26 Νοεμβρίου 2022

Επανακυκλοφορεί το “Heatwave” των Last Drive

Επανακυκλοφορεί το “Heatwave” των Last Drive,
δεύτερο LP τους στην Hich-Hyke, από το 1988.

H νέα έκδοση γίνεται από τις Labyrinth of Thoughts / The LAB, σε 500 αντίτυπα, με νέο mastering, από τα original master tapes (από τον Νίκο Στυλίδη), διαφορετικό back cover, plus 4σέλιδο ένθετο (στην original έκδοση υπήρχε insert με στίχους, στην μια σελίδα).

Να πούμε τώρα τι για τους Last Drive (Alex K. φωνή, μπάσο, Chris B.I. ντραμς, Pep κιθάρες, φωνητικά, George κιθάρες, φωνητικά) και το “Heatwave”; Το άλμπουμ το έχω ακόμη στ’ αυτιά μου και παρότι έχω πολλά χρόνια να το ρίξω στο πικάπ, με το που άρχισε να στρίβει η νέα έκδοση το θυμήθηκα αμέσως σημείο προς σημείο.

Οι Last Drive, το 1988, ήταν, ακόμη, μία από τις καλύτερες garage μπάντες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και εκτός αυτής, με το “Heatwave” να τυπώνεται και από την Music Maniac στην ακόμη τότε Δυτική Γερμανία, κάνοντας, σαν έκδοση, πανευρωπαϊκή πορεία.

Φυσικά, θυμάμαι το “Heatwave” και από τα live της εποχής, όπως και τον πανικό, που επικρατούσε με τα “I love Cindy” και “Heatwave ’88”. Ήταν μια καλή εποχή, με το ροκ να παίζει ακόμη δυνατά, πριν από την ηχητική ισοπέδωση που θα δημιουργούσε λίγα χρόνια αργότερα το grunge – και στο οποίο grunge θα προσχωρούσαν, ασμένως, και οι Last Drive. Άλλη εποχή οι αρχές του ’90 για το ροκ σε σχέση με τα έιτις, αλλά εδώ, τώρα, γράφουμε για τα late 80s.

Οφείλω να πω πως το “Heatwave” μου αρέσει πολύ –και τώρα εννοείται–, αλλά όχι όπως το “Underworld Shakedown” (το πρώτο άλμπουμ των Last Drive), για το οποίο έχω την καλύτερη γνώμη. Συνέβαινε εν τω μεταξύ το εξής παράξενο. Οι Last Drive, το 1988, ήταν, ακόμη, μία από τις καλύτερες garage μπάντες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και εκτός αυτής, με το “Heatwave” να τυπώνεται και από την Music Maniac στην ακόμη τότε Δυτική Γερμανία, κάνοντας, σαν έκδοση, πανευρωπαϊκή πορεία.

Το 1985, ή και πιο πριν, δεν μου άρεσαν τόσο οι Last Drive στη σκηνή, ενώ είχα βρει καταπληκτικό το πρώτο άλμπουμ τους. Στην εποχή του “Heatwave” (των μεγάλων καυσώνων, του 1987 και του 1988) τους εύρισκα ελαφρώς κατώτερους στον δίσκο, αλλά φοβερούς πάνω στο πάλκο – στο οποίο αλώνιζαν με το σκληρό και αυθάδες rock n’ roll τους. Είχαν μαζέψει βεβαίως και αρκετό δικό τους ρεπερτόριο πια, πέρα από τις διασκευές, στις οποίες πάντα ήταν «μανούλες».

Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως η παραγωγή του Peter Zaremba (από Fleshtones κ.λπ.) (και των Last Drive) είναι κάπως πιο μουντή (δεν «ξύνει» όπως στο πρώτο LP) και πιο aggressive, από εκείνη του “Underworld Shakedown”, δημιουργώντας ένα έτσι κάπως πιο «σκοτεινό» κλίμα (ελαφρώς έστω), που δεν ταιριάζει με το garage-punk.

Αλλά, ok, αυτές είναι λεπτομέρειες (δεν είναι τόσο καθοριστικό, θέλω να πω, αυτό), γιατί άμα έχεις κομμάτια σαν τα δύο που προαναφέραμε (“I love Cindy”,“Heatwave ’88”), σαν το “Joe Espositoe’s gun”, σαν το “Gone gone gone”, σαν το “Baby, it’s real” και σαν όλα τα υπόλοιπα σε κάθε περίπτωση, τότε το πράγμα πηγαίνει από μόνο του, και δεν μπορείς με τίποτα να το υπονομεύσεις.

Άφησα για το τέλος της 7λεπτη εκδοχή του κλασικού “It’s all over now, baby blue” του Bob Dylan – ένα τραγούδι θρυλικό, που τότε το ξέραμε, στην ροκ εκδοχή του, από τους Them και τους Chocolate Watchband (ακόμη δεν το είχα ακούσει από τους Τσεχοσλοβάκους Matadors, που το έλεγαν καλύτερα απ’ όλους) και που νοιώθαμε πως οι Last Drive δεν υπολείπονταν, αναγκαστικώς, από τα μεγάλα συγκροτήματα του ροκ (όποια κι αν ήταν αυτά, και όποιας εποχής).

Ιδίως στα live, εκεί όπου έτριζαν οι ενισχυτές και τα ποτήρια χόρευαν πάνω στις μπάρες..

 

 


AgrinioStories | Πηγή