...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 17 Μαρτίου 2026 |
Είναι η 76η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 289 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 06:33 – Δύση ήλιου: 18:33 – Διάρκεια ημέρας: 12 ώρες
🌒 Σελήνη 28,0 ημερών.
| Χρόνια πολλά στους: Αλέξιο, Αλέξη, Αλέκο, Αλεξία, Αλέξα και Γερτρούδη|
Γεγονότα
1821 – Έλληνες αγωνιστές υπό τον Σωτήρη Χαραλάμπη και τους Πετμεζαίους πολιορκούν τους Πύργους των Καλαβρύτων, που θα παραδοθούν έπειτα από λίγες μέρες (21 Μαρτίου). Αυτή η ενέργεια αποτελεί την πρώτη επαναστατική πράξη στη νότια Ελλάδα.
600 έλληνες επαναστάτες, με επικεφαλής τους Σωτήρη Χαραλάμπη, Ασημάκη Φωτήλα, Σωτήρη Θεοχαρόπουλο, Νικόλαο Σολιώτη, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Βασίλειο και Νικόλαο Πετμεζά, συγκεντρώθηκαν στη μονή της Αγίας Λαύρας. Αφού παρακολούθησαν τη Θεία Λειτουργία, σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, πήραν μαζί τους για σημαία το λάβαρο της μονής με τη χρυσοκέντητη παράσταση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου κι ένα παλιό κανόνι.
Την ίδια ημέρα ξεκίνησαν την πολιορκία των τριών οχυρών πύργων στα Καλάβρυτα και ύστερα από μάχες που κράτησαν πέντε ημέρες εξανάγκασαν τους πολιορκημένους να παραδοθούν.
Οι απώλειες των Ελλήνων ήταν 2 νεκροί και 3 τραυματίες, μεταξύ αυτών και ο Νικόλαος Σολιώτης. Αδιευκρίνιστες ήταν οι απώλειες για τους πολιορκούμενους Τούρκους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν άμαχοι. Πολλοί από αυτούς κατεσφάγησαν, αν και είχαν παραδοθεί. Οι επαναστάτες πήραν ως λάφυρα πάνω από 100 όπλα, με τα οποία εξόπλισαν άλλους αγωνιστές.
1861 – Τα διάφορα βασίλεια και ανεξάρτητες περιοχές στην επικράτεια της σημερινής Ιταλίας ενώνονται για πρώτη φορά σε εθνικό κράτος, κάτω από το στέμμα του βασιλιά Βίκτορα Εμμανουήλ Β’ του Οίκου της
Σαβοΐας, μονάρχη της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου.
Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Μαρία Αλβέρτος Ευγένιος Φερδινάνδος Θωμάς γεννήθηκε στο Τορίνο και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κάρολου Αλβέρτου της Σαρδηνίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Γ΄ της Τοσκάνης. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς του Πεδεμοντίου και της Σαρδηνίας. Έζησε αρκετά από τα παιδικά του χρόνια στη Φλωρεντία, και έδειξε ένα πρώιμο ενδιαφέρον για την πολιτική, τη στρατιωτική, και τα αθλητικά.
Έγινε βασιλιάς του Πεδεμοντίου και της Σαρδηνίας το 1849, όταν ο πατέρας του είχε εγκαταλείψει το θρόνο μετά από μια ταπεινωτική στρατιωτική ήττα από τους Αυστριακούς στη Νοβάρα. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ ήταν άμεσα σε θέση να αποκτήσει μια μάλλον ευνοϊκή συμφωνία εκεχειρίας από τον αυστριακό διοικητή, Στρατηγό Ραντέτσκυ. Η συνθήκη, όμως, δεν επικυρώθηκε από το Συμβούλιο του Πεδεμοντίου, και ο Βίκτωρ Εμμανουήλ αντέδρασε απολύοντας τον τότε πρωθυπουργό και αντικαθιστώντας τον με τον Μάσσιμο Ντ’ Αλέζιο. Μετά από νέες εκλογές, η ειρήνη με την Αυστρία, έγινε δεκτή από τη νέα Βουλή των Αντιπροσώπων. Το 1849 αντιμετωπίζει την εξέγερση στη Γένοβα.
Το 1852, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ έδωσε στον κόμη Κάμιλλο Μπένσο Καβούρ τον τίτλο του πρωθυπουργού. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν μια σοφή επιλογή, διότι ο Καβούρ ήταν μια πολιτική ιδιοφυΐα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιταλική ενοποίηση. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ έγινε σύντομα ένα σύμβολο της ιταλικής ενοποίησης. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στο Βασίλειο της Σαρδηνίας, λόγω του σεβασμού για το νέο σύνταγμα και τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις.
Γεννήσεις
1952 – Νίκος Ξυδάκης | Έλληνας συνθέτης. Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου. Το 1963 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του μόνιμα στην Ελλάδα. Έχει συνεργαστεί με πολλούς μεγάλους τραγουδιστές, ηθοποιούς και ποιητές, όπως η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Δημήτρης Κοντογιάννης, ο Νίκος Παπάζογλου, ο Μανώλης Ρασούλης, ο Θοδωρής Γκόνης και ο Μιχάλης Γκανάς.
«∆εν θα µπορούσα να πιθηκίζω τον εαυτό µου. Το έκανα στα 26 µου χρόνια, είναι αδύνατο να το κάνω και στα 60. ∆εν µπορώ να υποδύοµαι ότι χορεύω ροκ εν ρολ ή τσιφτετέλι για να αποδείξω ότι παραµένω νέος. Υπήρξε η τάση να τσιφτετελοποιηθεί η κεντρική ιδέα της «Εκδίκησης», ήταν µια ανάγκη και πιθανόν έκφραση της εποχής. Εγώ ιδιοσυγκρασιακά δεν θα µπορούσα να παραµείνω σε αυτό. ∆εν µε ενοχλούσε κάτι, αλλά ήταν η διαίσθησή µου ότι µέσα µου υπήρχε ένας άλλος κόσµος. Θα µπορούσα να παραµείνω σε εκείνη τη συνταγή επιτυχίας γιατί µας ζητούσαν συνεχώς τραγούδια. Αλλά, ίσως γιατί δεν µε ενδιέφερε το χρήµα, άκουσα τη φωνή που µου έλεγε να περιµένω, να δω τι άλλο µπορώ να κάνω. Από εκεί και πέρα η πορεία µου είναι συναντήσεις µε ανθρώπους που µε συγκίνησε ο κόσµος τους. ∆εν ακολούθησα αυστηρό επαγγελµατισµό, άρχισα να ιχνογραφώ µια ζωή. Αυτό έχει µια αξία που πιθανότατα θα φανεί στο εγγύς ή το απώτερο µέλλον.
»Ακόµη και τα λαϊκά τραγούδια είναι µε τέχνη φτιαγµένα. Τι σηµαίνει έντεχνος; Εχουµε τάσεις µηδενιστικές και ψευτοεπαναστατικές, να χαρακτηρίζονται δηµιουργίες µε µεγάλη ευκολία «έντεχνο», «βαρετό», «ενθουσιαστικό», «µελαγχολικό». ∆ιάφορες ετικέτες που ο καθένας χρησιµοποιεί ανάλογα µε τα συµφέροντά του, για να υπερασπίζεται ενδεχοµένως ένα µαγαζί που έχει ανοίξει. Κατανοητό. Αλλά έχουν γραφτεί θαυµάσια τραγούδια και στα έντεχνα και στα µη έντεχνα. Ηταν καλύτερος ο Χατζιδάκις ως έντεχνος από τον Βαµβακάρη, ο οποίος τι ήταν; Ατεχνος; Ο ένας ήταν εκδορεύς και ο άλλος αστός; ∆εν παίζεται εκεί το παιχνίδι, όπως µερικοί το φαντάζονται, αλλά στην ουσία των τραγουδιών.»
Θάνατοι
1988 – Νικόλας Άσιμος – Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Αυγούστου 1949 και μεγάλωσε στην Κοζάνη. Από νεαρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τον αθλητισμό, ασχολούμενος με τον στίβο και το ποδόσφαιρο ως τερματοφύλακας, αλλά παράλληλα ανέπτυξε έντονη αγάπη για τη σάτιρα και την ποίηση, επηρεασμένος ιδιαίτερα από τον σατιρικό ποιητή Γεώργιο Σουρή. Στα μαθητικά του χρόνια διασκέδαζε τους συμμαθητές του γράφοντας σατιρικούς στίχους πάνω σε γνωστές ξένες μελωδίες, χρησιμοποιώντας ήδη το ψευδώνυμο «Νίκος Άσιμος».
Το 1967 εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου ασχολήθηκε με το φοιτητικό θέατρο και παρακολούθησε μαθήματα στη Δραματική Σχολή του Κυριαζή Χαρατσάρη. Εκεί αγόρασε και την πρώτη του κιθάρα, μαθαίνοντας μόνος του μουσική και γράφοντας τα πρώτα του τραγούδια. Το 1972 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο κοινό στο δώμα του Λευκού Πύργου, συνδυάζοντας τραγούδι και θεατρική ερμηνεία.
Το 1973 εγκατέλειψε τις σπουδές του και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου εμφανίστηκε σε μπουάτ της Πλάκας δίπλα σε γνωστούς καλλιτέχνες. Το 1975 έκανε την πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση με δίσκο 45 στροφών, ενώ το 1982 κυκλοφόρησε το μοναδικό του LP όσο ζούσε, με τίτλο «Ο Ξαναπές». Παράλληλα έγινε γνωστός για τις παράνομες κασέτες που διέδιδε ο ίδιος στα Εξάρχεια και στο Πολυτεχνείο.
Αντισυμβατικός και βαθιά αντιθεσμικός, ο Άσιμος βρέθηκε συχνά σε σύγκρουση με το περιβάλλον του και νοσηλεύτηκε αρκετές φορές σε ψυχιατρεία. Το 1987 κατηγορήθηκε για βιασμό, γεγονός που επιβάρυνε σοβαρά την ψυχολογική του κατάσταση. Στις 17 Μαρτίου 1988 αυτοκτόνησε στα Εξάρχεια, αφήνοντας πίσω του έναν ισχυρό μύθο της ελληνικής αντικουλτούρας.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε 17 Μαρτίου στην Ελλάδα και στον κόσμο
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
