίως Ιταλίας και των βορείων επαρχιών.
Ο νόμος αυτός αποσκοπούσε στην προστασία της δημοκρατίας της Ρώμης από εσωτερικούς στρατιωτικούς κινδύνους: οι παραβάτες στρατηγοί και οι άνδρες τους εθεωρούντο ένοχοι εσχάτης προδοσίας και ιεροσυλίας, κάτι που επέσυρε την ποινή του θανάτου.
Ο Καίσαρ, ο οποίος φυσικά γνώριζε τον νόμο, αμφιταλαντεύθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα προτού αποφασίσει να διαβεί τον Ρουβίκωνα με συντεταγμένο στρατό. Στις 10 Ιανουαρίου του 49 π.Χ ο Ιούλιος Καίσαρας αναφώνησε τη φράση «Ο κύβος ερρίφθη» (λατινικά: alea jacta est ή jacta alea est), και περνάει τον Ρουβίκωνα σηματοδοτώντας την έναρξη του εμφυλίου πολέμου.
1863 – Ανοίγει το Μετρό του Λονδίνου, ο παλαιότερος υπόγειος σιδηρόδρομος του κόσμου, μεταξύ του σταθμού Πάντινγκτον και του σταθμού Φάρινγκντον.
Το Μετρό του Λονδίνου, γνωστό με την επωνυμία “London Underground” ή, σε συντομία, απλά ως “Underground” (Υπόγειος) ή και ως “the Tube” (ο Σωλήνας), είναι σιδηροδρομικό δίκτυο στο Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο εξυπηρετεί το μεγαλύτερο τμήμα του Μείζονος Λονδίνου (Greater London) και τμήματα του Έσσεξ, του Μπακιγχαμσάιρ και του Χiρτφορντσάιρ. Το αρχικό τμήμα του μετρό είναι το παλαιότερο στην ιστορία των αστικών σιδηροδρόμων, καθώς άρχισε να λειτουργεί στις 10 Ιανουαρίου 1863 (κατ’ άλλες πηγές στις 9 Ιανουαρίου 1863). Υπήρξε, επίσης, το πρώτο ηλεκτροκίνητο μετρό παγκοσμίως, από το 1890.
Σήμερα το μετρό διαθέτει δίκτυο με συνολικό μήκος γραμμών 402 χλμ. (παρά την ονομασία του, μόνο το 45% από αυτά είναι υπόγειο) και 272 σταθμούς. Η μέση ταχύτητα των συρμών είναι 33 km/h και κάθε συρμός διανύει ετησίως 184.269 χλμ. Είναι το τέταρτο σε μέγεθος μετρό του Κόσμου, πίσω από αυτά της Σεούλ, της Σανγκάης και του Πεκίνου, μεταφέροντας συνολικά 1,107 δισεκατ. επιβάτες ετησίως.
1870 – Ο Τζον Ντ. Ροκφέλερ ιδρύει την Standard Oil. Η Standard Oil Co. Inc. (μεταγραμματισμός: Στάνταρντ Όιλ) ήταν αμερικανική εταιρεία παραγωγής, διύλισης, μεταφοράς και μάρκετινγκ πετρελαίου. Ιδρύθηκε το 1870 από τον Τζον Ντ. Ροκφέλερ στο Οχάιο και ήταν η μεγαλύτερη βιομηχανία διύλισης πετρελαίου στον κόσμο την εποχή εκείνη. Σταδιακά η εταιρία του απέκτησε τον έλεγχο όλων των διυλιστηρίων του Πίτσμπεργκ, της Φιλαδέλφειας και της Βαλτιμόρης, έχοντας στα ταμεία της σε ρευστό περισσότερα από 40 εκατομμύρια δολάρια.
Παράλληλα δραστηριοποιήθηκε και σε άλλους επιχειρηματικούς τομείς όπως τις μεταφορές, την σιδηρουργία, μεταλλουργία κ.α. Μέχρι το 1882 είχε καταφέρει να δημιουργήσει μία από τις πιο πετυχημένες εταιρίες του κόσμου.
Οι μέτοχοί της όμως ξεκίνησαν δικαστική διαμάχη, μαζί του και αφού κέρδισαν με δικαστικές αποφάσεις του 1882 και 1887, τον ανάγκασαν να διαλύσει την Standard Oil. Γρήγορα όμως ο Τζον κατάφερε να προσαρμοστεί στους αντιμονοπωλιακούς νόμους και να διατηρήσει στο ακέραιο την περιουσία του. Η άνοδος στην προεδρία των Η.Π.Α. του Θεόδωρου Ρούζβελτ συνέβαλε αποφασιστικά στο τέλος της αυτοκρατορίας του.
Ύστερα από πολύχρονες δικαστικές διαμάχες το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε, τον Μάιο του 1911, τη διάλυση της εταιρείας σε μικρότερες, οι οποίες θα έπρεπε να λειτουργούν ανεξάρτητα και ανταγωνιστικά η μία προς την άλλη.
1920 – Επικυρώνεται η συνθήκη των Βερσαλλιών. Η συνθήκη των Βερσαλλιών υπεγράφη στις 28 Ιουνίου 1919 και επικυρώθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1920. Με αυτήν, ο κύκλος της Συνδιάσκεψης της Ειρήνης του Παρισιού (με ημερομηνία έναρξης την 18η Ιανουαρίου 1919) κλείνει, και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος φτάνει επισήμως στο τέλος του.
Τα δέκα εκατομμύρια νεκρών, το κόστος τριακοσίων πενήντα δις δολλαρίων και η πτώση τεσσάρων αυτοκρατοριών (Γερμανικής, Αυστροουγγαρικής, Ρωσικής και Οθωμανικής), ήταν ο πικρός απολογισμός του Α’ Παγκοσμίου. Οι καταστροφές που είχε υποστεί η Γαλλία και ο ρόλος της στον πόλεμο, ήταν οι λόγοι που το Παρίσι επιλέχθηκε να φιλοξενήσει τις εργασίες που θα υπέγραφαν την λήξη των εχθροπραξιών.
Έτσι, η γαλλική πρωτεύουσα, υποδέχθηκε εβδομήντα αντιπροσώπους των χωρών-νικητών, μαζί με εκατοντάδες συμβούλους, γραμματείς και δημοσιογράφους. Οι ηττημένοι είχαν αποκλειστεί από την Διάσκεψη, ενώ συμφωνήθηκε να συγκροτηθεί το Συμβούλιο των Πέντε (που μαζί με την προσθήκη πέντε υπουργών εξωτερικών έγινε Συμβούλιο των Δέκα), το οποίο θα εξέδιδε την ετυμηγορία των νικητών.
Η Βρετανία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Ιταλία και η Ιαπωνία θα έπαιρναν όλες τις αποφάσεις, και μάλιστα η τελευταία, είχε περιορισμένη συμμετοχή στο Ανώτατο Συμβούλιο.
1929 – Ο βέλγος σκιτσογράφος Ζορζ Ρεμί, γνωστότερος ως Ερζέ, δημιουργεί τον χάρτινο ήρωα Τεντέν. Ο Τεντέν (Tintin) είναι ήρωας της ομώνυμης βελγικής γαλλόφωνης σειράς κόμικς του Ερζέ.
ιστορίες του άρχισαν να δημοσιεύονται στις 10 Ιανουαρίου του 1929 στο παιδικό ένθετο Le Petit Vingtième (Ο μικρός εικοστός) της εφημερίδας Le XXe Siècle (Ο 20ός αιώνας) και συνέχισε να εκδίδεται εκεί μέχρι τις 11 Μαΐου του 1930, υπό τον τίτλο Les Aventures de Tintin (Οι περιπέτειες του Τεντέν). Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι περιπέτειες του μεταφέρθηκαν στη βελγική εφημερίδα Le Soir (πρώτη εμφάνιση στις 17 Οκτωβρίου 1940), στην οποία δούλευε ο Ερζέ, ενώ από τις 26 Σεπτεμβρίου 1946 άρχισε στο Βέλγιο η έκδοση του εβδομαδιαίου περιοδικού Τεντέν (γαλλική έκδοση: Le journal de Tintin, ολλανδόφωνη έκδοση: Kuifje) από την εκδοτική εταιρεία του Raymond Leblanc, η οποία συνέχισε μέχρι το 1993.
Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα κόμικς παγκοσμίως, με περισσότερες από διακόσια εκατομμύρια πωλήσεις, ενώ έχει μεταφραστεί σε 58 γλώσσες. Έχουν κυκλοφορήσει συνολικά 24 τεύχη, το τελευταίο από τα οποία κυκλοφόρησε το 1983. Επίσης, έχουν γυριστεί τέσσερις ταινίες.
Ο Τεντέν είναι ένας Βέλγος δημοσιογράφος, ο οποίος συνέχεια εμπλέκεται σε περίεργες και παράξενες περιπέτειες. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του είναι οι ντετέκτιβς Ντυπόν και Ντιπόν, ο Καπετάνιος Χάντοκ, ο καθηγητής Τρύφων Τουρνεσόλ και ο πιστός του σκύλος Μιλού.
Διαβάστε περισσότερα στο link που ακολουθεί:
Τεν-Τεν: Το κόμικ του μεσοπολέμου
1941 – Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει την Κλεισούρα. Η Κατάληψη της Κλεισούρας ή Κατάληψη της στενωπού της Κλεισούρας, ήταν μια στρατιωτική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε στις 6 με 11 Ιανουαρίου 1941 στην Βόρεια Ήπειρο κοντά στην πόλη Κλεισούρα της Επαρχίας Πρεμετής της Αλβανίας και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μάχες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά από δύο εβδομάδες συγκρούσεων από την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου στα ελληνοαλβανικά σύνορα, η Ελλάδα καταφέρνει να αποκρούσει την ιταλική εισβολή μετά την θετική έκβαση για αυτήν των μαχών της Πίνδου και της Ελαίας-Καλαμά. Η μεγάλη αντεπίθεση των ελληνικών δυνάμεων αρχίζει στις 9 Νοεμβρίου. Ο Ελληνικός Στρατός εισχωρεί βαθιά στο αλβανικό έδαφος και αναγκάζει τα ιταλικά στρατεύματα να οπισθοχωρήσουν. Οι ελληνικές επιχειρήσεις κορυφώθηκαν με την κατάληψη του στρατηγικού περάσματος της Κλεισούρας τον Ιανουάριο του 1941.
Η επίθεση στον κεντρικό τομέα των επιχειρήσεων του ελληνοαλβανικού μετώπου έγινε υπό την ηγεσία των επιτελών του Β’ Σώματος Στρατού, και χρησιμοποιήθηκαν ιδιαίτερα από την I και X Μεραρχία Πεζικού. Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι Ιταλοί χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά το νέο M13, ένα μεσαίας κατηγορίας τεθωρακισμένο όχημα, της 131ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας “Κένταυρος” (Centauro). Χρησιμοποιήθηκαν από τον Ιταλικό Στρατό για τη μετωπική επίθεση που ακολούθησε, αλλά το αποτέλεσμα της επιχείρησης για την Ιταλία ήταν καταστροφικό, καθώς αποδεκατίστηκαν από το ελληνικό πυροβολικό. Στις 10 Ιανουαρίου, μετά από τέσσερις ημέρες σκληρών μαχών, οι ελληνικές μεραρχίες πεζικού κατέλαβαν τελικά το πέρασμα. Η επίθεση της V Μεραρχίας Πεζικού, που αποτελούνταν από Κρητικούς, με την κατάληψη στρατηγικών πλεονεκτικών θέσεων, υπήρξε καθοριστική για την έκβαση της μάχης για τον Ελληνικό Στρατό.
Το ιταλικό επιτελείο ξεκίνησε αμέσως αντεπιθέσεις προκειμένου να καταλάβει εκ νέου το πέρασμα. Ο Ιταλός Αρχιστράτηγος Ούγκο Καβαλέρο (Ugo Cavallero) διέταξε την ιταλική 7η Μεραρχία Πεζικού “Λύκων της Τοσκάνης” (Lupi di Toscana) που ήρθε προς ενίσχυση να υποστηρίξει στην επιχειρούμενη επίθεση την επίλεκτη 3η Ταξιαρχία Αλπινιστών “Τζούλια”, αλλά η επιχείρηση ήταν ελλιπέστατα προετοιμασμένη. Παρόλο που αντιμετώπισαν μόνο τέσσερα ελληνικά τάγματα, έχασαν πολύ σύντομα ένα ιταλικό τάγμα επειδή περικυκλώθηκε. Στις 11 Ιανουαρίου, οι ιταλικές δυνάμεις είχαν απωθηθεί, η Μεραρχία των Λύκων αποδεκατίστηκε και το πέρασμα πέρασε τελικά στους Έλληνες.
1989 – Ήταν Τρίτη 10 Ιανουαρίου 1989, 8.10 το πρωί, όταν λίγα μέτρα πιο κάτω από το σπίτι του στου Ζωγράφου, πυροβολείται στα πόδια και τραυματίζεται ο εισαγγελέας Κωνσταντίνος Ανδρουλιδάκης. Ο εισαγγελέας μεταφέρεται στο νοσοκομείο, όμως τα τραύματα είναι σοβαρά και οι γιατροί του ακρωτηριάζουν και τα δυο πόδια.
Ακριβώς ένα μήνα μετά, στις 10 Φεβρουαρίου 1989 πεθαίνει κυρίως από επιπλοκές των τραυμάτων του. Σε προκήρυξη της η 17Ν, είχε αναλάβει την ευθύνη για το χτύπημα στον εισαγγελέα λέγοντας ότι ο Ανδρουλιδάκης, είχε εισηγηθεί την απαλλαγή της οικογένειας Τσάτσου (τσιμεντοβιομηχανία ΑΓΕΤ ”Ηρακλής”) για σκάνδαλα στη βιομηχανία.
Σε επόμενη προκήρυξή της, η 17Ν κατηγορούσε το σύστημα υγείας, λέγοντας χαρακτηριστικά ”αν είχε παρασχεθεί στον Ανδρουλιδάκη η κατάλληλη ιατρική περίθαλψη, θα πήγαινε σπίτι του σε τέσσερις-πέντε μέρες”.
Για το χτύπημα στον Ανδρουλιδάκη, ο Βασίλης Τζωρτζάτος μετά την σύλληψή του είχε καταθέσει ότι συμμετείχε αυτός μαζί με τους Δημήτρη Κουφοντίνα και Αλέκο Γιωτόπουλο. Τον Γιωτόπουλο μάλιστα είχε ”δείξει” ως τον άνθρωπο που είχε πυροβολήσει τον Ανδρουλιδάκη 3-4 φορές στα πόδια.Μετά την σύλληψή του και ο Κωνσταντίνος Τέλιος είχε καταθέσει ότι συμμετείχε στο χτύπημα. Το 38άρι περίστροφο με το οποίο είχε χτυπηθεί ο εισαγγελέας, βρέθηκε στην γιάφκα της οδού Πάτμου 84 σύμφωνα με ανακοίνωση της αστυνομίας το 2002.
Γεννήσεις
1921 – Τασσώ Καββαδία, Ελληνίδα ηθοποιός, που τυποποιήθηκε σε ρόλους «κακιάς» στην κινηματογραφική της διαδρομή. Ήταν μία καλλιεργημένη και μορφωμένη γυναίκα, που υπηρέτησε με συνέπεια το θέατρο, ενώ εργάστηκε ως ραδιοφωνική παραγωγός, δημοσιογράφος και μεταφράστρια λογοτεχνικών και άλλων έργων.
Η Αναστασία (Τασσώ) Καββαδία γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1921 στην Πάτρα. Σπούδασε πιάνο στην Αθήνα, ζωγραφική και διακόσμηση στο Παρίσι, σκηνογραφία και ενδυματολογία κοντά στο Γιάννη Τσαρούχη και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης κοντά στον Κάρολο Κουν.
Την πρώτη της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη πραγματοποίησε το 1954, κρατώντας ένα δεύτερο ρόλο στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Κυριακάτικο Ξύπνημα», δίπλα στην Έλλη Λαμπέτη, τον Δημήτρη Χορν και τον Γιώργο Παππά. Ο Κακογιάννης τη συμπεριέλαβε και στην επόμενη ταινία του, τη «Στέλλα», ως τη στρυφνή αδελφή του Αλέκου Αλεξανδράκη. Κι έτσι ξεκίνησε μία μεγάλη καριέρα, που μπορεί να μην την έκανε ποτέ πρωταγωνίστρια, αλλά την έκανε ένα από τα μυθικά πρόσωπα του ελληνικού σινεμά.
1944 – Φρανκ Σινάτρα Τζούνιορ | Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, ηθοποιός και σκηνοθέτης. Ήταν γιος του τραγουδιστή και ηθοποιού Φρανκ Σινάτρα και της πρώτης του συζύγου, Νάνσυ Μπάρμπατο Σινάτρα, ο μικρότερος αδελφός της τραγουδίστριας και ηθοποιού Νάνσι Σινάτρα και ο μεγαλύτερος αδελφός της τηλεοπτικής παραγωγού Τίνα Σινάτρα. Ο νεότερος Σινάτρα τεχνικά δεν ήταν «junior», αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν γνωστός ως Φρανκ Τζούνιορ σε όλη του τη ζωή. Ο νεότερος Σινάτρα δεν έβλεπε σχεδόν καθόλου τον πατέρα του, ο οποίος ήταν συνεχώς στο δρόμο, είτε παίζοντας είτε δουλεύοντας σε ταινίες. Ωστόσο, ήθελε να γίνει πιανίστας και τραγουδοποιός από τα πρώτα του χρόνια.
Ο Σινάτρα απήχθη σε ηλικία 19 ετών στις 8 Δεκεμβρίου 1963, στη λίμνη Harrah’s Lake Tahoe (Δωμάτιο 417). Αφέθηκε ελεύθερος δύο μέρες αργότερα αφού ο πατέρας του πλήρωσε τα λύτρα των 240.000 δολαρίων που ζητούσαν οι απαγωγείς. Ο Barry Keenan, ο Johnny Irwin και ο Joe Amsler συνελήφθησαν σύντομα, διώχθηκαν για απαγωγή, καταδικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης, από τις οποίες εξέτισαν μόνο μικρά τμήματα. Ο εγκέφαλος Keenan αργότερα κρίθηκε ότι ήταν νομικά παράφρων τη στιγμή του εγκλήματος και ως εκ τούτου δεν ήταν νομικά υπεύθυνος για τις πράξεις του. Η διάσημη δικηγόρος Gladys Root εκπροσωπούσε τον Irwin.
Οι απαγωγείς απαίτησαν όλη η επικοινωνία να γίνεται με δημόσιο τηλέφωνο. Κατά τη διάρκεια αυτών των συνομιλιών, ο πατέρας του ανησυχούσε ότι δεν θα είχε αρκετά νομίσματα, κάτι που τον ώθησε να έχει μαζί του 10 δεκάρες ανά πάσα στιγμή για το υπόλοιπο της ζωής του. Τον έθαψαν μάλιστα με 10 δεκάρες στην τσέπη.
Την ώρα της απαγωγής, ο πατέρας του και το Rat Pack γύριζαν τον Robin and the 7 Hoods. Το άγχος της απαγωγής, εκτός από τη δολοφονία του στενού φίλου του Σινάτρα, Τζον Φ. Κένεντι, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από την απαγωγή, έκανε τον Σινάτρα να σκεφτεί σοβαρά να κλείσει εντελώς την παραγωγή, αν και η ταινία ολοκληρώθηκε τελικά.
1974 – Γιάννης Στάνκογλου. Είναι από εκείνους τους ηθοποιούς που δεν χρειάζονται φωνές για να επιβληθούν. Η παρουσία του αρκεί. Γεννημένος στην Αθήνα το 1974, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και από νωρίς φάνηκε ότι ανήκει στην κατηγορία των ηθοποιών που χτίζουν ρόλους με βάθος, σιωπή και εσωτερική ένταση.
Το θέατρο υπήρξε η σταθερή του βάση. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες και θιάσους, ερμηνεύοντας από αρχαίο δράμα μέχρι σύγχρονα ελληνικά και διεθνή έργα. Στη σκηνή κινείται με μια λιτότητα σχεδόν δωρική, που όμως κρύβει έντονο συναισθηματικό φορτίο. Δεν παίζει τον ρόλο — τον κατοικεί.
Στον κινηματογράφο, ο Στάνκογλου ξεχώρισε σε ταινίες ανεξάρτητου κυρίως χαρακτήρα, δίνοντας πρόσωπο σε ανθρώπους της καθημερινότητας, συχνά σκοτεινούς, τραυματισμένους, αλλά απολύτως αληθινούς. Δεν τον ενδιαφέρει η εξιδανίκευση· τον ενδιαφέρει η αλήθεια του χαρακτήρα.
Το ευρύ κοινό τον γνώρισε περισσότερο μέσα από την τηλεόραση, όπου τα τελευταία χρόνια έχει πρωταγωνιστήσει σε επιτυχημένες σειρές. Εκεί κατάφερε κάτι δύσκολο: να μεταφέρει τη θεατρική ποιότητα και τη δραματική πυκνότητα σε ένα μέσο γρήγορο και απαιτητικό, χωρίς εκπτώσεις.
Ο Γιάννης Στάνκογλου παραμένει ένας ηθοποιός χαμηλών τόνων, μακριά από τη φασαρία της προβολής. Και ίσως γι’ αυτό ακριβώς, κάθε του εμφάνιση μοιάζει ουσιαστική — σαν μια ήρεμη, αλλά σταθερή φωνή μέσα στον θόρυβο.
1981 – Τάμτα | Γεωργιανή τραγουδίστρια. Έγινε γνωστή από την συμμετοχή της στην ελληνική εκπομπή ταλέντων Super Idol, τραγουδώντας σε ντουέτο Το άλλο μου μισό, με τον νικητή του σόου, Σταύρο Κωνσταντίνου. Έχει κυκλοφορήσει τέσσερις δίσκους, από τα οποία τα δύο έχουν επανακυκλοφορήσει και τρία CD singles. Έχει αποκτήσει επτά βραβεία και έχει συνεργαστεί με πάρα πολλά ονόματα της ελληνικής και της ξένης μουσικής σκηνής. Έχει πρωταγωνιστήσει σε δύο μιούζικαλ, έχει δώσει την φωνή της σε παιδική ταινία, έχει συμμετάσχει ως κριτής στο The X Factor της Ελλάδας και της Γεωργίας, έχει σχεδιάσει την δική της σειρά ρούχων σε συνεργασία με την Attrativo και έχει παρουσιάσει τηλεοπτικά μια επίδειξη μόδας με μουσική.
Ανήκει στο δυναμικό της δισκογραφικής εταιρίας Minos EMI. Το 2019 εκπροσώπησε την Κύπρο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision που διεξήχθη στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ, με το τραγούδι Replay και έλαβε την 13η θέση ανάμεσα σε 41 χώρες.
Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1981 σε ένα χωριό κοντά στην Τιφλίδα της Σοβιετικής -τότε- Γεωργίας όπου και πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Μεγάλωσε με τη μητέρα της (οι γονείς της είχαν πάρει διαζύγιο) και τον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό της, Βλαντιμίρ (γενν. 1987). Από μικρή ηλικία έδειχνε ενδιαφέρον για τη μουσική αφού όταν ήταν μόλις πέντε ετών ξεκίνησε να τραγουδάει. Συμμετείχε σε παιδικά συγκροτήματα ενώ παράλληλα έκανε μαθήματα πιάνου και μπαλέτου.
Τον Απρίλιο του 1995, όταν ήταν μόλις 14 ετών, παντρεύτηκε με τον κατά δύο χρόνια μεγαλύτερο φίλο της και λίγους μήνες αργότερα γέννησε την κόρη τους, Άννυ. Παράλληλα, συνέχισε τη φοίτηση της σε νυχτερινό σχολείο και έπειτα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας. Μετά από έξι χρόνια γάμου, το 2001, η Τάμτα ζήτησε διαζύγιο και εγκαταστάθηκε με την κόρη της στην Αθήνα, όπου ζούσαν ήδη η μητέρα και ο αδελφός της. Τα πρώτα χρόνια στην Ελλάδα ήταν δύσκολα και η ίδια βοηθούσε συχνά τη μητέρα της που καθάριζε σπίτια.
Από το 2004 μέχρι το 2010 ήταν σε σχέση με τον μουσικό Γρηγόρη Πετράκο. Από το 2015 είναι σε σχέση με τον επιχειρηματία και παραγωγό Πάρη Κασιδόκωστα-Λάτση, γιο της Μαριάννας Λάτση και του Γρηγόρη Κασιδόκωστα. Το 2022 απέκτησε και την ελληνική ιθαγένεια.Ομιλεί γεωργιανά, ελληνικά, αγγλικά και ρωσικά.
1983 – Αποστόλης Τότσικας (10 Ιανουαρίου 1983) είναι Έλληνας ηθοποιός. Έγινε περισσότερο γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό από το ρόλο του στη δραματική σειρά του Mega Channel με τον τίτλο Μαζί σου, την περίοδο 2006 – 2007. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι γιος του γνωστού ηθοποιού Γιάννη Τότσικα και κατάγεται από τη Νίκαια της Λάρισας.
Μετακόμισε με τους γονείς του και τον αδελφό του Θανάση σε μικρή ηλικία στο Βόλο όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια και φοίτησε μέχρι το Λύκειο. Μόλις τέλειωσε το σχολείο επέστρεψε στην Αθήνα, όπου και διαμένει.
Εκεί φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου αποφοίτησε το 2003.
Θεατρικά, ο Αποστόλης ενσάρκωσε τον Βαλεντίν Αρέγκι στην παράσταση “Το φιλί της γυναίκας αράχνης”, σε σκηνοθεσία Αλέξη Ρίγλη.
Η παράσταση παρουσιάστηκε στο θέατρο 104 και απέσπασε αμέσως τις καλύτερες κριτικές από κοινό και κριτικούς. Τον χειμώνα του 2015 πρωταγωνίστησε σε δυο από τις μεγαλύτερες θεατρικές παραγωγές στο Παλλάς, στον “Κύκλο με την κιμωλία” (Μάρτιος – Μάιος 2015) σε σκηνοθεσία Κων/νου Μαρκουλάκη και στο θρυλικό μιούζικαλ “Billy Elliot” (Οκτώβριος 2015 – Ιανουάριος 2016) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, ενσαρκώνοντας τον Tony, τον αδερφό του Billy και αποσπώντας πολύ καλές κριτικές.
Θάνατοι
1825 – Ιωάννης Βαρβάκης. Έλληνας ευεργέτης. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης πλοίου το οποίο πραγματοποιούσε μεταφορές στα διάφορα νησιά του Αιγαίου. Ο Ιωάννης Βαρβάκης αρχικά εργάστηκε ως μούτσος στο καράβι του πατέρα του ενώ στα 15 τον έβαλε ο πατέρας του παρτσινέβελο δηλαδή μεριδιούχο στο πλοίο του και στα 18 του ναυπήγησε την πρώτη γαλιότα. Αρχικά ασχολήθηκε με το εμπόριο και στη συνέχεια στράφηκε στην πειρατεία, όπως το σύνολο των Ψαριανών, λόγω των γενικότερων συνθηκών άσκησης της ναυτιλίας εκείνη την περίοδο: επιθέσεις από άλλους πειρατές και διαρπαγή του πληρώματος και των εμπορευμάτων, επιθυμία των ναυτικών δυνάμεων της Αγγλίας και της Ολλανδίας να αναχαιτίσοουν με κάθε μέσο την άνοδο της Γαλλίας ως ναυτικής δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο, οπότε επιστρατεύουν και τους Έλληνες νησιώτες για τον σκοπό αυτό. Τα ρωσικά αρχεία χαρακτηρίζουν από τη δράση του εκείνης της περιόδου τον Βαρβάκη, αεικίνητο κουρσάρο. Τέλη του 1768 αρχές του 1769 παντρεύεται στα Ψαρά.
Ο Ιωάννης Βαρβάκης προσέφερε πάρα πολλά στον Αγώνα πριν και κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Αρχικά βοήθησε με πάρα πολλούς τρόπους τις ελληνικές κοινότητες στη Ρωσία και ιδιαίτερα την κοινότητα της πόλης που έμενε. Από την τσαρική κυβέρνηση μαζί με το παράσημο είχε ανακηρυχτεί αρχηγός των ευγενών του Άστραχαν. Αυτός ο τίτλος, εκτός από την περιουσία του, συντέλεσε, ώστε να έχει μεγάλη επιρροή στους κύκλους των Ρώσων ευγενών. Ο Βαρβάκης με έξοδα δικά του εξόπλισε τους ομογενείς που πολεμούσαν με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Επίσης. μέσω του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως κατάφερε να εξαγοράσει πάρα πολλούς Έλληνες αιχμαλώτους. Ο Βαρβάκης πάνω απ’ όλα βοήθησε τον αγώνα των Ψαριανών, των συμπατριωτών του. Έστειλε τρόφιμα και διάφορα άλλα εφόδια. Μετά την καταστροφή των Ψαρών, το 1824, ήρθε στην Ελλάδα, για να βοηθήσει με κάθε μέσο τους πρόσφυγες. Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα ονομάστηκε με ψήφισμα του Βουλευτικού μέγας ευεργέτης του Έθνους.
Λόγω ασθένειας επέστρεψε από το Ναύπλιο στη Ζάκυνθο για θεραπεία. Οι Άγγλοι δεν του επέτρεψαν να βγει στην πόλη της Ζακύνθου λόγω της λοιμώδους νόσου από την οποία έπασχε. Στο λοιμοκαθαρτήριο έφτασε στις 21 Δεκεμβρίου 1824. Απεβίωσε τα ξημερώματα της 12ης Ιανουαρίου 1825. Το Εκτελεστικό και το Βουλευτικό στη συνεδρίαση της 26ης Φεβρουαρίου 1825 εξέδωσαν ψηφίσματα και διαταγές για την τήρηση πανελλήνιου πένθους.
Στη διαθήκη του άφησε 1.000.000 ρούβλια κληροδότημα για την ίδρυση του Βαρβακείου Λυκείου, και το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στο ελληνικό Δημόσιο για κοινωφελείς σκοπούς. Κατέθεσε τα χρήματα που χρειάστηκαν για την ανέγερσή του σε ρωσική τράπεζα και το 1857 άρχισε το κτίριο της Βαρβακείου Σχολής, με σχέδια και επίβλεψη του Παναγιώτη Κάλκου. Άρχισε να κτίζεται, για να ολοκληρωθεί το 1859. Με δική του δωρεά κατασκευάστηκε η κλειστή αγορά της Αθήνας (Βαρβάκειος Αγορά), ενώ επίσης χρηματοδότησε την ανέγερση διδακτηρίου στη Σινασό Καππαδοκίας, την παλιά Ναζιανζό, πατρίδα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Το Βαρβάκειο Λύκειο κτίστηκε κοντά στη σημερινή οδό Αθηνάς. Ιδρύθηκε το 1857 και από το 1886 και μετά λειτούργησε σαν Πρακτικό Λύκειο, αφιερωμένο σχεδόν αποκλειστικά στη σπουδή των θετικών επιστημών. Ήταν το μοναδικό Λύκειο του είδους του στη χώρα για πολλά χρόνια. Το παλιό κτίριο καταστράφηκε στα Δεκεμβριανά (1944). Σήμερα λειτουργεί γυμνάσιο και λύκειο με το όνομα «Βαρβάκειος Σχολή» σε νέο κτίριο στα όρια του δήμου Αθηναίων και δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού.
1934 – Μαρίνους βαν ντερ Λούμπε (Marinus van der Lubbe, 13 Ιανουαρίου 1909 – 10 Ιανουαρίου 1934) ήταν Ολλανδός κομμουνιστής κτίστης, ο οποίος κατηγορήθηκε για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ στις 27 Φεβρουαρίου 1933, συνελήφθη, δικάστηκε και εκτελέστηκε στη Λειψία, τον Ιανουάριο του 1934.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1933 ο βαν ντερ Λούμπε, ξοδεύοντας τα τελευταία του χρήματα, εφοδιάστηκε με σπίρτα και αναπτήρες και εισέβαλλε στο κτήριο του Ράιχσταγκ. Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς που αφηγούνται το γεγονός, ο νεαρός προσπάθησε πρώτα να βάλει φωτιά σε εξοπλισμό του εστιατορίου που υπήρχε στο κτήριο και, όταν απέτυχε, προχώρησε προς την αίθουσα συνεδριάσεων, όπου έβαλε φωτιά στις βαριές κουρτίνες.
Σύμφωνα με άλλους συγγραφείς ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ ήταν έργο των ίδιων των Ναζί, για τους οποίους η παρουσία του βαν ντερ Λούμπε αποτέλεσε “θείο δώρο”: Ο Ουίλιαμ Σίρερ στο έργο του “Η Άνοδος και η Πτώση του Τρίτου Ράιχ” αναφέρει ότι πιθανόν η αλήθεια για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ δεν πρόκειται να αποκαλυφθεί ποτέ, καθώς όλοι οι εμπλεκόμενοι είναι πλέον νεκροί και το θέμα δεν έγινε δυνατό να αποσαφηνιστεί πλήρως ούτε στη Δίκη της Νυρεμβέργης.
Ωστόσο, αναφέρει ότι σε μια συζήτηση στην οποία παραβρέθηκε το 1942 με τον Χίτλερ και τον Γκέρινγκ παρόντες, όταν τέθηκε το θέμα σχετικά με την καλλιτεχνική αξία του κτηρίου και των περιεχομένων του, ο Γκέρινγκ αναφώνησε: “Εμένα να ρωτήσετε για το Ράιχσταγκ, το ξέρω καλά γιατί εγώ το πυρπόλησα”.
1971 – Η Γκαμπριέλ Μπονέρ «Κοκό» Σανέλ (Gabrielle Bonheur “Coco” Chanel, 19 Αυγούστου 1883 – 10 Ιανουαρίου 1971), γνωστή ως Κοκό Σανέλ, ήταν Γαλλίδα σχεδιάστρια μόδας, μία από τις διασημότερες σχεδιάστριες μόδας του 20ού αιώνα. Το 1909 άνοιξε το πρώτο της κατάστημα στο Παρίσι, με γυναικεία καπέλα. Ίδρυσε τον ομώνυμο οίκο μόδας που παραμένει στην επικαιρότητα μέχρι σήμερα. Το 1923 δημιούργησε το άρωμα «Σανέλ № 5».
Μόνο το όνομά της είναι αρκετό για να οριστεί ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα ταγέρ, μία ατζέντα, ένα άρωμα, ένα κόσμημα, μία ολόκληρη εμφάνιση. Προσδίδει πρεστίζ, ποιότητα, άμεμπτο γούστο και αλάνθαστο στυλ. Είναι μια υπογραφή αρτιότητας. Η Κοκό Σανέλ είχε ελάχιστη υπομονή και πολύ ταλέντο. Δεν θα μπορούσε να καταφέρει τίποτα λιγότερο.
Η Κοκό Σανέλ ήταν πρωτοποριακή σχεδιάστρια μόδας. Η μοντέρνα και νεωτεριστική φιλοσοφία της, οι εμπνευσμένες γυναικείες μόδες -από τις αντρικές- και η αναζήτηση της πολυτελούς απλότητας, την έκαναν αναμφισβήτητα τη σημαντικότερη φιγούρα στην ιστορία της μόδας του 20ού αιώνα. Η επιρροή της στην υψηλή ραπτική ήταν τόση, (μέχρι το θάνατό της, στα 87 της, η Γαλλίδα σχεδιάστρια κατόρθωσε να καθιερωθεί ως ο σημαντικότερος και ίσως ο μοναδικός ρυθμιστής της μόδας του 20ού αιώνα), που ήταν το μόνο πρόσωπο στον τομέα της που αναφερόταν στο περιοδικό TIME ανάμεσα στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον 20ό αιώνα.
2007 – Ο Κάρλο Πόντι. Είναι μια από εκείνες τις μορφές που δούλεψαν κυρίως πίσω από τις κάμερες, αλλά χωρίς αυτόν ο παγκόσμιος κινηματογράφος θα ήταν φτωχότερος. Γεννημένος το 1912 στο Μιλάνο, ξεκίνησε ως νομικός. Γρήγορα όμως κατάλαβε ότι το μέλλον του δεν ήταν στις αίθουσες των δικαστηρίων, αλλά στα στούντιο και στα κινηματογραφικά πλατό.
Στη μεταπολεμική Ιταλία, ο Πόντι αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους παραγωγούς της χώρας. Ήταν από εκείνους που πίστεψαν ότι ο ιταλικός κινηματογράφος μπορούσε να μιλήσει στον κόσμο ολόκληρο — και το απέδειξε. Στήριξε δημιουργούς όπως ο Φεντερίκο Φελίνι και ο Βιτόριο ντε Σίκα, συμβάλλοντας στη γέννηση και την παγκόσμια ακτινοβολία του ιταλικού νεορεαλισμού, αλλά και στη μετάβασή του σε πιο κοσμοπολίτικες μορφές.
Παρήγαγε ταινίες που έγραψαν ιστορία: από το «La Strada» μέχρι το «Blow-Up» του Μικελάντζελο Αντονιόνι. Δεν ήταν απλώς χρηματοδότης· είχε ένστικτο, γούστο και μια σπάνια ικανότητα να συνδέει την τέχνη με τη διεθνή αγορά.
Η ζωή του, βέβαια, συνδέθηκε άρρηκτα και με τη Σοφία Λόρεν. Εκείνος την ανακάλυψε, τη διαμόρφωσε κινηματογραφικά και έγινε σύντροφός της σε μια σχέση που ξεπέρασε εμπόδια, σκάνδαλα και εξορίες. Μαζί αποτέλεσαν ένα από τα πιο εμβληματικά ζευγάρια του παγκόσμιου σινεμά.
Ο Κάρλο Πόντι πέθανε το 2007, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά: ταινίες που αντέχουν στον χρόνο και την απόδειξη ότι το όραμα ενός παραγωγού μπορεί να αλλάξει την ιστορία της τέχνης.
2023 – Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ. Τέως βασιλιάς της Ελλάδας. Διαδέχτηκε τον πατέρα του Παύλο και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα πολιτικά γεγονότα που κατέληξαν στην επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας με σημαντικότερη την εμπλοκή του στα γεγονότα της Αποστασίας, όταν συγκρούστηκε με τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, με αποτέλεσμα την παραίτηση του τελευταίου. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 όρκισε την κυβέρνηση των πραξικοπηματιών. Τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους οργάνωσε αντικίνημα κατά της δικτατορίας το οποίο απέτυχε, οπότε διέφυγε με την οικογένειά του στο εξωτερικό, αρχικά στην Ιταλία και μετά στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου εγκαταστάθηκε.
Το 1973 καταργήθηκε η βασιλεία, απόφαση που επιβεβαιώθηκε με ένα νόθο δημοψήφισμα. Μετά την πτώση της δικτατορίας, διεξήχθη εκ νέου δημοψήφισμα το 1974, στο οποίο επικράτησε η αβασίλευτη δημοκρατία ως μορφή του πολιτεύματος. Ο Κωνσταντίνος αναγνώρισε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αλλά τα χρόνια που ακολούθησαν από το 1975 ως το 1978 αναμίχθηκε σε συνωμοτικές κινήσεις για την πραξικοπηματική ανατροπή του, οι οποίες δεν υλοποιήθηκαν.
Για χρόνια διαρκούσε η εκκρεμότητα με το ελληνικό κράτος για τη βασιλική περιουσία και την ελληνική υπηκοότητα. Το περιουσιακό ρυθμίστηκε με νόμο το 1992 που ακυρώθηκε το 1994 ενώ τότε τού αφαιρέθηκε η ελληνική υπηκοότητα και τού ζητήθηκε ρητή και ανεπιφύλακτη δήλωση σεβασμού στο Σύνταγμα της Ελλάδας, αποδοχής και αναγνώρισης του πολιτεύματος, παραίτηση από κάθε είδους διεκδικήσεις και δήλωση επωνύμου προκειμένου να παραλάβει στοιχεία ταυτότητας. Ο Κωνσταντίνος προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά του ελληνικού κράτους ζητώντας αποζημίωση ύψους περίπου 500 εκατομμυρίων ευρώ για τη βασιλική περιουσία. Ύστερα από μακρά νομική μάχη, το ΕΔΑΔ επιδίκασε αποζημίωση σε αυτόν και στους άλλους δύο προσφεύγοντες 13,7 εκατομμυρίων ευρώ.
Από το 2013 ζούσε μόνιμα στην Ελλάδα όπου και απεβίωσε.
Ο Κωνσταντίνος ήταν χρυσός ολυμπιονίκης στην ιστιοπλοΐα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (1955-1964) και μέλος, αργότερα επίτιμο, της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
