3 Δεκεμβρίου 2021

Πραξικοπήματα, Κυβιστήσεις και Ενιαίο Κείμενο*

sxoleio2_1.jpg

Πραξικοπήματα, Κυβιστήσεις και Ενιαίο Κείμενο*: Υποταγή ή Αγώνας;

  • του Απόστολου Νικολόπουλου
  • πηγή: Σελιδοδείκτης

Την περασμένη εβδομάδα υπήρξαν, όπως αναμενόταν, σημαντικά νέα «επεισόδια» στην οξεία σύγκρουση που εκτυλίσσεται στον χώρο της εκπαίδευσης. Η μεγαλειώδης απεργία της 11ης Οκτώβρη, μία από τις μεγαλύτερες κλαδικές διεκδικήσεις της τελευταίας δεκαετίας, έδειξε τις αγωνιστικές διαθέσεις που υπάρχουν στον κόσμο της εκπαίδευσης, αντανακλώντας και την αγανάκτηση για τα γενικότερα κοινωνικά προβλήματα που οξύνονται. Από την άλλη μεριά, μετά και από τις δικαστικές «μεθόδους» της κυβέρνησης, η πλειοψηφία του ΔΣ της ΔΟΕ έσπευσε άρον-άρον (τη νύχτα πριν την απεργία της 11ης/10) να λήξει την απεργία-αποχή για την αξιολόγηση και στη Συνέλευση Προέδρων της ΟΛΜΕ έγινε πραξικόπημα, παραχάραξη της θέλησης συγκεκριμένων ΕΛΜΕ, ώστε να σταματήσει η απεργία-αποχή. Η συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, τα ΣΥΝΕΚ, συντάχθηκε με τις συνδικαλιστικές παρατάξεις της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ.

Πολλές ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ συντονίζουν τα βήματά τους και λαμβάνονται αποφάσεις συνέχισης και επέκτασης του αγώνα, όμως σε αυτό το σημείο αξίζει να σταθούμε στην τακτική όσων τορπιλίζουν τους αγώνες, αυτών που σε ρόλο στυγνού τρομοκράτη προβάλλουν τις δικαστικές αποφάσεις και καλλιεργούν τον φόβο. Μετά την αποτυχία να φέρουν σε πέρας αυτό το «καθήκον» οι απολογητές της κυβερνητικής πολιτικής και, καθώς δυνάμωνε η αντίδραση των εκπαιδευτικών, ο ΣΥΡΙΖΑ προσχώρησε και αυτός ανοικτά στο στρατόπεδο των «εκφοβιστών». Όλοι αυτοί ενδιαφέρονται «για το καλό μας» και προσπαθούν να μας προστατέψουν από τις ανεπιθύμητες πειθαρχικές και νομικές συνέπειες. Τι σημαίνει «προστασία», αυτό το είδαμε πολύ καλά, στην κατασκευασμένη απόφαση στην ΟΛΜΕ και στην κήρυξη «λήξης» από το ΔΣ της ΔΟΕ πριν καν εκτιμήσει την επιτυχία της απεργίας. Όταν η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ αφήνει ξεκρέμαστους τους εκπαιδευτικούς και δεν λαμβάνει επί μία, κρίσιμη, βδομάδα καμιά πρωτοβουλία ενάντια στην αξιολόγηση.

Η ουσία είναι ότι, τρομαγμένοι και οι ίδιοι από την καθολική αντίδραση του εκπαιδευτικού κόσμου, θέλουν να αποτρέψουν την κλιμάκωση της πάλης του ενάντια στις αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις και για την κατάργηση του αντιαπεργιακού-αντισυνδικαλιστικού νομικού πλαισίου. Καταφεύγουν σε εμφανώς παράλογους συλλογισμούς («για να μην δεχτούμε τον αντιαπεργιακό νόμο Χατζηδάκη, πρέπει να μην κάνουμε απεργία»!) και κρύβουν ότι οι αγώνες συχνά αντιστρατεύονται δικαστικές αποφάσεις και αναπτύσσονται παρά την ύπαρξή τους. Με δεδομένο ότι πρακτικά όλες οι απεργίες των εργαζομένων στην Ελλάδα κρίνονται πια παράνομες, η λογική τους οδηγεί στο ότι όλες οι απεργίες πρέπει να αναστέλλονται πριν ακόμα γίνουν ή να υποχωρούν άτακτα στο όνομα της νομιμότητας. Συσκοτίζουν τις υπαρκτές δυνατότητες αντίδρασης, σαν αυτές που ήδη παίρνουν ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ, γιατί θέλουν να «το μαζέψουν». Ιδιαιτέρως, ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτόν τον τρόπο προβάλλει την πίστη του στους θεσμούς, σαν «υπεύθυνη» και «συναινετική» αντιπολίτευση.

Απ’ την άλλη, η νέα εκδοχή «ανυποχώρητου αγώνα», όπως αποκαλείται από διάφορες πλευρές που την προωθούν, είναι η υποβολή πανομοιότυπου «ενιαίου κειμένου» από τους συλλόγους διδασκόντων στις φόρμες της αξιολόγησης. Μας διδάσκουν ότι πλέον ένα βασικό επίδικο σαν την αξιολόγηση, που βρίσκεται στο κέντρο της εκπαιδευτικής διαμάχης για δεκαετίες, θα καταπολεμηθεί με ενιαία κειμενάκια. Πως μπορείς να μετέχεις στην αξιολόγηση, χωρίς να μετέχεις σε αυτήν. Πως αν μπουν πανομοιότυποι βαθμοί σε κάποιους δείκτες, η αξιολόγηση θα εξουδετερωθεί. Και αναρωτιόμαστε: η αξιολόγηση είναι μόνο οι δείκτες που μπαίνουν σε κάποιο χαρτί ή μια συνολική δυναμική διαδικασία μετασχηματισμού των σχολείων και ευρύτερα της εκπαίδευσης; Γιατί, αν ισχύει το πρώτο, τότε ίσως έχουν δίκιο όσα στελέχη καθησύχαζαν τους εκπαιδευτικούς και έλεγαν «εντάξει, δεν είναι τίποτα, στην αξιολόγηση μόνο θα συμπληρώσουμε τυπικά κάποιες φόρμες». Στην πραγματικότητα, όμως, η έναρξη της αξιολόγησης, ακόμα και με τη μορφή του ενιαίου κειμένου, αποτελεί προγεφύρωμα για πέρασμα του συνόλου των σχετικών ρυθμίσεων. Το Υπουργείο διέλυσε κάθε αμφιβολία όταν τόνισε ότι «ο νόμος και η υπουργική απόφαση προβλέπουν συγκεκριμένες διαδικασίες» και «η υποβολή έτοιμου κειμένου … συνιστά παράβαση του κανονιστικού πλαισίου». Το θέμα της νομιμότητας θα ξεπροβάλει ξανά, αλλά με χειρότερους όρους για τους εκπαιδευτικούς, που ήδη θα έχουν εμπλακεί στην αξιολόγηση και στη συνέχεια θα έχουν να αντιμετωπίσουν (πώς; με κείμενα;) τις συνεδριάσεις των ομάδων δράσεων, τον έλεγχο από μέρους των στελεχών και της ΑΔΙΠΠΔΕ, την επερχόμενη ατομική αξιολόγηση κ.ο.κ. Μία τέτοια υποχώρηση απλώς θα αποθρασύνει το Υπουργείο και θα εντείνει τις πιέσεις.

Προβληματικό είναι και το ίδιο το περιεχόμενο του ενιαίου κειμένου, καθώς ασχολείται επιδερμικά με τα εκπαιδευτικά θέματα, συντελεί στην υποχώρηση από πάγιες προοδευτικές θέσεις του εκπαιδευτικού κινήματος και εμφορείται από διάθεση «εποικοδομητικού» διαλόγου με το Υπουργείο. Με αυτό ικανοποιούνται όλες οι συστημικές δυνάμεις, που αποβλέπουν σε ξεφούσκωμα του ζωντανού, δυναμικού κινήματος των εκπαιδευτικών και τη στροφή σε μορφές ανώδυνες για το καθεστώς. Η κυβέρνηση απαλλάσσεται προσωρινά από τις πιέσεις του κινήματος και ο ΣΥΡΙΖΑ επενδύει σε μια «βελούδινη» ψευτο-εναντίωση στην «αξιολόγηση της ΝΔ».

Ένα επιχείρημα, που ακούγεται κυρίως από τα ΣΥΝΕΚ, είναι ότι προέχει η «ενότητα», η συμπόρευση όλων των ομοσπονδιών. Ουσιαστικά στρώνεται το έδαφος, ώστε να υιοθετηθούν «ήπιες» μορφές «εναντίωσης» κατά το πρότυπο της ΔΟΕ. Η επίκληση στην ενότητα είναι ξεκάθαρο πρόσχημα, απλώς ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν επιθυμεί την απεργία-αποχή. Αν πραγματικά ενδιαφέρονταν για ενιαία δράση τμημάτων των εργαζομένων, τότε θα υπερψήφιζαν τον σχεδιασμό αγωνιστικού συντονισμού με άλλες ομοσπονδίες που διεξάγουν αυτήν την περίοδο απεργιακούς αγώνες, όπως οι υγειονομικοί. Εντέλει, υπάρχει μια ξεκάθαρη συμπόρευση από μέρους τους, αυτή μαζί με τη ΔΑΚΕ και την ΠΕΚ.

Γιατί όμως αναπτύσσεται μια τόσο μανιασμένη προσπάθεια ανάσχεσης των αγώνων στον χώρο της εκπαίδευσης, που συχνά μάλιστα συνοδεύεται από ανοίκειες επιθέσεις ενάντια στις μαχητικές συνδικαλιστικές δυνάμεις; Και, ιδιαιτέρως, πώς εξηγείται η στάση του ΣΥΡΙΖΑ;

Κατά τη γνώμη μας, αυτό καταρχάς σχετίζεται με την άμεση ανάγκη της αστικής τάξης για εμβάθυνση και ολοκλήρωση μιας σειράς αντιδραστικών τομών. Με αυτές θέλει να αντιμετωπίσει συσσωρευμένα προβλήματα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, αλλά και τις συνέπειες του κορονοϊού στην ανάπτυξη και την κερδοφορία. Οι αλλαγές στην εκπαίδευση είναι επίσης άμεσα απαραίτητες, όντας σημαντικές για να επιτευχθούν οι επιδιωκόμενες αλλαγές στην οικονομία. Αυτό εξηγεί την επιμονή στην υλοποίησή τους, σε συνδυασμό με το ότι οι μακροχρόνιοι αγώνες του εκπαιδευτικού κόσμου έχουν καθυστερήσει την εφαρμογή σχετικών αναδιαρθρώσεων.

Τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση της ΝΔ υποτάσσονται σε αυτήν την κατεύθυνση, της προώθησης συγκεκριμένων αντιδραστικών τομών, και φορτώνει τα βάρη στα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, παρά τις όποιες αντιπολιτευτικές κορώνες, κινείται στην ίδια γενική γραμμή. Βασική επιλογή του είναι η συναίνεση και αυτό εκφράζεται στις ψηφοφορίες στη Βουλή (νομοσχέδια που ψηφίζει), στις χλιαρές θέσεις και τις συγκρατημένες αντιδράσεις του για βασικά θέματα (πυρκαγιές, πανδημία, νομοσχέδιο Χατζηδάκη κ.λπ.), στο συνολικό «προφίλ» και τις πρωτοβουλίες του (π.χ. πρόταση για κοινό υπουργό Υγείας). Αφήνει την κυβέρνηση να προχωρά την πολιτική της, επιδιώκει τα μέγιστα πολιτικά οφέλη από την κοινωνική δυσαρέσκεια και προτείνει ως πολιτική λύση την επάνοδό του στην κυβέρνηση. Για την παιδεία, το πολύ-πολύ να αναμασήσει κάποιες υποσχέσεις (αύξηση δαπανών, διορισμοί κ.λπ.), όπως έκανε πριν λίγες μέρες ο Τσίπρας στο Συνέδριο της Νεολαίας του κόμματος, που προφανώς ακόμα και αυτές μπορεί να αναιρεθούν αν γίνει κυβέρνηση. Συνεπώς, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι βασικά αντίθετος σε αγώνες που συγκρούονται με κεντρικές πλευρές της αστικής πολιτικής, προκαλούν διαρροές «προς τα αριστερά» και πλήττουν την άποψη ότι λύση είναι απλώς η αλλαγή κυβέρνησης. […]

[Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στη πηγή του]

  • Με το μήνυμα “δεσμευόμαστε ότι θα πάμε μέχρι τέλους”, η πλειοψηφία του ΔΣ της ΔΟΕ (με ψήφους ΔΑΚΕ, ΕΡΑ, ΑΕΕΚΕ και ενός εκ των δύο μελών των Παρεμβάσεων), σύμφωνα με πληροφορίες απέστειλε προς τα Δημοτικά Σχολεία και Νηπιαγωγεία : ενιαία κείμενα για την αποτίμηση της σχολικής χρονιάς 2020-2021 και τίτλους σχεδίων δράσης για τον προγραμματισμό (σε επόμενη φάση θα σταλούν αναλυτικά τα αντίστοιχα σχέδια), και καλεί  τους Συλλόγους Διδασκόντων να τα υιοθετήσουν αυτούσια χωρίς καμία απολύτως διαφοροποίηση.

Η ΔΟΕ , σύμφωνα με πληροφορίες, δίνει παράλληλα τις ακόλουθες οδηγίες:

1. Στις συνεδριάσεις στις οποίες θα κληθούν οι Σύλλογοι Διδασκόντων καταθέτουμε:

    • α)Το ενιαίο κείμενο αποτίμησης, ως απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων.
    • β) Τα κείμενα της Ομοσπονδίας για στόχους και τίτλους σχεδίων δράσης, χωρίς καμιά διαφοροποίηση, εξειδίκευση, συμπλήρωση.

2.  Δεν χωριζόμαστε σε ξεχωριστές ομάδες, αλλά όλοι οι εκπαιδευτικοί (όλος ο Σύλλογος διδασκόντων) αποτελούν ενιαία ομάδα, για κάθε στόχο/σχέδιο δράσης, όπως έχει κατατεθεί από την Ομοσπονδία.

3. Καμιά εξειδικευμένη ανάρτηση δεν πρέπει να γίνει από κανένα Σχολείο και κανέναν/καμία εκπαιδευτικό. Τονίζουμε ότι η ΔΟΕ θα αναλάβει πάλι με ενιαίο τρόπο τον σχεδιασμό και την υλοποίηση, που προβλέπονται τους επόμενους μήνες.

Τα κείμενα, σύμφωνα με τη ΔΟΕ, στόχο έχουν να:

    • α. ενώσει όλους τους συλλόγους διδασκόντων, αναιρώντας έτσι τη δημιουργία επιλέξιμων/ανταγωνιστικών προφίλ για κάθε σχολική μονάδα,
    • β. διατηρήσει το κριτικό πνεύμα των εκπαιδευτικών για τα σχολεία, απέναντι στον κίνδυνο της εξωραϊσμού της εκπαιδευτικής πραγματικότητας,
    • γ. ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αγώνα για την ακύρωση της αξιολόγησης -χειραγώγησης.