28 Ιανουαρίου 2023

Συνέβη 16 Ιανουαρίου στην Ελλάδα και τον κόσμο

16 Ιανουαρίου 2023

Είναι η 16η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και υπολείπονται 349 ημέρες για τη λήξη του.
🌅  Ανατολή ήλιου: 07:39 – Δύση ήλιου: 17:30 – Διάρκεια ημέρας: 9 ώρες 51 λεπτά
🌗  Σελήνη 23.5 ημερών
Χρόνια πολλά στους: Δάνη και Δανάη.

 

Γεγονότα

 

1707 – Το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο επικυρώνει την ένωση της Σκωτίας με την Αγγλία, που θα δημιουργήσει τη Μεγάλη Βρετανία. Το Νομοσχέδιο για την Ένωση του 1707, που ψηφίστηκε από τα κοινοβούλια της Σκωτίας και της Αγγλίας, προέβλεπε την ένωση των δύο βασιλείων σε ένα, και άρα τη δημιουργία του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας. Ψηφίστηκε πρώτα στο κοινοβούλιο της Αγγλίας το 1706, ως “Νομοσχέδιο για την Ένωση με τη Σκωτία”, ενώ το 1707 ψηφίστηκε στο κοινοβούλιο της Σκωτίας ως “Νομοσχέδιο για την Ένωση με την Αγγλία”. Η Συνθήκη της Ένωσης αποτελούταν από 25 άρθρα, εκ των οποίων τα 15 είναι οικονομικού χαρακτήρα. Στη Σκωτία, το Κοινοβούλιο ψήφισε χωριστά το κάθε άρθρο και κάποιες ρήτρες συζητήθηκαν λεπτομερέστερα στις εξειδικευμένες επιτροπές. Το άρθρο 1 της συμφωνίας, που αναφέρονται με τη συγχώνευση των δύο χωρών σε μια ένωση ψηφίστηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1706, με 116 υπέρ και 83 ψήφους κατά. Για να μειώσει την αντίσταση της Εκκλησίας της Σκωτίας, το Κοινοβούλιο της Σκωτίας πέρασε έναν επιπλέον νόμο που χορήγησε προτεραιότητα σε αυτήν όσον αφορά τα θρησκευτικά θέματα. Η σύμβαση στο σύνολό της υπερψηφίστηκε στις 16 Φεβρουάριο του 1707 με 110 – 69 ψήφους. Η Union Jack, η νέα σημαία, είναι αποτέλεσμα των συμφωνιών της Ένωσης.

 

1920 – Αρχίζει η Ποτοαπαγόρευση στις ΗΠΑ. Οι υπερμάχοι της ποτοαπαγόρευσης προσπάθησαν να τερματίσουν το εμπόριο αλκοολούχων ποτών κατά τον 19ο αιώνα. Με επικεφαλής τους Προτεστάντες, στόχευαν να θεραπεύσουν αυτό που έβλεπαν ως μια άρρωστη κοινωνία που αντιμετώπιζε προβλήματα που σχετίζονται με το αλκοόλ, όπως ο αλκοολισμός , η οικογενειακή βία και η πολιτική διαφθορά που βασίζονταν στα σαλούν. Πολλές κοινότητες εισήγαγαν απαγορεύσεις για το αλκοόλ στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα και η εφαρμογή αυτών των νέων νόμων απαγόρευσης έγινε θέμα συζήτησης. Οι υποστηρικτές της ποτοαπαγόρευσης, που ονομάζονταν «ξηροί», την παρουσίασαν ως μια μάχη για τα δημόσια ήθη και την υγεία. Το κίνημα αναλήφθηκε από προοδευτικούς στην ποτοαπαγόρευση με Δημοκρατικά και Ρεπουμπλικανικά κόμματα, και απέκτησαν μια εθνική βάση βάσης μέσω της Ένωσης Γυναικείας Χριστιανικής Εγκράτειας. Μετά το 1900, συντονίστηκε από την Anti-Saloon League. Η αντίθεση από τη βιομηχανία μπύρας κινητοποίησε τους «υγρούς» υποστηρικτές από τις πλούσιες καθολικές και γερμανικές λουθηρανικές κοινότητες, αλλά η επιρροή αυτών των ομάδων υποχώρησε από το 1917 μετά την είσοδο των ΗΠΑ στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της Γερμανίας.

 

1972 – Η ταχεία αμαξοστοιχία «Ακρόπολις Εξπρές», προερχόμενη από το Μόναχο, συγκρούεται μετωπικά με επιβατική αμαξοστοιχία («πόστα»), προερχόμενη από την Αθήνα, μεταξύ των χωριών Δοξαρά και Ορφανά της Λάρισας, με αποτέλεσμα 17 άνθρωποι να σκοτωθούν και 38 να τραυματιστούν. Το Akropolis Express ήταν μια σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ Μονάχου και Αθήνας. Διοργανώθηκε από κοινού από την υπηρεσία των γερμανικών κρατικών σιδηροδρόμων, την υπηρεσία Αυστριακών Ομοσπονδιακών Σιδηροδρόμων (ÖBB), τον Γιουγκοσλάβικο Σιδηρόδρομο (JZ) και τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ) και έφτανε στο Μόναχο μέσω Φίλλαχ , Λιουμπλιάνας , Ζάγκρεμπ, Βελιγραδίου, Σκοπίων και Θεσσαλονίκης από την Αθήνα. Στη Γερμανία το εξπρές τρένο που χρησιμοποιήθηκε ταξινομήθηκε υπό τον αριθμό Zugnummern D 290/291. Στην Αυστρία και τη Γιουγκοσλαβία το “Ακρόπολις Εξπρές” ήταν ταξινομημένο υπό το είδος Εξπρές .

 

1980 – Αρχίζει η δεύτερη μεγαλύτερη απεργία του κλάδου των τραπεζοϋπαλλήλων, που θα διαρκέσει έως τις 25 Φεβρουαρίου. Γνωστή ως απεργία των 39 ημερών, αφορά το ωράριο και την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Τελικά, η ΟΤΟΕ θα επιβάλλει τις απόψεις της.

 

 

 

 

1992 – Το Ειδικό Δικαστήριο εκδίδει την ετυμηγορία του για το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης. Ο Ανδρέας Παπανδρέου αθωώνεται με ψήφους 7-6, ενώ καταδικάζονται ο Δημήτρης Τσοβόλας σε φυλάκιση 2,5 ετών και ο Γιώργος Πέτσος σε φυλάκιση 12 μηνών.
Δέκα μήνες μετά την έναρξη της δίκης, τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Ιανουαρίου 1992, το Ειδικό Δικαστήριο ύστερα από διάσκεψη περίπου 15 ωρών εκδίδει την απόφασή του για το Σκάνδαλο Κοσκωτά. Η απόφαση για τους τρεις εναπομείναντες κατηγορούμενους:
Ανδρέας Παπανδρέου (πρώην Πρωθυπουργός):Για ηθική αυτουργία σε απιστία κατ’ εξακολούθηση σε βαθμό κακουργήματος (για τις καταθέσεις των ΔΕΚΟ στην Τράπεζα Κρήτης και τη ρύθμιση των χρεών του επιχειρηματία Σωκράτη Καλκάνη): Αθώος με ψήφους 7 προς 6.
Για παθητική δωροδοκία σε βαθμό κακουργήματος: Αθώος με ψήφους 10 προς 3 Για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος από ιδιοτέλεια σε βαθμό κακουργήματος: Αθώος με ψήφους 8 προς 5 Δημήτρης Τσοβόλας (πρώην Υπουργός Οικονομικών):Για απιστία περί την υπηρεσία και για παράβαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών (για τη ρύθμιση των χρεών των Γιώργου Κοσκωτά και Σωκράτη Καλκάνη): Ένοχος. Ποινή: Φυλάκιση 2 1/2 ετών (εξαγοράσιμη προς 1.000 δραχμές τη μέρα) και τριετής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Γιώργος Πέτσος (πρώην Υφυπουργός Βιομηχανίας, Έρευνας και Τεχνολογίας):Για παράβαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών (για παράνομη έκδοση άδειας για την ανέγερση κτηρίων της «Γραμμής Α.Ε.» του Γιώργου Κοσκωτά στην Παλλήνη): Ένοχος. Ποινή: Φυλάκιση 10 μηνών με διετή αναστολή και διετής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.
Για ηθική αυτουργία σε απιστία κατ’ εξακολούθηση σε βαθμό κακουργήματος (για τις καταθέσεις των ΕΛΤΑ στην Τράπεζα Κρήτης): Αθώος Για παθητική δωροδοκία σε βαθμό κακουργήματος: Αθώος λόγω αμφιβολιών. Ο Δημήτρης Τσοβόλας εξαγόρασε την ποινή του (κατέθεσε μέσω του συνηγόρου του το ποσό του 1.524.450 δραχμών), ενώ παράλληλα λόγω της στέρησης των πολιτικών του δικαιωμάτων εξέπεσε του βουλευτικού του αξιώματος. Και οι 19 επιλαχόντες του ψηφοδελτίου αρνήθηκαν να τον αντικαταστήσουν (απόφαση του ΠΑΣΟΚ), με αποτέλεσμα να διεξαχθεί επαναληπτική ψηφοφορία στην εκλογική περιφέρεια της Β’ Αθήνας (5 Απριλίου 1992) και την έδρα κατέκτησε ο Γεώργιος – Αλέξανδρος Μαγκάκης.

 

2006 – Η Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ αναλαμβάνει Πρόεδρος της Λιβερίας και γίνεται η πρώτη αφρικανίδα που εκλέγεται στο ύπατο αξίωμα της χώρας της. Η Έλεν Τζόνσον Σίρλιφ (Helen Johnson-Sirleaf, 1938- ) είναι πολιτικός από τη Λιβερία και τον Νοέμβριο του 2005 έγινε η πρώτη εκλεγμένη γυναίκα πρόεδρος σε αφρικανικό κράτος. Το 2011 της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τις Λέιμα Γκμπόουι και Ταουακούλ Κάρμαν και το 2017 το βραβείο Ιμπραχίμ για την ορθή διοίκηση για Αφρικανό ηγέτη. Το 2016 έγινε επίσης η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Οικονομικής Κοινότητας των Χωρών της Δυτικής Αφρικής. Γεννήθηκε στη Μονρόβια στις 29 Οκτωβρίου 1938. Σπούδασε στο Χάρβαρντ και ήταν υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Γουίλιαμ Τόλμπερτ από το 1979 ως το 1980. Το 1985, τάχθηκε εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Σάμιουελ Ντόε, στάση που της στοίχισε δεκαετή φυλάκιση και τελικά εξορία. Η ίδια εγκατέλειψε μυστικά τη χώρα της για τις ΗΠΑ, αργότερα το 1985. Παντρεύτηκε το 1956 με τον Τζέιμς Σίρλιφ και κατέληξε λίγο αργότερα σε διαζύγιο. Είναι μητέρα 4 γιων και έχει 10 εγγόνια. Αρκετά παιδιά της έχουν υπηρετήσει στην κυβέρνηση της Λιβερίας.

 

Γεννήσεις

 

1902 – Έρικ Λίντελ, σκωτσέζος αθλητής του στίβου, χρυσός ολυμπιονίκης στο Παρίσι το 1924. Το επίτευγμά του στα 400 μέτρα αποτέλεσε το κύριο θέμα της ταινίας «Οι δρόμοι της φωτιάς». Ο Έρικ Λίντελ γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1902 στο Τιεντσίν της Κίνας, όπου ο πατέρας του διέδιδε την χριστιανική πίστη ως ιεραπόστολος. Το 1907 η οικογένειατου επέστρεψε στην Σκωτία και εγκαταστάθηκε στο Εδιμβούργο.
Ο Λίντελ ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό. Διακρίθηκε τόσο στο ράγκμπι όσο και στο στίβο ως μέλος των ομάδων του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, όπου φοιτούσε. Το 1923 αναδείχθηκε πρωταθλητής Μεγάλης Βρετανίας στις 100 υάρδες (91,44 μέτρα) και στις 220 υάρδες (201,168 μέτρα). Το ρεκόρ του στις 100 υάρδες (9”7) έμεινε ακατάρριπτο για 23 χρόνια.
Τον επόμενο χρόνο επελέγη να εκπροσωπήσει την Μεγάλη Βρετανία στους Ολυμπιακούς Αγώνες των Παρισίων. Στις 6 Ιουλίου, αρνήθηκε να πάρει μέρος στον προκριματικό των 100 μέτρων, που ήταν και το δυνατό του αγώνισμα, επειδή συνέπεσε Κυριακή και ως πιστός χριστιανός πίστευε ότι αυτή η ημέρα έπρεπε να είναι αφιερωμένη στον Κύριο. Εικεντρώθηκε έτσι στα 200 και 400 μέτρα. Στα 200 μέτρα τερμάτισε τρίτος και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο,ενώ στα 400 μέτρα θριάμβευσε, παρότι έτρεχε στην εξωτερική, με παγκόσμιο ρεκόρ 47”6.
Τον επόμενο χρόνο εγκατέλειψε τους στίβους και επέστρεψε στην Κίνα για να συνδράμει τον πατέρα του στο ιεραποστολικό του έργο. Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου συνελήφθη από τους Ιάπωνες εισβολείς και κρατήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης Βέιχσιεν, όπου άφησε την τελευταία του πνοή στις 21 Φεβρουαρίου 1945. Ο θάνατός του πιθανώς να οφείλεται σε όγκο στον εγκέφαλο, που είχε διαγνωστεί αλλά είχε κριθεί από τους γιατρούς μη εγχειρίσιμος.

 

1948 – Τζον Κάρπεντερ, αμερικανός σκηνοθέτης.
Ο Τζον Χάουαρντ Κάρπεντερ (John Howard Carpenter, 16 Ιανουαρίου 1948 – …) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, μοντέρ και συνθέτης. Αν και έχει εργαστεί σε πολλά είδη ταινιών, ξεχωρίζει κυρίως για τις ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 1970 και του 1980.
Μερικές από τις ταινίες στην καριέρα του ήταν κριτικές και εμπορικές αποτυχίες, με τις αξιοσημείωτες εξαιρέσεις των ταινιών Η Νύχτα με τις Μάσκες (1978) (Ηalloween) και Απόδραση από τη Νέα Υόρκη (1981) (Escape fron New York). Ωστόσο, πολλά από τα έργα του από τη δεκαετία του 1970 και του 1980, όπως Dark Star (1974), Assault on Precinct 13 (1976), The Thing (1982), Starman (1984), Big Trouble in Little China (1986) και They Live (1988) από τότε έχουν θεωρηθεί ως καλτ, ενώ ο Κάρπεντερ έχει αναγνωριστεί ως ένας σκηνοθέτης με επιρροή.

 

1961 – Όλγα Γεροβασίλη, ελληνίδα πολιτικός, τέως υπουργός και ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 εξελέγη βουλευτής Άρτας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφια περιφερειάρχης Ηπείρου με τον συνδυασμό Ήπειρος Ανατροπής. Ήρθε δεύτερη, πίσω από τον Αλέξανδρο Καχριμάνη, λαμβάνοντας 53.543 ψήφους και ποσοστό 24,58%. Παρέμεινε επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο Ηπείρου μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου του 2016.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 επανεξελέγη βουλευτής Άρτας. Στις 5 Φεβρουαρίου 2015 ορίστηκε Κοινοβουλευτική Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και στις 18 Ιουλίου 2015 ορκίστηκε Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητική Εκπρόσωπος, αξίωμα που διατήρησε μέχρι τις 27 Αυγούστου.
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ανανέωσε τη βουλευτική της θητεία και ορκίστηκε ξανά Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητική Εκπρόσωπος. Στον ανασχηματισμό της 5ης Νοεμβρίου 2016 ανέλαβε Υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης. Στον ανασχηματισμό της 29ης Αυγούστου του 2018 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, το οποίο διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019.
Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη βουλευτής Άρτας. Στις 16 Ιουλίου 2019 ορίστηκε γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Θάνατοι

 

1940 – Καλλιρρόη Παρρέν, λογία και δημοσιογράφος, από τις πρώτες ελληνίδες φεμινίστριες.
Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο αλλά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα (1867). Αρχικά φοιτά στο σχολείο Σουρμελή και στην συνέχεια στην Γαλλική σχολή των Καλογραιών στον Πειραιά. Το 1878 παίρνει το πτυχίο της δασκάλας από το Αρσάκειο. Στη συνέχεια ανέλαβε διευθύντρια του Παρθεναγωγείου της ελληνικής κοινότητας Οδησσού. Μετά από μια διετία επέστρεψε στην Αθήνα και παντρεύτηκε τον Κωνσταντινουπολίτη Ιωάννη Παρρέν, γιο Γάλλου πατέρα και Αγγλίδας μητέρας, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων.
Έχοντας την υποστήριξη του συζύγου της Ιωάννη Παρρέν, ο οποίος την ενθάρρυνε στους αγώνες της, αποφασίζει να ακολουθήσει το επάγγελμα της δημοσιογραφίας. Έτσι η πρώτη Ελληνίδα φεμινίστρια διεκδικεί και τον τίτλο της πρώτης Ελληνίδας δημοσιογράφου, εκδότριας και διευθύντριας όταν το 1887 άρχισε να εκδίδει την εβδομαδιαία εφημερίδα Εφημερίς των Κυριών[1][2], που συντάσσονταν αποκλειστικά από γυναίκες και απευθυνόταν σε γυναίκες κυρίως της Αθήνας και του Πειραιά. Η εφημερίδα αυτή συνέχισε να εκδίδεται για τριάντα σχεδόν χρόνια μέχρι το 1918 όταν η Καλλιρρόη εξορίστηκε στην Ύδρα για τα πολιτικά της φρονήματα. Στόχος της εφημερίδας ήταν να εισάγει και στην Ελλάδα τους φεμινιστικούς προβληματισμούς που ήδη απασχολούσαν τις γυναίκες των δυτικοευρωπαϊκών κρατών και να αφυπνίσει τις συνειδήσεις των γυναικών της τότε εποχής.

 

1957 – Αρτούρο Τοσκανίνι, ιταλός μαέστρος της Σκάλας του Μιλάνου και της Μητροπολιτικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης. Ο Αρτούρο Τοσκανίνι (Πάρμα, Ιταλία, 1867 – Νέα Υόρκη, ΗΠΑ, 16 Ιανουαρίου 1957) ήταν Ιταλός συνθέτης και μαέστρος (διευθυντής ορχήστρας), ιδανικός ερμηνευτής του έργου του Βέρντι και του Βάγκνερ και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στον χώρο της μουσικής. Σπούδασε στα ωδεία της Πάρμας και του Μιλάνου με ειδίκευση στο βιολοντσέλο.
Η σταδιοδρομία του ως διευθυντής ορχήστρας ξεκίνησε το 1886 και επεκτάθηκε άμεσα στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Βραζιλία. Είχε το σπάνιο ταλέντο να μπορεί να διευθύνει από μνήμης (δίχως παρτιτούρα), ικανότητα που ανέπτυξε από νωρίς, λόγω ενός προβλήματος όρασης. Το 1898 ανέλαβε τη διεύθυνση της Σκάλας του Μιλάνου. Ανέδειξε πολλούς καλλιτέχνες που έκαναν εν συνεχεία μεγάλη καριέρα.
Το 1931 εγκατέλειψε τη χώρα του λόγω διαφωνίας με το φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι και εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ μέχρι το τέλος της ζωής του. Το 1938 αποχώρησε από φεστιβάλ στο Σάλτσμπουργκ αντιδρώντας στην προσάρτηση της Αυστρίας στο Γ΄ Ράιχ. Μέσω του περιοδικού «Life» απεύθυνε αντιναζιστικό μήνυμα στις 13 Σεπτεμβρίου 1943 και κάλεσε τον αμερικανικό λαό να πιέσει την κυβέρνηση των ΗΠΑ για γρήγορη επέμβαση στην Ευρώπη, της οποίας οι λαοί, όπως τόνισε, υπέφεραν από το φασισμό και το ναζισμό. Διατέλεσε επί 10 έτη διευθυντής της φιλαρμονικής ορχήστρας της Νέας Υόρκης και της συμφωνικής ορχήστρας του N.B.C. (1937–1954).
Την πρωτοχρονιά του 1957 ο Τοσκανίνι υπέστη Εγκεφαλικό επεισόδιο, συνεπεία του οποίου κατέληξε στις 16 Ιανουαρίου. Η ταφή του έγινε στο Μιλάνο. Μετά θάνατον τιμήθηκε με το Βραβείο Γκράμι για τη συνολική του προσφορά στη μουσική. Ο Τοσκανίνι έμεινε στην ιστορία και για τις εύστροφες αποστροφές του λόγου του, ενώ χαρακτηριστικό του ήταν πως υπήρξε τελειομανής μέχρι παρεξηγήσεως. Είπαν για αυτόν και το έργο του ότι «Ο Τοσκανίνι είναι ένας από τους λίγους θαρραλέους εκπροσώπους του πνεύματος και του πολιτισμού στην Ευρώπη» (Ζαν Πολ Σαρτρ) και ότι «… πρέπει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση»(Τόμας Μαν).
Τη δεκαετία του 1940, η Τοσκάνη ενθάρρυνε τον νεαρό συνθέτη Γκουίντο Καντέλλι, τον οποίο είδε ως φυσικό κληρονόμο. Ωστόσο, συνέβη μια τραγωδία και ο Καντέλλι πέθανε σε ένα αεροπλάνο, λίγους μήνες πριν από το θάνατο του Τοσκανίνι, ο οποίος δεν ενημερώθηκε για το θάνατο του πρωτεάτη του.

 

1998 – Δημήτρης Χορν. Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα. Γονείς του ήταν ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας και στρατιωτικός Παντελής Χορν και η Ευτέρπη Αποστολίδη. Η οικογένεια του Παντελή Χορν είχε τρία παιδιά, τον Γιάννη, τη Νανά που πέθανε σε ηλικία 7 ετών και τελευταίο, τον Δημήτρη Χορν. Νονά του ήταν η διάσημη ηθοποιός Κυβέλη.
Η πρώτη του εμφάνιση είναι στην αγκαλιά της Κυβέλης, στο έργο «Γειτόνισσες» του πατέρα του και η δεύτερη στην ηλικία των 4 ετών, όταν έπαιξε και πάλι με την νονά του, στη «Νόρα» του Ίψεν κάνοντας ένα από τα μικρά παιδιά της ηρωίδας. Με την νονά του, θα ξαναπαίξει ενήλικας πλέον, σε ηλικία 31 ετών, το 1954, στο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ «Μια γυναίκα χωρίς σημασία» Την τρίτη εμφάνισή του στο θέατρο την κάνει σε ηλικία 14 ετών, όταν εμφανίζεται στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο θερινό θέατρο Παρκ, στο έργο «Μαμά Κολιμπρί» του Μπατάιγ. Το 1937 εισάγεται στη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, δίνοντας εξετάσεις με το ποίημα του Βάρναλη «Οι μοιραίοι». Αποφοιτά το 1940 και συμμετέχει για πρώτη φορά επαγγελματικά, στην «Νυχτερίδα» του Γιόχαν Στράους με τον θίασο του Εθνικού θεάτρου στη Θεσσαλονίκη. Το 1942 και σε ηλικία μόλις 21 ετών, θα κάνει τον πρώτο του γάμο, με την Ρίτα Φιλίππου. Τα επόμενα χρόνια θα συνεργαστεί με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, και της Κατερίνας. Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο με τη Μαίρη Αρώνη και αργότερα με τη Βάσω Μανωλίδου. Το 1943 θα πάρει μέρος στην πρώτη του κινηματογραφική ταινία, Η φωνή της καρδιάς σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ιωαννόπουλου. Η ταινία είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα και είναι επίσης και η πρώτη παραγωγή της Φίνος Φιλμ. Τον αμέσως επόμενο χρόνο, το 1944 θα πάρει μέρος στην ταινία τα Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλλα.
Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με το μετάλλιο του Χρυσού Σταυρού Γεωργίου Α΄. Ο Δημήτρης Χορν τα τελευταία τέσσερα χρόνια (απ’ το 1994), έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Τελικά, πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1998, από καρκίνο. Κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Το 2000 καθιερώθηκε στη μνήμη του το Βραβείο Χορν, το οποίο απονέμεται στους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους άνδρες ηθοποιούς κάθε χρονιάς.

 

Πηγές: sansimera, el.wikipedia

AgrinioStories

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *