3 Δεκεμβρίου 2021

Καλή σου μέρα, Δήμαρχε, χωρίς «τείχη περηφάνιας»

  • γράφει ο provocatoras

Καλή σου μέρα, Δήμαρχε και καλή βδομάδα

Τις προηγούμενες μέρες, όπως γνωρίζεις πάρα πολύ καλά, συνέβησαν στην πόλη αξιοσημείωτα εορταστικά και πολιτιστικά γεγονότα, τα οποία προβλήθηκαν με ιδιαίτερη έμφαση από το σύνολο των ενημερωτικών μέσων της πόλης.

Στην εβδομαδιαία αυτή απεύθυνσή μου προς το πρόσωπό σου θα σταθώ στην υποδοχή του υπερ-μαραθωνοδρόμου Φώτη Ζησιμόπουλου και την εκπληκτική επιτυχία του σε έναν αγώνα μεγάλης αντοχής και απόστασης, με χρόνο μάλιστα που τον κατατάσσει, ως τον δεύτερο καλύτερο αθλητή όλων των ετών που έτρεξε τη συγκεκριμένη διαδρομή, σε παγκόσμιο επίπεδο. Ως γνωστόν, πρώτος σ΄αυτόν τον συγκεκριμένο αγώνα, παραμένει από το 1984 μέχρι και σήμερα ο Γιάννης Κούρος, όπως και συ ανέφερες Δήμαρχε, αλλά ρίξε μια ματιά στον παρακάτω πίνακα και συνεχίζουμε:

Όπως βλέπεις, Δήμαρχε, ο Κούρος τα ρεκόρ του τα έκανε από οκτώ έως δέκα χρόνια μικρότερος από τον Ζησιμόπουλο∙ κι αυτό έχει μια ιδιαίτερη σημασία που τον κατατάσσει πρώτο στην ηλικία του. Γιατί, ως γνωστόν, στον αθλητισμό, Δήμαρχε, άλλο είναι ο 20άρης, άλλο ο 30άρης κι άλλο ο 40άρης.

Συγχαρητήρια και στο λογογράφο σου, Δήμαρχε. Μια χαρά τα είπες.

Λίγο ατυχές βέβαια εκείνο, «το Αγρίνιο υψώνει τείχη περηφάνιας», αλλά δεν πειράζει.

Ας ανάβουν τα φώτα της «γιορτής» σ’ αυτή την πόλη… κι ας καίγεται και κανένα.

Στις περιστάσεις αυτές άλλωστε, ταιριάζουν τα «πυροτεχνήματα», αλλά θέλει και μια προσοχή, για να μην σκάν… και πάνω μας.

Και για να μη λες ότι μόνο κριτική κάνουμε, η οποία στερείται προτάσεων, θα θεωρούσα πιο ευτυχή τη φράση, «το Αγρίνιο σπάει ρεκόρ περηφάνιας και αναπνέει αέρα αισιοδοξίας», παρά αυτό με τα «τείχη».

Δε λέω, υπερβολή είναι κι αυτό, ακόμα και για κάποιους σαν και μένα που στο προτείνω αλλά, όπως σου έγραψα και παραπάνω, κάτι τέτοια τα σηκώνει η «γιορτή». Άσε που τις περισσότερες φορές την τρέφουν κιόλας.

Εκείνο που μικραίνει όμως, Δήμαρχε, και τη γιορτή, και τους ανθρώπους, και την πόλη, είναι τα «τείχη». Ιδιαίτερα τα «τείχη περηφάνιας», τα οποία κάθε φορά που «υψώνονται» περιχαρακώνουν τη «γιορτή», περικλείουν μέσα στις ψυχές των ανθρώπων την έπαρση και απομονώνουν την πόλη «στη χαρά της», την ώρα που κανείς τριγύρω δεν μπορεί να χαίρεται με όλα αυτά τα αβίωτα και αδιέξοδα που πνίγουν την καθημερινότητά μας. Γιατί είναι άλλο πράγμα «η αισιοδοξία που σπάει ρεκόρ», Δήμαρχε, κι άλλο πράγμα τα «τείχη».

Εκείνο στο οποίο θεωρώ όμως ότι πρέπει να σταθούμε, Δήμαρχε, είναι η αλήθεια της συγκίνησης του «Σπαρταθλητή» Αγρινιώτη και Αρχιφύλακα, Φώτη Ζησιμόπουλου, καθώς και στην ευχάριστα λειτουργική αμηχανία, που τον ώθησε στην επιλογή να μιλήσει «μέσα από την καρδιά του» και όχι να διαβάσει έναν λόγο διεκπεραιωτικό της τιμής που του αποδόθηκε και που την αξίζει.

Αυτή την αλήθεια, λέω, να κρατήσουμε Δήμαρχε.

Όπως και τα συναισθήματα. Τα συναισθήματα που αντιλαμβανόμαστε ότι αισθάνθηκε (όσο και όσοι τα αντιλαμβανόμαστε) από τα στοιχεία της διαδρομής που περιέγραψε, με τον τρόπο που τα περιέγραψε.

Κυρίως όμως το κλείσιμο του λόγου του: «Εκείνο που θέλω να πω, είναι ότι ξεκίνησα το 2017 και δεν πίστευα ποτέ ότι θα βρεθώ και θα μιλάω αυτή τη στιγμή εδώ πάνω. Να κυνηγάτε τα όνειρά σας», είπε.

Τις περισσότερες φορές αυτή η φράση, Δήμαρχε, όπως ξέρεις πολύ καλά κι εσύ, αποτελεί ένα ανούσιο και τετριμμένο ρητορικό κλισέ.

Στην περίπτωση αυτή όμως, δεν είναι έτσι. Αυτή η φράση από έναν άνθρωπο που μόλις «τα κατάφερε» να υλοποιήσει το όνειρό του, κρύβει μέσα της πολύ προσπάθεια, πολύ μοναχικό αγώνα με τα όρια του κορμιού και της ψυχής του, μα και πολύ θέληση για την υλοποίηση ενός ονείρου, το οποίο ακόμα και στα μάτια του φάνταζε μακρινό∙ ίσως και ουτοπικό.

Αυτή η προτροπή του, Δήμαρχε, κυρίως η  αλήθεια με την οποία ειπώθηκε, αποτελεί, όπως γνωρίζουμε όλοι, τη μοναδική κινητήρια δύναμη του ανθρώπου για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου, αρκεί πίσω του ή μέσα του να μην υπάρχουν συστήματα καταστολής που τον κατατρέχουν.

Γιατί τότε, Δήμαρχε, με κάθε σεβασμό προς το επάγγελμα που ο Φώτης υπηρετεί και το οποίο δεν έχει μόνο κατασταλτικό χαρακτήρα, το κυνήγι του ονείρου μετατρέπεται σε καταδίωξη επιβίωσης.

Κι όταν κυνηγιέσαι, μόνο το πώς θα γλυτώσεις από τους διώκτες σου (εσωτερικούς και εξωτερικούς) σκέφτεσαι και το μόνο «όνειρό» σου είναι η «κρυψώνα».

Αυτά για σήμερα, Δήμαρχε.

Είθε η άλλη Δευτέρα να μας βρει, εσένα, εμένα, τα μέλη της τοπικής μας κοινωνίας, καθώς και τον κόσμο όλο, καλύτερους∙

κυρίως όμως πιο δραστήριους στην ομορφιά και στην δημιουργία.

 


AgrinioStories | Πηγή

1 thought on “Καλή σου μέρα, Δήμαρχε, χωρίς «τείχη περηφάνιας»

Comments are closed.